Chapter 22

2130 Words

Sa dami ng nangyari sa program, doon lang yata umikot ang isip ko. I know I have to sustain my composure, pero paano ako hindi magiging lutang kung siya’t ang reaksyon niya lang ang naiisip ko? Hindi siya ganoon sa akin kaya hindi ako sanay na makita siyang nakangiti. He only smiles when it isn’t about me. Sa ibang tao lang niya iyon iginagawad. Kaya paanong natutuwa siya sa bata kung parang nirereto kami ng batang iyon sa isa’t isa? Ang weird niya! Natapos ang programa nang sumapit ang ala-una ng hapon. Unti-unting nagsi-alisan ang mga tao hanggang sa mga volunteers na lang ang tanging natitira rito. Tulong-tulong kami sa pagliligpit ng monoblocks, pagpupulot ng mga kalat, at pagtatanggal ng mga curtains and decorations na nasa harap. Habang ako ay abala sa pagpapatong-patong ng mga u

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD