“Ayos ka lang, miss?” tanong ni Larina nang matapos ang hapunan. Napansin niyang mabagal ang lakad ko at halos paika-ika.
“Oo, a-ayos lang.”
“Sigurado ka? Hindi ka ba natapilok o napilay?”
“Hindi naman, Larina. Ayos lang talaga.”
“Eh ano? Sabihin mo lang kung ano ang dahilan para maagapan agad.”
Mabilis akong umiling. “Okay lang ako, huwag ka na mag-alala.”
“Sure ka ha?”
I nodded.
Marahan akong naglakad patungong kwarto. Grabe pala, kung kanina ay kumikirot ito, mas lalo pa pala itong lumala sa pagtagal. Ininuman ko naman na ito ng pain reliever ngunit para yatang hindi tumalab. Mahapdi pa rin. Masakit. Para na nga yata akong lalagnatin.
Hindi namin nakasabay si Kaloy sa pagkain dahil hinatid niya ang hardinero sa sentro. Ang sabi ni Larina, una na sila
