ITS ME

This is a work of fiction. All the names, characters, events, places are not affiliated to true life story and they are all coincidence. Warning: Grammatical and typos errors ahead. You'll be warned! Chapter 1. I got awaked when someone knocked the door. Kinalas ko muna ang kumot ko sa katawan at nagmartsa patungo sa pintuan para buksan ito. I yawned. Inantok pa ako. Pinihit ko ang siradula ng pinto. Nagulat pa ako dahil sa biglaang pagpasok ni mama't papa sa kwarto ko. They both silent when they entered my room. Umupo silang dalawa sa kama. "Anak," pagsasalita ni papa. Nanatili akong nakatayo at nakaharap sa kanila. Gulat parin ang sistema ko sa inasta nilang dalawa. Nakasalikop ang dalawang kamay ni papa ng tignan nya ako. Mababakas sa mata nya ang kalungkutang di ko maiintindihan. "Ma, Pa! Parang ang lungkot nyu ngayon. May problema po ba?" Due to my curiosity, I asked them. Walang nagsalita. Ang tahimik na tila pa may dumaang kung ano. A minute passed before my mom breaks the silince of the four corner of the room. "Sinundo ka na Sheyreal!" Diretsong sabi ni mama. Huh? What? "Huh?" mas lalo lng akong nagulat sa sinabi nila sa 'kin. "Alam nyu, di ko kayu maiintind—." "Sinundo ka na ng totoong mong pamilya! Andito sila." putol at diretsong sabi a 'kin ni papa. Sari saring emosyon ang nararamdaman ko. I don't have the guts if nagsasalita ba sila ng totoo o gusto lng nila akong takutin. Alam kong palabirong tao si papa pero, 'tong sinabi nila ngayon ay alam kong totoo dahil sa nakikita ko sa kanilang mukha ang kalungkutan. "What's all your talking about?" bahagya pa akong natawa sa sinabi nila sa 'kin. Dahil alam kong nagbibiro sila. Pero kahit ganun gusto ko paring makumpirma kung totoo ba talaga. "Kayu lang yong totoong kong magulang. At wala ng iba pa." sabi ko na lng at umupo sa upuan sa may study table. Whenever I was a kid. Sila lng yung mga taong namataan ko mula pagkabata hanggang ngayon. But sometimes there were some kids especially my neighborhood bullied me about my status in life like something 'di ka totoong anak ng mga magulang mo, ampon ka lng, nakita ka lng sa basurahan dahil di mag ka anak mga magulang mo' pero kahit kailan di ako naniwala dun. Dahil alam kong sila lng talaga at wala ng iba. "Listen, Sheyreal! Ngayon sasabihin namin ang katotohanan." wika ni papa. "Dahil alam naming maiintindihan mo na kami ngayon dahil nasa tamang edad kana. We were hide this ever since from your mom because you are young and naive dahil alam naming hindi mo maiintindihan noon at hihintayin na lng namin ang tamang panahon," dad let out a heavy sigh. "At ito na ngayon sana maiintindihan mo kami. Ever since your mom and I were married before. Gustong gusto naming magkaanak kahit isa lang but unfortunately ang iyong ina ang may deperensya sa matres." Nagpatuloy lng akong nakikinig sa sinabi ni dad. "Ginawa na namin ang lahat. Kung sino sinong doktor na ang tumingin sa mama mo pero ayaw talaga. Lumipas ang isang buwan, naligo kami sa may ilog noon ng may narinig kaming iyak ng bata na nadadala sa agos ng tubig, nakabalot sa isang lampin at inilagay sa basket at ikaw 'yon Sheyreal," dad tears fall down. Nagsalita na din si mama. "Nung nakita ka namin sa may ilog. We assured that day, both of your father was the happiest person alive in the universe," I can't hold back my tears. Habang kinukwento nila kung paano nila ako natagpuan. Humagulhol ako sa iyak. Nabalot ng katahimikan ang buong kwarto. Ilang sandali pa ang tinagal tila nawala lahat ng lusog ko sa katawan pagkatapos kong malaman ang katotohanan. "Pack all your things, Sheyreal." mas lalo akong naiyak sa sinabi ni papa sa 'kin. "I can't dad, I won't leave." I shook. "Dito lng ako." Tumayo ako at tumabi sa gitna nilang dalawa. Nanghihina ang tuhod ko sa mga sandaling 'to. I never been so weak like this before. I was hoping that this was a bad dream, one of my bad dream. "Pero kailangan na Sheyreal. Your true family waits you, specially your lolo." Dad hugs me