Married To The Billionaire

Chapter 3

Tumango na lamang siya. Marahan kong isinuot sa kaniya ang necklace. Lalo siyang gumanda sa paraan na iyon. Bagay na bagay sa kaniya ang kuwentas.

Muli ko siyang niyakap nang mahigpit at matagal. Wala na akong magagawa kundi ay payagan siya. Ayaw kong maging hadlang sa mga pangarap niya. Ayaw kong sisihin niya ako pagdating ng panahon.

My heart was breaking into pieces. I'm no longer by her side. Teardrops rolled into my cheeks non-stop like a rainy days. I felt I was froze.

Ilang sandali pa ay ikinaway ko na lamang ang aking kamay sa kaniya. Lumipad na ang airplane papalayo. Tinanaw ko na lamang ito hanggang sa maglaho ito sa aking paningin.

Days, weeks even months had passed. From time to time since she flew to Spain.

Long distance relationship was really hard. It help to prove that our love make stronger and show how committed us in our relationship. It's gave us the opportunity and time to grow more as a better version of our relationship.

Communication plays both of us. Hindi naging madali ang lahat. It's so hard to deal with long distance relationship.

"Bakit hindi ka pa natutulog?"

"I can't sleep!"

"Matulog ka na! I will listen until you fall asleep! Andito lang ako Lena! Huwag mong pagurin ang sarili mo!"

If I have a free time. Tinatawagan ko siya para kumustahin. Naging smooth naman ang communication namin sa isa't isa.

Hanggang sa lumipas ang mga araw. Linggo at buwan. Naging malimit na kaming magkausap ni Lena. Dahil busy raw siya sa kaniyang trabaho.

Umabot sa punto na parang nawalan na siya ng oras sa relationship namin. Kaya nag-focused na lang ako sa pagpapatakbo ng company as a CEO. Naging busy ako dahil sunod sunod yong mga transactions in company.

Nagkaroon uli ako ng free time at tinawagan ko siya para kumustahin. Pero hindi na siya sumasagot sa mga tawag ko.

Nag-voicemail na din ako sa kaniya. Nagtext na rin ako sa kaniya pero hindi pa rin siya nagpaparamdam sa akin.

I felt weird. I felt hopeless in that situation. Iba na ang takbo ng oras para sa pagitan namin ni Lena. Parang waka nang energy ang relationship namin.

I worried about her. I'm not talked to her in a few months. I tried to reached her but she was out of coverage. I thought she was busy with her work.

Kumusta na kaya si Lena? Bakit hindi na siya nagpaparamdam sa akin? Hindi na ako makapagfocus sa trabaho ko dahil laging iniisip ko siya. I was paranoid.

Kung bakit hindi ko na siya ma-reached out? Dati-rati isang ring palang sinasagot niya na agad ang tawag ko. Pero ngayon hindi na. Our relationship became cold.

I could no longer sleep at night and get into my work well. Because I always trying to contact her but she didn't answer me. I became lonelier every passing day.

Gusto na lang ang mapag-isa. Magmukmok sa isang tabi. Libangin ang aking sarili makatakas lang sa lungkot. I missed her terribly despite of being busy with my company.

Kinalimutan niya na ba ako? Hindi na ba niya ako mahal? Nagbago na kaya si Lena? Ganito ba ako kadali para kalimutan? Bakit ang bilis?

Dumating ako sa puntong hindi ko na alam ang gagawin ko? Wala na akong ibang gawin kundi maghintay kay Lena? Minsan natatagpuan ko na lang ang sarili kong umiiyak.

Para na akong baliw. Para na akong sira. Halos mabaliw ako. Lena is the only womam I dreamed. Kung mawawala siya ay hindi ko kakayanin ang mabuhay.

Wala akong magawa kundi ang magmukmok sa isang sulok. I felt my heart had been melted. I can't bear the pain anymore. Parang sasabog na ang dibdib ko dahil sa sobrang lungkot.

I tried to contact her again but she didn't answer my calls.

"Ahhhhhh!"

Kaya sa sobrang inis ko ay ibinato ko ang phone ko. Napahagulhol ako sa isang tabi.

Doon na kami tuluyang nawalan ng communication sa isa't isa. That was the day our relationship was broken.

Maraming buwan na hindi kami nagkakausap ni Lena. Hanggang sa dumating ang dalawang taon hindi siya umuwi ng Pilipinas. Hindi siya nagparamdam sa akin.

Promise become promise. Walang nagbago. Walang nangyari. Pero may naghintay. May nasaktan. May umiyak.

I still wait her patiently. Gusto ko na siyang makita. Ang Lena na pinakamamahal ko. Pero lumipas pa ang mahabang panahon hindi pa rin siya nagparamdam sa akin.

Pangungulila ang naiwan sa puso ko. Sobrang lungkot. Nakakapanghina sobra.

Hindi siya umuwi ng Pilipinas. Para akong mabaliw sa kakahintay para sa kaniya. My heart shattered in pain. Araw araw na lang akong naghihintay sa wala.

Lumipas ang apat na taon hindi pa rin nagparamdam si Lena. Walang Lena na dumating. Hindi rin siya umuwi hanggang sa umabot ang limang taon.

I realized na baka may mahal na siyang iba? Kaya unti unti kong tinanggap sa sarili ko ang katotohanan na may iba na siyang kasama.

Parang nabasag ang pagkatao ko nang mga sandaling iyon. Ang hirap isipin. Ang lungkot lungkot.

Hanggang sa isang araw. Umuwi ang bestfriend kong si Alex ng Pilipinas. He is international businessman and CEO of his own company.

Nakipagcontract siya sa akin sa isang kompanya. Hindi ko naman siya matatanggihan dahil matalik ko siyang kaibigan at napakabait niya pagdating sa akin.

Alex is my childhood bestfriend. Kapatid ang turing namin sa isa't isa.

Nagkwentuhan kami about businesses. At naikwento pa nga niya sa akin na ikakasal na raw siya. Kaya he invite me on his incoming exclusive wedding event.