ฉันช็อกหนักกับสิ่งที่ได้ยินออกมาจากปากของปิ่น หัวใจของฉันมันกำลังแหลกสลาย ไม่เป็นชิ้นดีมันแตกออกเป็นเสี่ยงๆฉันมองหน้าพี่นทีด้วยหัวใจที่เจ็บปวด ฉันคงฟังและอยู่พวกเขามีความสุขต่อไปไม่ได้แล้ว ฉันต้องรีบออกไปจากตรงนี้ก่อนที่ฉันจะฝืนต่อไปไม่ได้ พอดีผ่านพ้นประตูมา ความรู้สึกต่างๆที่ถูกเก็บกักเอาไวมันพรั่งพรูออกมาเป็นสายๆ เสียงสะอื้นที่มันกั้นเอาไว้ไม่อยู่ ฉันคงต้องเป็นฝ่ายไปแล้วจริงๆ ความรักที่มีมาฉันคงต้องปล่อยวางมันไป ฉันเจ็บปวดแสนสาหัส
"ไหมเป็นไรลูก ไหมร้องไห้ทำไมใครทำอะไรไหมบอกแม่มาสิ" พอฉันเปิดประตูเข้ามาในบ้านได้ฉันเดินตรงไปหาแม่ที่ห้องรับแขก ฉันร้องไห้ตั้งแต่ออกมาจากบ้านของพี่นที พอแม่เห็นฉันเดินร้องไห้เข้ามาหาใบหน้าของแม่ฉันตกใจดูตกใจและโผลเข้ามาหาฉันทันที
"แม่คะไหมเจ็บเหลือเกิน ไหมทนไม่ไหวแล้วค่ะแม่ ไหมรับไม่ได้อีกต่อไป ไหมเสียใจจะเป็นจะตายแล้วค่ะ" ฉันเดินเข้าไปสวมกอดแม่ของฉันไว้ ปล่อ
