THE SECOND WIFE

FOUR

LAURA'S POV

"Oh my G! Are you serious, Mars?! Magpapakasal ka talaga sa lalaking yon?" gulat na tanong ni Bea sa akin.

Nadulas kasi ako at nasabi ko na nakita kong naghahalikan ang kapatid at fiancé ko.

"I love him, that's why I forgive him," sabi ko sa kaniya.

"But, Mars! Ano ganon-ganon na lang yon? Sinasabi ko na nga ba at hindi maganda ang ang kutob ko diyan sa Lourelie na yan! Mukha pa lang may hindi na magandang gagawin!" sabi niya pa na animo'y na-stress sa sinabi ko.

"Anong gagawin ko? Ayoko naman malaman nila Mama at Papa ang lahat ng nangyari. Isa pa nag-sorry na rin si Lou," sabi ko pa. Hindi ko alam bakit ko sila pinagtatanggol.

"Teka lang, Laura ha? Aba'y kailan ka pa naging ganiyan sa pag-ibig? Maganda ka, matalino, sexy! And Im sure na maraming nagkakagusto sayo na better than him!" naiinis na sabi ni Beatrice.

"And I'm sure that's not easy. I love him, what did you expect?" sagot ko sa kaniya.

"Yung totoo? May sakit ka ba? Bakit ba ganiyan ka? Hindi ka naman ganiyan dati ha? Bakit ba ang rupok mo ngayon?" nagtatakang tanong niya at hinawakan pa ang leeg ko.

"Sira ka talaga, ganito ako kasi mahal ko siya. Maiintindihan mo rin ako pag nagmahal ka na ng totoo," sabi ko sa kaniya.

"Hey! Excuse me! Anong tawag mo sa boyfriend ko? Lokohan lang?" mataray na tanong niya.

"Ay may boyfriend ka naman pala, bakit ang bitter mo?" tanong ko sa kaniya.

"Im not bitter, Im just concerned about you! Sinasaktan ka nila! Tapos hinahayaan mo lang! What did you expect? Na matutuwa ako?" sabi niya. Na-touch naman ako sa sinabi niya.

She was concerned about me. Especially to my feelings. She always asks me if I'm okay. Every time that I'm alone she knows that Liam and I are in a quarrel.

"Aww, you're so sweet! Kaya love kita eh!" sabi ko sa kaniya at niyakap siya.

"Of course! If you don't love yourself, then Im the one who will love you," sabi niya na sobrang nakapagpagaan ng dibdib ko.

"Kaya always remember! No one will hurt you! Makakatikim talaga sila ng sampal ko!" matapang na sambit ni Bea kaya natawa ako sa sinabi niya.

"Especially to your b***h sister! Naku! Nanggigil ako sa kaniya!" sabi niya pa at halatang nanggigil pa.

"Just calm down, kakausapin ko sila mamaya. It's time to talk about it."

Huminga ako ng malalim, dahil sa totoo lang hindi ko alam ang mangyayari after this. Malapit na ang kasal at kailangang maayos na namin to.

Fast Foward

Hindi ko alam pero bigla akong kinabahan ng bumaba ako ng kotse ko. Inaasahan ko namang andito si Lourelie. Pero bakit kakaiba ang kaba ko ngayon?

Lumakad ako papasok ng cofee shop. As I expected, wala sila dito. At mukhang alam ko na kung saan sila makikita.

Pumasok ako sa pinakadulo ng cofee shop. At sa may garden, may narinig akong nag-uusap. Madilim na kaya naman mas lalo akong kinabahan ng marinig ang mga boses nila

Kaya naman tuluyan akong lumapit kung asan sila. Kilala ko ang boses ng Fiancè ko lalo na ng kapatid ko.

"Nababaliw ka na ba, Lourelie?! Ano na lang ang sasabihin ng ate mo? At ng pamilya natin?" rinig kong sigaw ni Liam habang kausap ang kapatid ko.

"Then what, Liam? Ganon-ganon nalang ang lahat? Wala ka man lang gagawin para sa akin?" sabi ni Lou na halatang hindi nag-iisip.

"Lourelie! Walang tayo! At kailanman hindi magiging tayo! Just stop this s**t!" sigaw ni Liam sa kaniya.

"Laura needs to know about this," matapang na sabi ni Lourelie.

"About what?" tanong ko na sobrang ikinagulat nila.

"Babe..."

Tuluyan akong lumapit sa kanila. May kutob ako na may tinatago sila sa akin. At hindi ako papayag na hindi ko iyon malaman.

"What? Just answer me, what I need to know about you?" seryosong tanong ko bago muling humarap kay Lourelie.

"Babe, it's nothing–"

"Liam, this is the time! This is the right time to talk about it!"

Seryoso ko silang tinignan. Medyo hindi na maganda ang kutob ko. Kaya hinintay ko ang mga sagot nila.

Muli kong tinitigan si Liam at si Lou. Kapwa sila natigilan.

"Babe, let's go. It's nothing..." sabi ni Liam at hinawakan ako sa braso bago kami umalis ng garden.

"Liam, what's that? Answer me!" sabi ko at kumalas sa kaniya.

"That's not important, Laura. So just forget it, Babe. Ikakasal na tayo next week at ayoko masira iyon," sabi niya bago humarap sa akin. Hinawakan niya ang mukha ko at hinalikan ako.

"Just forget everything. Ang mahalaga, ikakasal tayo," sabi niya at hinawakan muli ang kamay ko.

