Şirin
Kadir dans ederken bütün salon bir başka ritme girmiş gibiydi; müziğin altındaki kahkahalar, dans eden ayakların tıkırtısı, parlak elbiseler... Hepsi uzakta bir masalın parçalarıydı benim için. Kadir sahnenin ortasında öylece dönüyor, etrafındaki kalabalığın enerjisini içine çekiyordu. Onun her hareketi bana bir zamanlar sahip olamadığım güveni hatırlattı; ama o güven şimdi hem acı, hem de tuhaftı, çünkü bana ait değildi bu an.
Ben onu izlerken içimde garip bir utanma, yer yer kıskançlık, yer yer savunmasız bir çocukçalık yükseldi. İnsanlara bakıyorlardı sanki; bakışlarımın Kadir’in üzerine takıldığını hissettim. Bir an kendimi görünür bir nesne gibi, ışıkların altında sergilenen bir oyuncak gibi hissettim. Yüzüm kızardı. O kadar aptalca bir histi ki bir an için kendi kendime, “Hav
