Dönüş

Seni Gebertirim Asil

Kıvanç sinirle soluyarak evine gitmişti. Kapıyı var gücü ile çalıyordu. Evin kadınları yerlerinden sıçradı. Huriye kapıyı açtığında Kıvançı öyle görünce tüm ev korkmuştu.

"Kıvanç ne oluyor?"

Kıvanç ona seslenen annesinin yanına ilerledi. Kolundan sıkıca kavradı.

"Sen anlatacaksın Hazan hanım sen"

Herkes bir Hazana bir Kıvança bakıyordu.

"Murat ile Ferdayı nasıl öldürdüğünü. Babamın sevdiği kadını nasıl öldürttüğünü hepsini sen anlatacaksın"

Hazan şaşırmıştı. Bunca sene sonra bir yerlerden ayağına dolanıyordu. Usulca Kıvança doğru ilerledi. Kıvanç kendini geri çekip konuştu.

"Murat bizim abimizmiş. Ali abimle Kahraman abim öldürmüş. Babam sevgilisini öldürmüş bir kardeşimiz daha var. Nerede ne yapıyor bilmediğimiz bir kardeş daha var"

Herkes oldukça şaşırmıştı. İsmail gözünden inen yaşlarla ardındaki koltuğa oturdu.

.....

Kayra ve Asil birbirlerine sarılmış denizin kokusunu içlerine çekiyorlardı. Kayra Asile gerçekleri söylemek istiyordu. Ona güvenebileceğini biliyordu. Ama içinden bir ses babasına ihanet edeceğini söylüyordu. Derin bir nefes verdi.

"Kayra iyi misin?"

Kayra başını Asile doğru kaldırdı. Gülümseyerek başını salladı. Asil onu tekrar kollarına alıp saçlarından öptü.

Asil hayatında ilk defa bu kadar huzurlu hissediyordu. Anın hiç bitmemesi için şu an saatleri bile durdurabilirdi. Bir anda gözünün üstüne hissettiği eller ile kaskatı kesilmişti.

Bu durum Kayrada da farksızdı. Gözünün üzerine arkasından dolanmış iki el sımsıkı gözlerini kapatıyordu.

....

Salih ve Sevinç yıllar önce rafa kaldırdıkları çocukluklarını,aşklarını veya adı her ne ise o duyguları yeniden ortaya koyuyordu.

"Kayra onun kızı öyle mi? Ama aynı sana benziyor. Her şeyi sensin konuşması yürüyüşü ne bileyim işte her şeyi"

Salih gururla başını salladı.

"Benim Kayram o Salihin Kayrası biliyor annesini babasını ama yine de bir gün olsun sen benim babam değilsin demedi bana aksine öyle çok seviyoruz ki birbirimizi biz yanımda olmayınca özlüyorum onu"

Sevinç Kayradan bahsederken gözleri parlayan adama baktı. Sonra aklına geçen gün gördükleri geldi. Asil ve Kayrayı gün doğumunda görmüştü. Hem de birbirlerini öperken.

"Ee peki Kayra evlenince ne olacak?"

Salih hiç beklemediği bu soru ile yüzünü buruşturdu.

"Benim kızım daha küçük"

Sevinç kahkahasını tutamamıştı. O öyle gülünce Salih sanki başka bir dünyaya ışınlanmıştı. Bir insan böyle güzel gülebilir miydi? Elini Sevinçin yanağına uzattı. Usulca okşadı. Sevinç gülüşünü bırakmış tatlı bir tebessüm ile yanağındaki eli tutmuştu.

"Ayrı kalmayalım artık."

Salihin ağzından bir anda çıkmıştı bu sözler. Sevinç tam cevap verecekken telefonu çaldı. 'Nesil' arıyordu.

Hazan Kalaycı fenalaşmıştı. Kıvanç ile büyük kavga etmişlerdi. Evin Sakin tek bireyi olan Salim bile sesini annesine yükseltmiş evden ayrılmıştı.

Hazan bundan sonra arkasında Kahramandan başka kimseyi bulamayacağını anladığında fenalaşmıştı. Gücünü kaybediyordu.

Sevinç hızla hastaneye geldiğinde Salih Kayranın planını devreye soktuğunu anlamıştı. Kızını arasa da ulaşamamıştı. Ders çalıştığını bildiği için bir şey söylememiş. Islıkları eşliğinde evine dönmüştü.

...