tightly. "At masaya kami na natagpuan muna ang tunay mong pamilya." Tumango na lng ako. Minsan may mga bagay talaga sa mundo na kailangan mong isakrapisyo para sa ikakasaya ng iba habang may nasasaktan din. Pumasok ang isang matandang lalaki. Hindi ako nagkakamali 'to na yung lolo ko. Ngumiti sya kina mama't papa hanggang sa magtama ang paningin namin. Kulubot na ang kanyang mukha, maybe he's in stage 80. At sa awra nya ay alam kong pang mayaman lalo't base sa kanyang suot. "Lolo!" "Apo," agad nya akong niyakap. Ramdam ko ang bilis ng t***k ng puso ko. Even though were not know each other but I felt like a connection between us. Ang gaan ng loob ko sa kanya. "For how many years I finally found my only grandson." Halos maiyak si lolo bago sya kumalas sa yakap. "Ang laki laki mo na tapos ang ganda pa." If that compilment came from another from person, a fact that isn't true. But it comes from own blood and that was acceptable. Sa totoo lng wala talagang nagkakagusto sa 'kin. I packed all my things, and started a new beginning but I will never the very best person who shared me in terms of tears and happiness. Dad and lolo had a talk. Habang kami naman ni mama ay sobrang abala sa pag impake ng gamit ko. "Mom, I need to do this?" Natigilan si mama sa pagpasok ng damit ko. "You need to. Di mo naman kami iiwan, dadalaw ka rin naman minsan dito!" "Minsan lang?" "Oo kasi mag aaral ka na sa college Sheyreal. And you can't missed everythings up. Don't worry dadalaw parin kami ng papa mo." To tell you honestly di ko alam ang nararamdaman ko. Na excite at the same time nalungkot. You know the feeling that you were have a two choices and you only choose one. That was so very difficult too. Di na lng ako nagsalita pa. "Don't eat to much Sheyreal. Ang taba taba mona," may panunuyang wika ni mama pagkatapos lahat naming ma impaki ang gamit ko. "Opo!" She hug me. "Shsh. Joke lng anak. Ikw naman talaga. Syempre you need to eat as much as possible pero 'yong masustansya naman. Wag puro mga matatabang pagkain." Bilin sakin ni mama. I nodded. I have this physical looks that maybe I can fit two oversized t-shirts. That was too much. Nung bata pa ako ay di naman daw gan'to ako kalaki but when puberty strikes dun na nagsimula ang paglaki ko. Minsan di na nga ako kumakain ng tanghalian at meryanda na lng sa hapon. At even though dinner di na rin ako kumakain, nag iiwas na baka lumaki pa 'ko ng husto. "Panget naba ako sa sobrang taba ko mama?" I suddenly ask. "No! Your the most beautiful girl I ever see." Mom said, full of sincerity. "Wee?" Tumawa ako kahit alam kong hindi. "I love you Sheyreal!" "I love you too, mom." Bumukas ang pintuan. "Matagal pa ba yan Nina?" Biglang sabi ni papa. "Ah tapos na, aalis naba sila?" Tumangong mapait si papa. "Sige hintayin ko na lng kayo sa baba." Sinarado ni papa ang pinto. Ramdam ko ang yapak nya sa hagdan hanggang sa nawala 'to. May kinuha si mama sa may aparador. Binigay nya sa 'kin ang isang bracelet. A bracelet with a wood pindant inveded my name. "Bracelet?" "Kasama 'yan sa mga nakita namin noon." Tumango lng ako habang sinuri ang bawat pigura nito. "You need this, if thing gets complicated." Naguguluhan ako sa sinabi nya. Pinasok ko sa bag ang bracelet at naglakad na kami pababa. Nasa b****a na kami ng pintuan. May dalawang sasakyang nakaparada rito. Niyakap ko muli si mama at papa. "Dumalaw kayo ha?" Masakit man isipin pero kailangan kong tanggapin. Nakita ko pang naluha si papa't mama sa huling sandali. "Tara na lolo." I bid my goodbye as the moment I step into the car. It's a long ride as I know. Marami ring naikwentu si lolo sa 'kin habang naglalakbay kami patungo sa kanyang bahay. 18 years na nya akong pinahanap sa mga tauhan nya. And now I'm nineteen years old. It almost two decades before she found me. Pero di naman nya masisi ang tumatayong magulang ko before. They treated me as there own child. Binigay nila ang dapat na aruga para sa 'kin. And I'm so blessedful that I have a mother and father like them. Nalungkot lng ako dahil wala na sila dun sa bago kong buhay. Hanggang sa nakatulog ako sa byahe. Nagising na lng ako ng may humaplos sa sa mukha ko. Nakita kong si lolo 'yon. "Were here apo ko." Ngumiti sya sa 'kin. I roamed my around. Halos nanlaki ang mata ko sa aking nakikita. I'm here at a huge mansion of Montegarde, my grandfather. Unang pinagbuksan si lolo at naunang bumaba habang ako ay nanatiling manghang mangha sa nakikita. Nakita ko din ang mga nakapilang babaeng katulong sa unahang bahagi. "Miss. Di ka pa baba?" rinig kong tanong ng isang katulong. "Awh, sorry," halos di ko mapansin ang mga 'to. I motioned myself to get out the car. I was so overwhelming at the moment. "Respect her as you respect me!" Narinig kong wika ni lolo and he's authorative voice. "My apology, sir." Tumango lng ako kay lolo. Kasalanan ko din naman ang nangyari dahil nagpadala ako sa 'king nararamdaman. "Bring her luggage to her room." utos nya sa isang katulong. Nginitian ko na lng sya. Nakasunod lng ako sa lalaking nagdala sa mga gamit ko. Dinaanan namin yung ibang katulong ni lolo. Yung iba nag bulong- bulungan. Yung iba ngumiti sila kaya sinuklian ko na lng din ng ngiti ang mga 'to. I was used to be like this and used to caught some attention before. Lalo't isa ako sa mga singer ng banda namin sa high school. Di ko maiwasang mamangha habang naglalakad kami papasok sa mansion. I was overwhelmed how huge and beautiful it is. The place looks so luxurios and etravagant. When we approached inside one butler open the door. I smiled at him as same a he do. Inside, there were a modern paintings pin up the wall and the bright chandelier hanging up. I could not ever imagined how rich my lolo is. We stop in front a huge door. The man in a black suit lean back to me. "This is your room, Miss Sheyreal." He open the door and puts all my things inside. "Thank you... May I know your name?" Tanong ko habang papasok na sa loob. Huminto muna sya. "Reynald, you can call me Rey for short..." Tumango lang ako. "Thankyou again, Rey." He left me and storm out the room. I gasped for air when I saw the entire room–which we say my room. There we're a huge bed beside the big closet. The room has it own shower and comfort room. Shoe rack and vanity mirror too. The design in this room suits it for me. Siguro alam na alam ni lolo 'yung taste ko pagdating sa gan'to. Er. Umupo ako sa kama habang kinapa ang cell phone ko sa bag ko. Agad kong tinawagan si mama. After a sec after I dialed. Sinagot din 'to kaagad. "Mama!" "Sheyreal, how was the travel?" agad na tanong ni mama sa kabilang linya. "Great mom... Hindi ako makaniwala na gan'to kayaman si lolo." There were a shocked hints in my voice. Humiga ako sa kama. "Mag ingat ka dyan anak?" Boses 'yun ni papa. How I missed them for every second. This is my first time to get a far from them. But this is my new home now. I smiled. "I will Dad..." The knocked in the door interrupt our conversation. "I will call you right back Mom, Dad..." then I hang up the call. As I open the door, the woman in maids suits appear in front of me. Her black hair was tied in a pony tail style. She has a slim body. She smiled. Ngumiti na rin ako. Pansin ko talaga na ang babait ng mga tao rito. They seems nice, I want to be friends them all. "Hi, I'm your personal maids madam," she smiled again. "By the way I'm Rina." puna nya. Tango lng at ngiti ang naisukli ko. "I guess you knew me right..." I chuckled. Maybe lolo introduced me before she came here to approach me. Tumawa na rin sya. "Madam Sheyreal, right?" she said, emphazizing my first name. I nodded. "Just call me Shey. Masyado naman kasing professional, e! Kung madam." Lalo't di naman ako mayaman. I felt like madam doesn't suit my status. "Call me if you need help mad— shey..." "Thank you Rina." Isasarado ko na sana ang pinto ng magsalita uli siya. "You seems looks like her..." her forehead crease as she thinks someone out of the box. "H-huh...?" "Nothing Sheyreal." I just shrugged my shoulder.