Ang hangin ay malamig, mabigat, at puno ng enerhiya ng dilim. Sa bawat hakbang ni Khyro sa lupain ng mga dark vampires, ramdam niya ang pagdikit ng hangin sa balat niya—parang mga daliring pilit na humihila sa kanya pabalik. Ang lupa ay itim, nababalot ng hamog na kulay abo, at ang langit ay tila walang bituin, tanging pulang ulap na kumikislap sa tuwing may kidlat na dumadaan.
Tahimik siya, ngunit sa loob ng dibdib niya ay may kumukulong bagyo ng emosyon.
“I told her to stay away… pero ako rin ‘tong humahabol ngayon.”
Sa isip niya, paulit-ulit ang mga salitang iyon. Ang mga mata niya’y nakapikit habang naglalakad, sinusubukang kalmahin ang sarili sa pagitan ng guilt at determinasyon.
“Laxriel… please, don’t do anything stupid while I’m not there.”
Napatigil siya sa gitna ng isang tul