Kayra ve Asil arkalarından dolanan elleri usulca çekti. Arkalarına dönüp bakmaya korkuyorlardı. İkisi de aynı anda korkuyla arkalarına döndüler. Arkalarında onlara kahkahalarla gülen iki kişi vardı: Seyhan ve Yılmaz

Kayra ve Asil derin bir oh çekip onlarla birlikte gülmeye başladı. Yılmaz ve Seyhan onların oturduğu banka biraz sıkışarak yan yana oturdular.

''E nasıl gidiyor hayat abim hala nefes aldığına göre Salih beyin haberi yok''

Asil Yılmaza sert bakışlar atarak boş konuştuğunu anlatmaya çalıştı.Kayra Yılmazın bu sözlerine gülerek karşılık verdiğinde Yılmaza dönerek konuştu.

''Benim babam öyle biri değil Yılmaz rahat ol öldürmez de süründürebilir yalnız.''

Seyhan konuşmaya gayet ciddi başlayıp kahkahalarla devam eden Kayra ile birlikte gülüyordu. Asil mutluydu. Kayra mutluydu.Oldukları yer yanındaki insanlar güzeldi.

Gitme zamanı geldiğinde Kayra üç kardeşin yanından onlarla vedalaşarak ayrıldı. Güneş kızıla varıyordu.Kayranın en sevdiği vakitlerdi Gün batımları sakin adımlarla Kuyu'a doğru yürümeye başladı.

Eve geldiğinde mutfakta türkü söyleyen babasını duydu. Gülerek kapı pervazına dayandı. Salihin neşeli neşeli yaptığı hareketleri izliyordu. Salih başını çevirdiğinde kızını görünce korkmuştu.

"Kız cadı sen ne ara geldin?"

"Şimdi geldim Salih bey ne bu neşe?"

Salih ocağın altını kısıp kızını koluna alarak salona ilerledi. Koltuğa oturduklarında Kayra soran gözlerle babasına baktı.

"Hazan Hanım fenalaşmış evde kavga çıkmış"

Kayra şaşkın bir şekilde babasını dinliyordu. Hazanın Ailesi paramparça olmuştu. Kafasını geriye atıp koltuğa dayadı.

"E yarın gideriz geçmiş olsuna"

Salih kızına baktı. Kafasını iki yana sallayıp gülümsedi. Sevinç meselesini anlatmak için kıvranıyordu. Kayra bunu farketmişti.

"Baba ne oluyor?"

Salih tüm cesaretini toplayıp Kayraya baktı.

"Sevinç bizi öğrendi ben anlattım biliyor musun Kayra hala seviyor beni"

Kayra babasının söylediklerine gülümsemişti. Gözleri istemsizce dolarken adama sıkı sıkı sarıldı. Kayraya göre Mutluluk en çok onun hakkıydı. Sonuna kadar hakediyordu.

Birbirlerinden ayrıldıktan sonra Salih kızının gözündeki yaşları sildi. İkisi de birbirlerine gülümsediler.

Rutin bir akşam geçiriyorlardı. Ta ki zilleri çalana kadar. Kayra kalkıp kapıya baktığında karşısında Murtaza,Asil,Yılmaz,Efsun ve Nazım vardı.

Onları içeriye davet etti. Efsunla birlikte çay demlemek için mutfağa geçtiler.

Efsun ve Kayra çayları dağıtmak için içeri girdikleri sırada Murtaza dayanamayıp saatlerdir içinde tuttuklarını sordu.

"Siz Kalaycıymışsınız?"

"Evet öyleyiz maalesef"

Kayra ellerinin titrediğini hissetti. Bunu ömür boyu saklamayacaktı elbet ama Asilin böyle öğrenmesini istemiyordu. Kısa süreli göz göze gelişlerinde Asilin ona hayal kırıklığı ile baktığını gördü.

Asil Efsunun uzattığı çayı bile almamıştı. İşim var diyerek erkenden kalktı. Kayra arkasından baktığında içinde birşeylerin acıdığını farketti.

Asilin kızgınlığı Kalaycı olduğu için değildi. Daha önce aralarında geçen bu muhabbetin öylesine olduğunu düşünüyordu. Bile bile bunu saklaması Asile güvenmediğini gösteriyordu. Yani Asil kafasında öyle kuruyordu. O eve giderken içi içine sığmamıştı Asilin Kayra ile bir evde aynı evde olmak onu oldukça heyecanlandırmıştı. Gözlerini sinirle kapattı. Yoluna devam etti. Karşısında gördüğü şey ile aniden arabasını durdurdu.

