Tahimik ang silid ng klase ni Khyro habang nagbabasa ng notes ang karamihan sa estudyante. Ang mga papel na binubuklat, tunog ng chalk sa pisara, at murmur ng mga kaklase ay bumabalot sa buong silid. Ngunit para kay Khyro, wala siyang naririnig.
Simula kanina pa ay hindi mawala sa isipan niya ang imahe ng nagkalat na cupcakes sa sahig ng hallway. Paulit-ulit niyang iniisip kung bakit naiwan iyon ni Laxriel. Sinabi niya sa sarili na baka sa inis lang itinatapon ni Laxriel ang mga iyon, pero sa loob-loob niya, may kumakalam na kaba na hindi niya maipaliwanag.
Tahimik siyang nakaupo, nakatitig sa walang laman na upuan ilang hilera mula sa kanya—upuan na palaging okupado ng isang babaeng laging may dalang ngiti, kahit pa madalas siyang tanggihan.
Dalawang linggo na kaming nagbabalik-eskwela
