THE SECOND WIFE

FIVE

Jules' POV

"Good morning, Sir Jules!" my secretary greeted me warmly.

"Good morning," I replied to her before I go inside.

"Mr. Dionson! Long time no see!" someone called me and like them, she greeted me as well.

"Miss Lee, long time no see," I replied to her.

"Yeah, I'm so excited to visit your new resort. That's why I set an appointment to you," smiling she said.

"Oh, I see. No problem, Miss Lee..."

"Since Im here, so I just want to tell you. I'm interested to invest in your new business."

"Thank you, Miss Lee. Of course, you will. It's the right timing. Because Vermont Hotel is open for investment," I glad to tell her.

"Oh! I'm at the right time. For sure, your new business is going to be a successful hotel."

"I'm hoping too, Ms. Lee. Thank you for your trust in my company," I said to her.

After we talk my secretary comes close to me.

"Sir, your sister is already here," she said which makes me surprised.

"Joanna is here?" I repeat.

"Yes Sir."

I quickly stand when she said that.

"Kuyaaaa!" And I saw her shouting while running to come over to me.

"Kuya! I told you and you are here. "

"What are you doing here? Why are you here so early?" astonished I asked her.

"Don't you want to? You're annoying, I'm excited to see you. Then you don't want to see me here," she pouted her lips.

"Of course not, I'm just confused why you are here so early. Well, I miss you," I said to her.

"Talaga?" disbelieving she asked.

"Yes, so don't sulk anymore..."

Then after that, she started to smile.

"Shhh! I miss you, Kuya! By the way, where are Kianna, Jaxon, and Thea? I want to see them," she asked.

"Maybe later you can see them, or you can visit them to my house. But for now, I need to do something. So I have to go, see you," I said to her before I kiss her cheek.

"See you, Kuya!" she said artfully.

LAURA'S POV

Nakahiga ako habang nagmu-muni-muni dito sa kwarto. Tinitigan ko ng maigi ang singsing na suot ko. Buong magdamag ako hindi pinatulog ng konsenya ko.

Hindi ko alam pero anong oras na di pa rin ako makatulog. Kaya naman bumaba ako para kumuha ng gatas. Mas mabuti na sigurong uminom ako para makatulog ako . Ayoko pumangit, nakakapangit ang pagpupuyat.

Bumaba na ako ng kitchen at kumuha ng gatas. Pabalik na sana ako ng kwarto ko ng may marinig ako sa labas. Kaya naman na-curious ako.

Dahan-dahan kong inilapag ang baso ng gatas bago ako lumabas. Halos tumigil ang mundo ko sa nakita ko.

Fast Foward

"Ma'am Laura? Ayos lang po ba kayo?" tanong sa akin ni Jeckyll.

"A-Ah yeah, go on," wala sa sariling sabi ko.

"Ma'am, about po don sa new products natin na whitening lotion and Sunblock cream, i-shi-ship na raw po nila..."

Hinintay ko ang susunod niyang sasabihin kaya napatingin ako sa kaniya.

"Maam, ang sabi po kasi ng epitome thailand, they need it as soon as posible dahil ubos na raw po ang stocks nila. Pero mukhang matatagalan pa po ang shipment natin dahil sa bagyong darating," sabi naman ni Frances ang Manager ng Epitome.

"Frances, kontakin mo ngayon si Ms. Castillo. Ako na ang kakausap sa kaniya about this. Then Jeckyll, pakitanong na rin sa shipping company kung kailan ang next deliver nila to thailand," sabi ko bago ko isinave ang documents kanina.

Maya-maya lang ay may tumawag naman sa cellphone ko.

"RC..."

"Ma'am, makakapunta po ba kayo rito ngayon sa tala? Kasi po kanina pa kayo hinahanap ni Ms. Kristine Lee," sabi niya sa kabilang linya.

"Si Miss Lee? Bakit daw? Hindi ba't naka-leave ako? Kaya andito ako sa Epitome. Hindi ba siya nag-set ng appointment?" nagtatakang tanong ko

"Ma'am pasensya na po, kasi emergency lang daw po ito. Kailangan ka raw po niya," sabi niya.

"Okay, tatapusin ko muna ang isang meeting ko rito bago ako pumunta diyan. Kung makakapaghintay siya."

"Okay po, Ma'am Laura," sabi niya bago ko pinatay ang tawag.

Umupo ako sa swivel chair bago ako huminga ng malalim. Maya-maya lang ay pumasok ang secretary ko hbang dala ang laptop niya. Nakita ko naman agad si Ms. Castillo na nasa Thailand.

"Good afternoon, Ms. Castillo. Regarding the Epitome Beauty Products, We apologize if the shipment takes a little longer. Due to the coming storm, the shipping company stopped going overseas. I hope you will understand," mahabang paliwanag ko sa kaniya.

"But, Ms. Rodriguez. We're out of stocks here. And that is needed to be shipped immediately," sagot naman niya.

"Yes, Ms. Castillo. I understand. But we can't do anything because we can't force them to ship because of the storm." Konting pasensya pa, Laura. Mako-convince mo rin siya.

"I see, Ms. Rodriguez. But I hope you can ship it as soon as possible," she said.

"Yes, I will. Ms. Castillo. Thank you!"

Isang malalim na paghinga ang pinakawalan ko. Bukod sa kulang ako sa tulog kagabi, dahil hindi naman talaga ako nakatulog ay iniisip ko pa rin ang mga narinig at nakita ko.

I can't believe na magagawa nila iyon sa akin. Ano bang mali sa akin? Bakit parang halos lahat ng mahalaga sa buhay ko sinasaktan ako?

Pumasok na ko ng kotse at pumuntang Tala.

"Maam! Pasensya na pero kanina pa ako kinukilit ni Ms. Lee," bungad sa akin ni RC .

"Sige ako na ang bahala, pupuntahan ko na siya," sabi ko at pumasok sa loob.

Dumiretso ako sa room 2B, at bumungad sa akin si Ms. Lee habang may kasama siyang babae.

"Laura!" masayang bungad niya sa akin.

"Sorry, Ms. Lee. Na-traffic ako," sabi ko at nakipag-beso sa kaniya bago ako umupo.

"It's okay, Laura. Sorry for disturbing your day off today but I need your help. By the way, This is Joanna Marie, and Joanna, she's Laura, the Executive Fashion Designer of Tala," masayang pahayag niya.

"Oh! Hi Miss Laura! I want to say that I really love your sketch!" sabi ni Joanna.

"Thank you, Ms. Joanna–"

"Oh, just call me Joanna," nakangiting sabi niya pa.

"Okay, Joanna. Thank you!" sagot ko naman sa kaniya.

"By the way, since my birthday is coming up, and I want you to handle the gowns for my party, it's okay with you?" tanong niya sa akin.

"Oh, sure! But kailan ba kailangan?" tanong ko dahil nag-aalangan ako. Baka hectic ang schedule ko.

"By next month. Maybe I'll just take my brother so he can know the details as well," she explained.

"Sure!" nakangiting sabi ko sa kaniya.

"We will set an appointment, Miss Laura. Sorry talaga kung biglaan tong meeting. I just want to be clear at all," sabi niya pa.

"No problem, Joanna. I will check my schedule then I will email you when Im free," sagot ko naman sa kaniya.

"Thank you, Miss Laura! See you!" sabi niya at nakipag-beso sa akin.

Nakahinga ako ng maluwag. Actually, naka-leave ako. Inaasikaso ko lang itong natitira para hindi na sila mahirapan.

"Omg, Mars! Bakit ka andito? Hindi ba at naka-leave ka? Jusko! Kailangan mo mag-beauty rest! At ilang araw na lang ikakasal ka na!" sabi niya. Kaya naman muling sumagi sa isip ko ang lahat. Bigla kong naalala ang nangyari kagabi.

"Mars? Okay ka lang?" tanong ni Bea sa akin at nag-aalalang nakatingin sa akin.

"A-Ah yeah," naiiyak na sagot ko at pasimpleng pinunasan ang luha ko.

Tahimik lang akong lumabas ng meeting room. Bigla na lang bumagsak ang luha ko kaya mas minabuti ko nang pumasok agad sa kotse. Doon ako umiyak nang umiyak.

Ilang minuto akong umiyak nang maisipan kong umuwi na lang. Pag-uwi ko, bumungad sa akin ang kotse ni Liam. Kaya naman mas lalo akong kinabahan. Mabilis akong bumaba ng kotse at pumasok ng bahay.

Naabutan ko silang nagtatalo ni Lou. Kapwa sila natigil nang dumating ako. Nagkatitigan pa sila bago lumapit sa akin.

"Babe! You're here," nakangiting sabi niya habang hindi maipaliwanag ang mukha.

"What's happening here?" nagtatakang tanong ko. Muli na naman silang nagkatitigan ni Lou.

So may tinatago na naman sila? Ano na naman ang tinatago nila na hindi nila masabi sa akin?

"A-Ah, no. Naguusap lang kami–"

"Nag-uusap? C'mon, Liam! Pwede ba? Wag mo na nga ako gawing tanga?" sabi ko sa kaniya.

"Babe, believe me. It's nothing–"

Mapakla akong tumawa bago tumingin kay Lou.

"Ikaw? Anong nangyayari?' seryosong tanong ko sa kaniya

Hindi siya nakapagsalita. Nakatitigl lang siya sa akin na para bang naghihintay ng sign

"Bakit ayaw niyo kong sagutin? What's happening? Mahirap ba?" naiinis na tanong ko.

"Laura hindi–"

"Edi ano nga?!" sigaw ko ulit.

"Babe, don't stress yourself. ikakasal na tayo sa saturday, so please–"

Hindi ako nagsalita at tinitigan ko siya ng masama bago ako umakyat sa kwarto ko. This is too much! May kasalanan pa siya sa akin.

Isinandal ko ang ulo ko sa unan na yakap ko. Muli na naman akong dinalaw ng lungkot. Bakit ba ang hilig niya akong dalawin? Pinipilit ko namang maging komporatable lalo na kapag nasa harap nila.

"Laura!" narinig kong sigaw ni Liam sa labas ng pinto ko kasunod noon ang pagkatok niya ng malakas.

"Laura, mag-usap tayo, Babe!" sabi niya sa labas habang nakatok pa rin sa pinto ng kwarto ko.

Pero nanatili akong nakahiga sa kama ko habang nakatalukbong ng unan ang mukha ko. Naalala ko na naman ang nangyari kagabi.

Nakita ko sila mama habang nag-uusap sila nila Lourelie. And yes! Nasaktan ako dahil nalaman kong alam nila ang tungkol kina Liam at Lourelie. Pati sila binigo ako, sila na lang ang kinakapitan at inaasahan ko pero isa rin pala sila na nagsinungaling at nagtago sa akin.

Ibinuhos ko ang lahat ng luha ko sa unan na kayakap ko. Ramdam ko na nag-iisa na namn ako. Walang kakampi. Ang sakit lang kasi isipin na sila pa ang nagtatago ng ganitong bagay laban sa akin. Panno nila naitago yon? Bakit nila itinago? Isinuksok ko na lang ang mukha ko sa unan habaang patuloy na natulo ang luha ko.