“คือจะหามันเจอไหมพี่! ที่นี่วังเวงจนน่ากลัว” เต้พูดขึ้น หลังจากช่วยกันเปิดประตูห้องทีละบาน ทีละบาน ในแต่ละชั้น
“กูว่า...มันน่าจะอยู่ชั้นกลางๆ ไหม บางทีแวมไพร์มันอาจจะชอบอยู่ที่สูงๆ” ตองพูดขึ้นพวกเขายังคงเดินสำรวจไปรอบของตึก ชั้นแล้วชั้นเล่า จนมาถึงห้อง ห้องหนึ่งเข้า
แอ๊ดด~ ต่อค่อยๆเปิดประตูบานนั้นออก ก็พบกับโหลแก้วจำนวนมาก ที่อยู่ในห้องนี่ มันเหมือนกับศูนย์วิทยาศาสตร์ขนาดเล็ก พวกเขาเดินเข้ายังอุปกรณ์ด้านหน้า เต้กำลังจะหยิบหลอดยาที่มีลักษณะเหมือนเข็มฉีดยาขึ้นมา แต่ก็ถูกโดนัทห้ามไว้เสียก่อน
“อย่าแตะต้องมันนะคะ!” เต้เลยชะงักทันที
“พวกคุณเป็นใคร! เข้ามาที่นี่ได้ยังไง” เขาคือผู้ชายวัยกลางคน ผมขาวโผน ที่เดินเข้ามาข้างในห้อง ก่อนจะหันหน้ามาทางโดนัท
“อ้าว! แม่หนูนี่...ยังไม่ตายหรือไง”
“ลุงเป็นใครคะ รู้จักหนูได้ยังไง”
“ก็เมื่อไม่กี่เดือนก่อน แม่หนูมากับผู้ชายคนนึ่ง ก่อนจะวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน
