“ถึงอรรวินทน์ยอดรัก” อามันด์เอ่ยถึงหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนละมุน
“ผมมีความจำเป็นที่จะต้องบอกลาคุณ” อามันด์เอ่ยขึ้นด้วยรน้ำเสียงเศร้า ทว่ามือหนากลับชะงัก ทว่าชายหนุ่มกับขีดฆ่าข้อความนั้นทิ้งแล้วแล้วบรรจงเขียนใหม่
เพียงไม่กี่วินาทีชายหนุ่มก็บรรจงเขียนเรื่องราวในสมุดระหว่างเขาและเธอได้สำเร็จเสร็จสมดั่งที่ชายหนุ่มได้คาดคะเนไว้
ชายหนุ่มเอื้อมหยิบนาฬิกาเรือนโลหะโบราณขึ้นมาดูอย่างเศร้าสร้อย อีกไม่กี่ชั่วยามเขาต้องกลับไปรับโทษที่กรุงปารีสแล้ว เขาและอรรวินทร์อาจไม่ได้พบกันอีกตลอดกาล
อามันด์เชื่อมั่นในใจว่า การเดินทางข้ามรูหนอนผ่านทางเอกภพไม่ได้เกิดขึ้นกับใครได้บ่อยครั้งมากนัก และเขาอาจจะเป็นหนึ่งในล้านเลยก็ว่าได้
ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ในคฤหาสน์ของอรรวินทร์ อามันด์เก็บนาฬิกาเข้าไปกับในเสื้อแจ็กเก็ตของเขาตามเดิม
สองขาของชายหนุ่มพาร่างสูงโปร่งมาหยุดยืนหน้าห้องของอรรวินทร์ ชายหนุ่ม
