“อื้อ ...”อาเทอร์ค่อยๆลืมตาขึ้น แสงจากช่องลมที่ตกลงมาจากด้านบนทำให้เขาตกใจ เช้าแล้วเหรอเนี่ยบ้าจัง เขาอุทานอยู่ในใจก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอนนั้น แย่แล้วเขายังไม่ได้กลับออกไป สายตาคมเหลือบมองร่างน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างๆ
“จะออกไปได้ยังไงนะ” เสียงเข้มเปรยออกมาขณะสายตามองไปรอบๆ ดวงตาของเขาหรี่ลงเมื่อหันไปทางแสงพระอาทิตย์นั้น
“อื้อ นายตื่นแล้วเหรอ”อริสได้กลิ่นบางอย่างจากตัวของเขา หล่อนจึงรู้สึกตัวและลืมตาขึ้น ใบหน้าของเขาซีดยิ่งกว่าเดิมเป็นเท่าตัว
“อื้อ”อาเทอร์ตอบพรางมองหาทางออกไปจากที่นี่
“เช้าแล้วด้วย นายยังออกไปไม่ได้ตอนนี้” อริสเอ่ยพรางนึกถึงข้างบนนั้น หากเขาออกไปตอนนี้มีหวัง คนของพ่อหล่อนเล่นงานเขาตายแน่
“ฉันก็คงกลับไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นขออยู่ที่นี่อีกหน่อยแล้วกัน”
“นายไม่หิวเหรอ” เมื่อพูดถึงเรื่องหิวเขาก็เหลือบมองลำคอขาวของเจ้าหล่อนอย่างลืมตัว ใช่เขาต้องกินและสิ่งที่เขากินก็ต
