ศาสตราจารย์เถื่อน | Barbaric | NC25+

ตึก ตึก ตึก เสียงรองเท้าหนังกระทบกับพื้นพรมทางเดินในยามที่ร่างสูงเดินสาวเท้าตรงไปยังโต๊ะวีไอพีของผับหรูชื่อดัง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากรั้วมหาลัย ดวงตาคมฉบับลูกครึ่งไทย-อังกฤษ เพ่งมองผ่านแสงไฟสลัวเมื่อเห็นเจ้าของผับนั่งไขว่ห้างมองมาที่เขาเช่นกัน "ไง" เจ้าของผับเอ่ยทักทายก่อน ทำให้ผู้มาใหม่ซึ่งกำลังตั้งท่าจะเดินหนีเป็นอันต้องจำใจยอมไปกระแทกตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม "งานการไม่ทำ?" "อ้าวๆ นี่ผับกู เป็นบุญตาแค่ไหนแล้วที่เห็นกูอยู่เนี่ย" เพชรกล้าว่าให้ ก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่มกับลูกน้อง นานนับนาทีกว่าจะกลับมาสนทนากับครูซต่อ "หงอยเหมือนหมาเหงาเลยนะมึง กูนึกว่าหนีกลับไปสอนที่อังกฤษซะแล้ว" "ไร้สาระ" หนุ่มหล่อใบหน้าคมปรายตามองเพื่อนชาวเอเชียเพียงนิด ก่อนละสายตาหนีจนสะดุดกับลูกค้าที่นัดคุยงานวันนี้ ร่างสูงผลุนผลันลุกไปอีกโต๊ะในทันที ท่ามกลางเสียงร้องตามหลังของเพชรกล้า หนุ่มลูกครึ่งใบหน้าเคร่งขรึมทันทีเมื่อเข้าโหมดจริงจัง ในการทำงานของเขาต้องเต็มไปด้วยความเรียบร้อยและสมบูรณ์แบบที่สุด ครูซไม่ใช่คนเรื่องมาก แต่ทุกๆการต่อรองธุรกิจสีเทาต้องเป็นไปตามกฎที่เขาวางไว้ เป็นที่ยอมรับว่ากฎหมายจากภายนอกไม่สามารถเอาผิดฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้ นั่นทำให้นักธุรกิจรุ่นใหญ่อยากเข้ามาร่วมทำธุรกิจกับเขา อย่างน้อยก็มั่นใจในระดับหนึ่ง ว่าการลงทุนจะปลอดภัยจากสายตาเจ้าหน้าที่ตำรวจ และหน่วยปราบปรามอาชญากรข้ามชาติ "ไม่ผิดหวังเลยจริงๆ ที่ผมอุตส่าห์บินข้ามประเทศมาเพื่อเจรจา เดือนหน้าหวังว่าจะได้เจอคุณครูซอีกครั้งที่อังกฤษนะครับ" หนุ่มใหญ่ชาวรัสเซียกระตุกอย่างพอใจกับข้อตกลงที่มาเฟียหนุ่มรุ่นลูกสามารถมอบความน่าเชื่อถือให้กับเขาได้ "ได้เจอแน่ๆครับ" ครูซยิ้มกลับเพียงนิดตามมารยาท "ผมตื่นเต้นไปหน่อย เรามาดื่มไวน์ระหว่างรอสาวๆมาบริการดีไหม" "ตามสบายครับ ผมมีส่งของต่อหลังเที่ยงคืน" "ว๊า... เสียดายจัง งั้นผมก็ต้องหิ้วสาวๆกับโรงแรมด้วยนะสิ" หนุ่มใหญ่ลูบริมฝีปาก ตามสไตล์คนตัณหามาก . . "พี่แพทคะ หนูอยากมีตังค์ใช้แบบพี่" เด็กสาววัยสิบแปดปีเขย่าแขนลูกพี่ลูกน้องคนสนิทเมื่อร่างเซ็กซี่ของแพทกำลังจะก้าวขาเรียวเข้าไปในผับ เธอมีความจำเป็นต้องใช้เงินเรียนต่อ ประกอบกับรายจ่ายที่ค่อนข้างสูงทำให้ต้องมาปรึกษาแพทซึ่งทำอาชีพเป็นสาวไซด์ไลน์ "ลิดา~ มันไม่ดีเลยถ้าแกจะทำอะไรแบบนี้ มันน่าอาย และไม่มีอะไรน่าภูมิใจเลยสักนิด ที่พี่ทำเพราะพี่จำเป็น" แพทถอนลมหายใจระคนสงสารน้อง ลิดาเป็นเด็กน่ารัก ไม่ควรมาเจออนาคตที่แสนจะมืดมนแบบเธอ การยอมหลับนอนกับคนอื่นที่ไม่ใช่คนรัก มันน่าสมเพชและน่าขยะแขยง ผู้คนในสังคมต่างรังเกียจเป็นไหนๆ "หนูอยากเรียน~" ดวงตากลมสั่นระริกอย่างน่าสงสาร ไม่ใช่ลิดาไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี แต่ทางเลือกสุดท้ายใช้แลกกับอนาคตที่ต้องดำเนินต่อไปได้อีกยาวในหลายๆปี มันก็คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม "มานี่" แพทตัดสินใจลากลิดาให้ไปหลบอยู่มุมสลัว มองสีหน้าหงอยๆของน้องสาวอย่างเอือมระอา แต่ในเมื่ออีกฝ่ายประสงค์ที่จะทําเธอก็จะขอดูแลอยู่ห่างๆ "เอาแบบนี้ดีไหม ลองไปทำงานก่อนสักสองสามปีแล้วค่อยกลับมาเรียน" แพทยื่นข้อเสนอ เผื่อลิดามีแนวโน้มเปลี่ยนใจ "พี่ก็รู้ว่าเศรษฐกิจไม่ดี พ่อขับแท็กซี่ก็ได้วันละไม่กี่บาท แถมที่ดินที่ต่างจังหวัดผืนสุดท้ายก็ถูกโกงไปอีก~" เมื่อพูดถึงที่ดินน้ำตาก็ตกใน เพราะความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของชาวบ้านตาดำๆทำให้พวกนายทุนฉวยโอกาสไปได้อย่างหน้าด้านๆ ครั้นจะขอความเป็นธรรมจากหน่วยต่างๆก็ไร้วี่แวว "เฮ้ย... อย่าดึงเข้าดราม่าสิ งั้นเอางี้ ถ้าแกจะทำก็ให้หาคนที่รวยๆไปเลย แบบว่าเป็นเด็กเสี่ยจนกว่าจะเรียนจบ หรือไม่ก็ขายความบริสุทธิ์ของแกราคาหลักล้าน ที่คาดว่าน่าจะจบแล้วมีตังค์เหลือใช้ไม่ลำบาก" "หนูจะไปหาคนรวยที่ไหน" "ผับนี้พวกคนรวยชอบมาบ่อยๆ แต่อาจจะมีพวกมาเฟียอยู่ด้วยนะระวังด้วยล่ะ ลองกลับไปคิดทบทวนใหม่ที่บ้านอีกทีว่าจะทำจริงๆหรือเปล่า" "ค่ะ" "ถ้าไม่มีอะไรแล้วพี่ไปดื่มกับเพื่อนก่อน ส่วนแกก็กลับบ้านได้แล้วป่านนี้แม่คงเป็นห่วง" "ค่ะ" ลิดาพยักหน้าอย่างว่าง่ายจึงทำให้แพทวางใจแล้วเดินเข้าไปในผับ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเด็กสาวกำลังยืนชะเง้อคอ เพื่อสังเกตดูเผื่อจะมีคนรวยๆเดินผ่านมา เธอจะได้เดินเข้าไปยื่นข้อเสนอ ถึงจะดูไร้ยางอายแต่ก็ขอรับเอาความไร้ยางอายไว้เพียงแค่สี่ปีเท่านั้น "ไม่ต้องตาม" เสียงเข้มของใครสักคนดึงให้ลิดาหันขวับกลับไปมองอีกฝั่ง ดวงตากลมทำหน้าที่แสกนเสื้อผ้าและท่าทางของชายฝรั่งใบหน้าหล่อ เพียงแค่เสื้อผ้าแบรนด์ดังผุดเข้ามาในหัวร่างกายก็ตรงเข้าไปดักหน้าชายหนุ่มคนดังกล่าวในทันที เขาต้องรวยมากแน่ๆ ไม่เช่นนั้นคงไม่มีลูกน้องตามประกบหลัง "คุณคะ รับเลี้ยงเด็กไหม" มาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วดกเข้ม มองสีหน้าคาดหวังของลิดาด้วยสายตานิ่ง "อย่ามายุ่งกับฉัน" ครูซบอกเสียงเรียบ ยังไม่อยากให้นักศึกษาเห็นเขาในคราบมาเฟีย การสอดรู้สอดเห็นในสิ่งที่ไม่ควรรู้มันทำให้เขาต้องกลายร่างเป็นปีศาจฆ่าปิดปากมานัดต่อนัด เลือกตัดไฟตั้งแต่ต้นลมดีเสียกว่าปล่อยให้กลิ่นคาวเลือดเล็ดลอดออกไปให้คนตามกลิ่นเจอ บุหรี่ที่เพิ่งจุดได้ไม่นานถูกมือหนาปล่อยลงสู่พื้นปูนหยาบ "หนูยังไม่เคยนอนกับใคร ...หนูขอแค่ค่าเลี้ยงดูจนกว่าหนูจะเรียนจบ" เด็กสาวจิกเล็บลงบนผิวมือแน่นขึ้นจนรู้สึกเจ็บ พร้อมรีบบอกจุดประสงค์โดยขาดการไตร่ตรอง หลบสายตาในเวลาต่อมาเมื่อไม่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าจะมองเธอด้วยสายตาแบบไหน เอือมระอา ดูถูก หรือสมเพช "ไสหัวออกไป" ประโยคนั้นทำเอาเด็กสาวถึงกับใจแป้ว "อ้าว~ ทำไมพูดไม่รักษาน้ำใจหนูบ้างล่ะคะ ต้นทุนของคนเรามันอาจจะไม่เท่ากัน อย่างน้อยก็น่าจะปฏิเสธกันดีๆบ้างก็ดะ... อึก!" ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวทันทีที่มือหนาพุ่งตรงเข้ามาบีบลำคอระหง ส่งผลให้ลมหายใจติดขัด ออกซิเจนเคลื่อนตัวผ่านหลอดลมอย่างยากลำบาก "อย่าลองดี" ครูซเค้นเสียงผ่านไรฟัน มองมือเล็กฟาดเข้าที่ข้อแขนแกร่งแรงๆหวังให้เขาคลายมือออก ใบหน้าเด็กสาวแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ น้ำตาสั่นระริกอย่างน่าสงสาร ลมหายใจเฮือกสุดท้ายกำลังจะหมดลงในอีกไม่ช้า แรงกระตุกไปทุกส่วนของร่างกายทำให้ครูซรีบสะบัดมือออกก่อนที่เด็กสาวจะสิ้นใจ "เฮือก!" ลิดากอบโกยเอาออกซิเจนเข้าปอดทันทีที่ลำคอระหงได้รับอิสระ ก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นแรงถี่ๆเมื่อมันได้กลับมาทำหน้าที่อีกครั้ง มือเรียววางแนบหน้าอกมองตาตามแผ่นหลังกว้าง ก่อนน้ำตาจะไหลลงตามพวงแก้มด้วยความรู้สึกโกรธเคือง "คนใจร้าย" ************************************** เฮียครูซ come back