JULES' POV

"Bro, do you think this is the right thing to do?" Noah seriously asked Leo.

I stared at them.

"Of course, Dude. Jules need this. Isipin mo na lang na gagawin natin to para sa kaibigan natin," Leo defend himself.

Tumayo naman ako nang marinig ang sinabi niya. Bago ako lumapit sa kanila.

"I need to go, Kianna's looking to me," I told them. They looked at each other before nodding.

"Enjoy!" I said before I walked out of the Bar. But I haven't gone when a woman interrupts me.

"Mr. Dionson. Uuwi ka and?" she asked me before rubbing my arm.

"Hmm, my daughter looking to me," I answered her.

"Aw! So responsible! Kaya mas lalo akong nai-in love sayo," she said while her hands traveled to my chest.

"Excuse me," I excuse her before I walk away.

Before I go inside my car, my phone ring. So I answer it.

"Baby," I greeted her.

"Daddy, are you going home now?" she asked me.

"Yes baby, I will. I'm on my way now. So wait for me, okay?" I said.

"Okay, Daddy! Keep safe! We will wait..."

I hang up the call before I started to drive.

Fast Forward

"Daddy!" my kids happily meet me.

"Let's eat, Dad. The food is waiting for us!" she said while pulling me. I laugh so I followed her to the dining.

"Dad, how's your day?" Thea's asking me while she is taking food.

"Well, it's fine. How about yours? Balita ko, sumali ka raw ng contest?" I asked her.

"Ah yes, Dad. About that, I need to think about it," hesitantly she said.

"Bakit naman? I think, bagay naman sayo iyon," I replied to her.

"Thank you, Dad..."

"Jaxon, how about you? About your grades?" I strictly asked him.

"Dad, don't worry about my grades. I'm still the top one in our class. Hindi ko naman pinababayaan ang study. I can manage it," he said with a smile on his lips.

"Then good to hear that. Keep it up."

I started to eat before I look at my princess.

"How about to my princess?" I asked her.

"Daddy, like Kuya, I'm the top one! And my teacher said na marami akong awards!" she happily said.

"Good job! Just keep it up, okay? I promise, magba-bonding rin tayong apat. But for now, please understand my situation okay?" I asked them.

"No problem, Daddy..."

LAURA's POV

"So, okay na ba ang lahat?" tanong ko sa kanila.

"Okay na, Ma'am Laura. Huwag na kayo mamroblema pa," nakangiting sabi ni RC.

"Thank you! O siya, kayo na ang bahala ha? Uuwi na ko, kasi kanina pa ko hinihintay ni Liam," sabi ko sa kanila.

"Go ahead, Ma'am Laura. Don't worry about us," masayang sabi nila bago ako lumabas.

Pagkalabas ko, biglang nag-ring ang cellphone ko.

"Babe? Papunta na ko, sorry talaga. Ang dami kasing client ngayon. Hindi agad ako nakaalis," mahabang paliwanag ko.

"It's okay, Babe. I understand," sagot naman niya sa kabilang linya

"O sige na, Babe. Paauwi na rin ako. See you! I love you!" sabi ko pa bago ko pinatay ang tawag.

Papasok na sana ako nang may muling tumawag sa pangalan ko.

"Miss Rodriguez!" Agad akong napalingon. And I saw him. It's Peter.

"Mr. Nguyen? What's the problem?" tanong ko sa kaniya. Kahit na naiilang ako, kailangan maging professional.

"Ah nothing, I just want to say bye," sabi niya at ngumiti. I can't deny na gwapo nga talaga siya. Lalo na kapag nangiti siya.

"A-ah. Bye, Mr. Nguyen–"

"Just call me, Peter," nakangiti pa ring tugon niya Kaya napataas ang kilay ko sa sinabi niya.

"O-okay, P-peter," nauutal na tanong ko. Medyo nahihiya kasi ako sa kaniya. Hindi ako sanay sa ganito.

Kaya naman para matapos na, nagpaalam na ako sa kaniya. Kung kinakailangang iwasan ko siya gagawin ko. Feel ko kasi pinagtataksilan ko ang fiancé. Kahit na siya naman ang gumagawa noon sa akin.

Kailangan kong umuwi ngayon dahil nasa bahay na raw ang event coordinator na kinuha ni Bea.

Actually, ako ang gumawa ng wedding gown ko. Dahil pangarap ko noon na kapag ikakasal ako, dapat ako ang gagawa ng design. So I decided na ako na ang mag-sketch.

Malapit na ang kasal namin, ilang araw na lang. Kailangan na naming maghanda. Habang papalapit ang araw ng kasal namin lalo akong kinakabahan.

Handa na ba talaga ako magpatali sa taong mahal ko? Handa na ba akong bumuo ng pamilya? Sa tuwing iisipin ko na ito na ang panahon na magsisimula akong bumuo, hindi ko maiwasang hindi kabahan.

Paano kung mag-fail ako as a mother and his wife? Pero hindi iyon ang kinatatakot ko, kundi ang sakit na maaari kong maranasan kay Liam. Kung ano pa ang mapagdadaanan naming mga pagsubok.

Paano kung hindi lang ang kapatid ko? Paano kung sa ibang babae pa? Kaya naman nagsimula na naman akong matakot.

Bahagya kong inalog ang ulo ko para mawala ang kung anong iniisip ko. Kailangan kong burahin ang lahat ng pagdududa ko. Ikakasal na ko, kailangan masaya kami sa araw ng kasal ko.