Trace of A Broken Lead

seventeen.welcome

N  A  T  A  S  H  A

.  .  .

"Kuya?" I called and looked at his back. He was facing the huge window, the curtain was widely open. And as usual, he was holding a glass of wine on his right hand.

At kahit na hindi siya sumagot, alam kong nakikinig siya.

"Why are you always looking so far in that window?" I asked. Binuksan ko ang cabinet at naghanap ng maisusuot ko, it's summer kaya mainit. Gusto kong magbabad sa bath tub.

"Been searching. . ." napatinginako kay Kuya at bahagyang sinilip kung ano ang ekspresyon nito. Pero ang tangi ko lang nakita ay ang blankong mukha.

I sighed, lagi na lang kapag tinatanong ko siya, maiikling sagot lang ang sinasabi niya. Minsan ang hirap pang intindihin.

"What are you searching for?"

This time, he sighed and drank his wine. He then looked at me, a melancholic smile was displayed by it.

"I was searching for my thoughts. It was lost again." makahalugang sabi nito kaya hindi ko maiwasang mapakunot ng noo.

"Hindi ko maintindihan," naguguluhan kong sabi at lumapit din sa bintana habang siya ay naglakad na palayo. "What kind of thoughts you want to be found?"

Napatingin ako sa labas hanggang sa naramdaman ko ang bugso ng hangin, nakakakalma. No wonder why he wants to stay in here a lot. Hindi sinasadyang mapatingin ako sa baba kaya agad akong napalayo.

"Thoughts of me. . ." when I turned my back to see him, he was already gone and the door was left swinging alone.

***

Gabi-gabi, lagi akong nag-iisip ng mga alaala ko sa mansion. Remembering how sweet and peaceful those times are, I want to go back. I want to be innocent again, I want to laugh and cry by just a single pain that I am feeling. I wanted to be dumb so that I can laugh.

Marami akong gustong gawin at ang lahat ng 'yon ay normal lang naman pero parang ang hirap nang maranasang muli.

"I'm sorry, I'm late." he said while placing his things in the coffee table. I didn't move in my seat and just looked at him.

"Have you ate your lunch?"

After the day that he confess about his way of killing me, he started to treat me differently. He started to get clingy and flirty just like Jane, but she was nowhere to be found, hindi na sila pumupunta rito.

"Wala akong gana," nakangiting sabi ko bago huminga ng malalim.

"You didn't ate the lunch that I prepared?"

I stared at him. Somehow, I felt like he was just acting. Naiilang ako. Mas gugustuhin ko pa 'yung dating siya na masungit at hindi ako pinapansin. Hindi 'yung ngayon na para bang gusto lagi ng atensyon ko. It's fvckin' creepy.

"Tinapon ko."

"Bakit?"

"It was poisoned," sagot ko kahit na hindi ko alam kung meron bang lason 'yon. Ang ganda ng presentasyon non, at gusto ko na talaga itong kainin pero pinigilan ko ang sarili ko.

He nodded and pursed his lips. Umalis siya pero hindi rin nagtagal ay bumalik siya at umupo sa tabi ko. Hindi ako umimik sa kaniya at sabay kaming nanood.

Maya-maya pa ay naramdaman ko ang pag-akbay nito sa akin kaya tumingin ako sa kaniya at mukhang wala lang sa kaniya 'yung ginagawa niya. I shifted on my seat uncomfortably, umurong ako pero umurong rin siya.

Pinipilit ko na wag siyang hawakan dahil nakikita ko na inaantok na ito, ayokong mapasahan siya ng enerhiya.

"Please, I want peace." I pleaded without looking at him.

"What's wrong?" he asked in different tone. Umiling ako at yumuko, tinignan ko ang kamay ko at doon ko lang nakumpirma na nanginginig ito.

Why am I shaking?

He touched my shoulder and forced me to look at him. Pero mabilis akong nakatayo at mukhang hindi niya inaasahan 'yon.

"It's been three days, you're freakin' me out." I admit at him but he just gave me his smile. A smile that I've been seeing in Mr. Walter's eyes, I blinked the tears away. Why does he suddenly turned like him?

"Well, that's my plan." ngiting sabi niya at  tumayo rin siya pero umatras ako nang makita ko na papalapit siya sa akin.

"It will not kill me."