...

Hazan hastaneden nihayet çıkmıştı. Esra evde Kıvançı sakinleştirmeye çalıştıkça kendi geriliyordu. Ve şu an ihtiyacı olan tek şey küçük beyaz mucizesiydi. Aykına ihtiyacı vardı. Aykının getireceği ilaca ihtiyacı vardı. Düşünmemeye çalışıyordu. Ellerinin titrediğini Kıvançın farketmesi an meselesiydi.

Aşağıda bir hareketlenme olduğunu duyunca fırsat bilip odadan çıktı. Herkes Hazanın etrafına pervane olmuştu. Görünürde Aykın ve Salim yoktu. Sessiz bir küfür edip tekrar odasına döndü. Kıvançın başını ellerinin arasına alıp uyuduğunu görmesiyle kendi de yanına uzanıp uyudu.

Salim ve Aykın eve geldiklerinde Huriyenin onları beklediğini gördüler. Aykın babasına Esra yengesi ile olanları anlatmıştı. Aykını bu batağa sokan Esraydı.

Bugün yaşananlardan sonra Salim ailesini alıp gidecekti. Aykının bu itirafları bu olayı hızlandırmıştı. Aykın odasına giderek yarım yatacağı klinik için hazırlanmaya başladı. Salim ise Huriyeyi uyandırıp odalarına götürdü.

...

Kayra misafirlerini uğurladıktan sonra çöp atma bahanesiyle biraz dışarı çıkmıştı. Asilin bakışı gözünün önünden gitmiyordu. Dolan gözlerine hakim oldu. Bir kaç defa mesaj attığı numarayı bu defa aradı. Ancak mesajları gibi onlarda yanıtsız kalmıştı.

Sinirlenerek ellerini cebine koydu. Kalaycıların evinin arkasındaki büyük ağaca gitmek istedi. Usulca yürüyordu. Karşısındaki arabayı tanıması uzun sürmemişti. Asildi. Kayra tam adımlarını hızlandıracağı anda arabanın sağ kapısı açıldı. Ayanın arabadan indiğini gördü. Olduğu yerde kalmıştı. Geldiği kadar yavaş değil aksine hızlı adımlarla eve döndü.

Kendini duşa attı. Asil hakkında yanılmamış olmayı diliyordu. Sinirden kendini kasıyordu. Üzüntüsünü hayal kırıklığını sinirle bastırmak istiyordu.

....

Yılmaz abisinden sonra eve gelmişti. Abisini terasta sigara içerken gördüğünde yanına yaklaştı.

"Annesini babasını öldürmüş Kalaycılar. İsmailin ilk karısından olma oğluymuş babası o yüzden öldürmüşler. Salihte sevgilisinin oğluymuş. Bir şekilde ona bırakmışlar Kayrayı intikam için gelmişler bir nevi başarıyorlarda. Kimseyi tanımadıkları için Baykal Amca ve ailesinden başkası da bilmiyormuş"

Asil duydukları ile şaşırmıştı. Böyle bir hikaye asla beklememişti.

"Hani bil diye söylüyorum abi"

Yılmaz içeri yönelip gözden kaybolduğunda Asil telefonunu açtı. Kayradan gelen mesajlar ve aramaları görünce kendine sessiz bir küfür edip Kayrayı aradı. Ancak açan olmadı...

....

Son bir haftadır Kayra kendini kötü hissediyordu. Bu bir hafta içinde Ayanla defalarca karşılaşmışlardı ve Ayan sürekli sinir bozucu derece de gülümsüyordu.

Bu saçma sapan olaya bir son verecekti. Asilin tek başına plazadaki home-office'sinde olduğunu biliyordu. Bugün ya konuşacaklar anlaşacaklardı. Ya da bitirecekti. Bu aralarındaki her ne ise son bulacaktı.

Bunu düşünmem bile canını yakmıştı. Taksici geldiklerini söylediğinde 35 katlı binaya baktı. Asil bu binanın en üstündeydi. O gece gözünün önüne geldiğinde sinirle itti döner kapıyı en üst kata basarak yukarı çıktı.

Asil kilitli kapısının çalması ile ayaklandı. Bir haftadır buradaydı. Daha dün kovduğu Yılmaz geldiyse onu parçalayacaktı. Hızla kapıyı açtığında karşısında Kayrayı görmeyi ummuyordu. Kısa süreli şaşkınlığın ardından ateş saçan gözlerle ona bakan Kayra konuştu.

