ผ่านไป 6 ปี
ตั้งแต่ที่อามันด์หายไป อรรวินทร์ก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานด้วยความเสียใจจนดึกดื่น หญิงสาวทำงานหนักเพื่อให้ลืมความคิดถึงในตัวของอามันด์
เคหาสน์ฟ้าครามที่เคยสดใสกลับเงียบเหงาราวกับอามันด์ได้นำความสดใสของเคหาสน์หลังนี้ไปด้วยพร้อมกันกับการหายตัวไปอย่างสาปสูญและไม่มีวันกลับมาของเขา
ห้องทำงาน
ปลายนิ้วมือของหญิงสาวกดแป้นคีย์บอร์ดของคอมพิวเตอร์รัวเร็วอย่างบ้าคลั่ง
หญิงสาวเหลียวมองดูนาฬิกาที่ติดผนังห้องของเธอ แม้ว่าเวลานี้จะเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วก็ตาม ทว่าหญิงสาวยังคงพยายามที่จะสร้างมันขึ้นมาอีกครั้ง
“เรืองนี้เป็นเรื่องของเรากับอามันด์” หญิงสาวรำพึงรำพันกับตนเอง
ภายหลังอามันด์จากไป อรรวินทร์เติบโตมาในสายงานเขียน หญิงสาวชื่นชอบงานเขียนนิยายมากเพราะนิยายช่วยให้เธอคลายความคิดถึงชายหนุ่มอย่างอามันด์ไปได้
นิยายของอรวินทร์ติดท็อปหนึ่งในห้า และขายดีทุกเล่ม ใจความของนิยายเหล่านั้นเน้นหนักไปทา