"Konuşsak mı?"

Asil hafif geri çekilip Kayranın geçmesini sağladı. Kayra içeri girip kapıyı sertçe kapattı ve kilitledi.

"Sen şerefsizin tekisin değil mi?"

Asil bunu hiç beklemiyordu. Oldukça şaşırdı.

"Ben sandım ki bana yalam söyledin. Bana güvenmedin"

"Güvenmemekte haklıymışım"

Kayranın ultra yüksek çıkan sesi Asili tedirgin ediyordu. Derin derin aldığı nefesler ise tahrik...

"Ben mi güvenilir değilim ? Bana yalan söyleyen sensin?"

Kayra elini Asilin göğsüne bastırarak üstüne yürümeye başladı.

"Sen de ben yalan söyledim diye aynı gece Ayanla gezdin. Bunu yapmandaki amaç neydi?"

Asil o gece Kayranın onları göreceğini düşünmemişti. Kayrayı kollarından sertçe tutup konuştu.

"O gece o kızı tek başına yolun ortasında gördüm. Ağlıyordu. Çaresizdi. Korkmuş. Alıp evine bıraktım. Belimizde silah var diye insanlık yapamıyor muyuz?"

Kayra sinirli gözlerle oldukça yakın durduğu adama baktı.

"O kız neden mutlu o zaman? Ne dedin ona?"

Asil ellerini Kayranın kollarından çekip üstüne yürümeye başladı.

"Benden ne duymak istiyorsun Kayra? Onu öptüm dememi mi? Ona bir şeyler vaad ettim dememi mi? Yine aynı şeyi yapıyorsun Kayra farkında mısın?"

Kayra sırtının duvarla temas ettiğini hissedince titrek bir nefes verdi.

"Bunları duymak istemiyorum. Ben sadece sana güvendiğim için yanılmamış olmayı diliyorum. Seni sev-"

Kayranın Dudaklarındaki sıcak temas ile kelimeleri yarıda kesilmişti. Aralayıp anlamsızca kavga ettiği sevgilisinin öpüşlerine karşılık verdi.

Asilin kendine has maskülen kokusu Kayrayı alıp başka diyarlara götürürken hararetli öpüşmelerinin verdiği haz ile ellerini çoktan Asilin saçlarına çıkarmış sertçe gezdiriyordu.

Asil kendini bir yapboz gibi tamamlayan dudaklardan hiç ayrılmak istemiyordu. Ellerini Kayranın beline sarıp onu biraz daha kendine çektiğinde bedenleri çarpışmıştı.

Asil tenine değen göğüslerle titrek bir nefes verip Kayrayı ani bir hareketle kucağına aldı. Masanın üzerindeki kalemler ve dosyalar odanın diğer ucunu bulduğunda dudaklarını ayırıp Kayrayı masaya oturttu.

Kayra koyulaşmış gözleri ile Asile bakıyordu.

"Eğer bir daha beni dinlemezsen Seni Gebertirim Asil"

Nefes nefese söylediği bu cümleler Kayranın ipek sesini daha seksi hale getirmişti. Asil ellerini Kayranın iki yanına koyarak kulağına doğru usulca konuştu.

"Eğer benden bir şey saklarsan sanırım seni bu defa kaçırırım"

Kayra Asilin bu söylediğine kahkaha atarken hiç beklemediği bir anda boynuna sulu bir öpücük bırakmıştı Asil. Bu öpücük Kayranın karnında kasılmalara sebep olmuştu. Asili ensesinden kavrayarak araladığı bacaklarının arasına yerleştirdi.

Tırnaklarını boynunun arka tarafından ön tarafına doğru geçirdi. Asili kendine çekip dudağını ısırıp öpmeye başladı. Tırnaklarını Asilin Gömleğinin açık düğmelerine doğru ince ince indirdi.

Derin göğüs dekoltesinin olduğu kruvaze bodysinin üstünden iki göğsünün arasına inen parmaklar ile ava giderken avlanmıştı.

Kendini tutamayıp göğsünde dolanan ellere doğru itti. Bunu yaparken sadece gövdesini itmemişti. Asil masanın yanındaki ellerini Kayranın şortunun açık bıraktığı bacaklarına getirip kendini ona yasladı.

İkisi de hissettikleri şey ile istemsizce inlemişlerdi. Asilin parmakları Kayranın iç bacağına doğru yavaş yavaş ilerlerken Kayra başını arkaya atarak inledi. Ardından kendini toplayıp Asilin adem elmasına sert öpücükler bırakmaya başladı. Asil boynundaki sert darbelerin acısıyla Kayranın ondan sinirini çıkarttığını farkedebiliyordu.

Birar daha ileri giderek ellerini şortun bacak kısmından içeri soktu. Kayra beklemediği bi anda kendini Asile ittiğinde ise odada yankılanan ses akıllara durgunluk veriyordu.

Asil kendini geri çekip alnını Kayranın alnına yasladığında konuştu.

"Bana güveniyor musun?"

Kayra kurumuş dudaklarını yalayarak konuştu.

"Bilmem güveniyor muyum?"

Asil usulca geri çekilirken Kayra masadan inip Asili koltuğa doğru itti. Asil beklemediği hamle ile koltuğa savrulurken Kayra Asilin iki dizinin üzerine oturdu.

Biraz daha ona yaklaşarak oturması gereken yere oturduğunda Asilin küfrettiğini duydu. Kendini olduğu yerde kıpırdattıkça Asil gözlerini kapatıp kafasını arkaya savuruyordu.

"Sence güveniyor muyum?"

Asilden bütün sinirini neredeyse şu an intikam alarak çıkarıyordu. Asilin varlığını çok net hissedebiliyordu. Daha önce böyle bir şey yaşamamasına rağmen duyguları onu ele geçirmişti.

Asil Kayra kıpırdadıkça sızladığını hissediyordu. Kayra bunu bilerek yapıyordu. Asili süründürmek için...

Asilin kulağının altına ıslak bir öpücük bırakıp öptüğü yere fısıldadı.

"Sanırım güvenmiyorum"

Oturduğu yerden kalkıp ilerlerken bir anda sırtı yeniden duvarla buluştu.

"Güvenmiyorsun öyle mi?"

Asil bunları söylerken elini nasıl kullanacağını gayet iyi biliyordu. Kayra hissettiği şey ile konuşamamıştı. Kendiliğinden bacaklarını Asile doladığında Asilin kendini ona hissettirmesi hiç te geç olmamıştı.

Gözlerini kısarak Asilin dudaklarını yeniden ele geçirdi oldukça şert bir şekilde öpüşürlerken Asil belinden onu kaldırıp odanın diğer ucundaki duvara yasladı.

Kayra daha fazlasını ister gibi ayağının birini kenardaki sehpaya doğru kaldırdı. Asil için açık alan sunmuştu.

Omuzlarından aşağı kayan bodysine eşlik eden askısız sütyeni yeri bulduğunda Asil çoktan göğüslerini işgal etmişti. Sol göğsü Asilin avcunun içndeyken sağ göğsü dudaklarının arasındaydı.

Asilin beyaz gömleğini üzerinden sıyırırken göğsünün terden sırılsıklam olduğunu gördü. Tırnakları Asilin bedenini çizerken Ayakları yeniden yerden kesilmişti. Deri koltuğa boylu boyunca yayıldıklarında asla vakit kaybetmeden Asili kendine çekti.

Bacaklarını kalçasına dayayıp kendine bastırdı. Asilin kalın sesli inlemesi ile biraz daha doğrulup yeniden kucağına oturdu. Birbirlerini hissettikçe inliyorlardı. Kayra bu eşsiz hazzı doruklarda yaşadığında Asilin zor durumda olduğunu görmüştü.

Tek seferde dudaklarını dudaklarından ayırıp yere düşen eşyalarını almak için ayaklandı. Asil şaşkın gözlerle karşısında giyinen Kayraya baktı.

"Güvenimi o kadar da kazanamamışsın Kurtuluş" deyip dudaklarına minik bir öpücük bırakıp kilitlediği kapıdan hızla çıktı.

Asil gülerek başını iki yana salladı. Kayra çoktan çıkmıştı. Asil olduğu yerden kalkarak lavaboya doğru ilerledi.

Kayra eve geldiğinde hızla kendini duşa attı yaşadıklarını düşündükçe yüzünde aptal bir gülümseme yayılıyordu. Kendini toparlayıp suya bıraktı.

Asil Dağılan ofisini nihayet topladığında Kayra duştan çoktan çıkmış Asile kısa bir mesaj bırakmıştı.

"Umarım çok zor durumda değilsindir. Ama sen başa çıkarsın GÜVENİYORUM SANA"

Asil telefonuna gelen mesaja sinsice gülümseyip yanıt verdi.

"Demek Güveniyorsun bana bence biz bu konuyu bir masaya yatıralım"