Hindi ko na pinakinggan pa ang sasabihin niya dahil agad na akong nakalakad palayo, tumambay ako sa favorite pavement ko sa labas ng pabrika. Umupo ako roon at tinignan ang madilim na kapaligiran.

Ito ba ang plano niya?

Kung 'yun nga ay nagtatagumpay na siya. Naapektuhan na ako sa mga kinikilos niya, nawiweirduhan ako at hindi ako mapalagay. Parang kahit na anong oras ay may balak siyang gawin sa akin, natatakot ako. Lalo pa't na kami lang dalawa ang narito sa lugar na 'to, hindi ko rin alam kung bakit hindi na dumadalaw sila Jane at Haymitch, gusto ko ng makakausap.

Unti-unti na akong natatakot sa lalaking 'yon.

It's not that I hate him being talkative, I hate that he's being clingy. Nakikita ko sa mga titig niya 'yung nakita ko sa dalawang lalaki na muntik nang manggahasa sa akin.

Kung kailan naman nagiging buo na ang tiwala ko sa kaniya, bigla naman siyang nagkaganito. It's a torture not death. Nakakaya ko ang mga tingin nila Mr. Walter at ng mga whites sa akin dahil mga wala naman silang puso at sanay na ako, pero bakit sa kaniya ay sobra ang takot ko?

Siguro dahil nagsisimula pa lang siya? Siguro masasanay rin ako.

Pero hindi ako nasanay at patuloy niya lang akong inaasar. Hindi ko siya maiwasan dahil siya na mismo ang lumalapit sa akin.

Hindi lang naman siya nagiging clingy, mas binibigyan niya rin ako ng oras para mapaghandaan ako ng pagkain, maayos ang gamit ko at kung ano-ano pang gawain na para bang inaagaw niya lahat sa akin 'yon.

"You're tired, ako na ang gagawa nito." I insisted while cleaning the mess that I did.

"Ako na,"

"Gamit ko 'to,"

"Basically, I owned this. Ako na magliligpit nito. All you have to do is to fall for me." he winked that makes my heartbeat erratic.

Hinayan ko na lang siya sa gusto niya at iniwasan katulad noon. I breathe out while leaning on the wall.

Inaagaw niya lahat ng pinagkakaabalahan ko at sinasabing mahulog lang daw ako sa kaniya. Inaakbayan at niyayakap niya ako sa tuwing inaantok na siya galing sa labas. Sinasabihan niya ako ng mga salitang nakakilig sa iba pero hindi sa akin. Hindi ko na nga matandaan kung anong mga sinasabi niya sa akin.

He became possessive. Is this how he love? Nakakasakal naman kung ganon. He seems like demanding for love but I felt nothing towards him but anxious and wariness.

Minsan pakiramdam ko nanliligaw siya o kung ano pero naiilang lang ako.

"Natasha," tawag niya sa akin sa mababang tono. Nilipat niya ang set ng computer sa mismong kwarto niya para daw lagi ako ditong tumatambay.

Hindi ko siya nilingon at patuloy lang sa pagtitipak sa keyboard.

The next thing I knew, he was already hugging my back. He rested his chin in my shoulder and I stiffened when he sniff my neck. Humiwalay ako sa kaniya at hinarap na siya para hindi niya na ulit ako mayakap.

Laging ganito ang senaryo kapag hindi ko siya pinapansin.

"What do you want?" I asked, coldly.

"Your touch." he said, tiredly.

With a heavy sigh, I touched his cheeks using my palm. Hinuli niya ang kamay ko bago ko pa iyon matanggal.

"Are you. . ." he hesitated and he just shook his head before leaving again.

I hate the fact that he's already owning me in a way like a boyfriend do. But it was clear that he's just doing this to flirt, I don't feel that he's sincere. I bet he'll be laughing at me if I would say that, he'll never fall in love in someone, I guess. But I'll never fall in his evil scheme.

I just need to adjust in his new personality and everything's going to be fine.

The next day, I was surprised when he went back with Jane and Haymitch in his side. Ofcourse, Jane was clinging in his arm. Haymitch was looking bored while following them with a two large plastic bags in his hands.

"Yo!" Haymitch greeted at me.

"Hay!" I smiled at him, nanatili akong nakatayo habang hinihintay silang umupo sa may sofa.

I looked at the guy and he can't even make an eye contact from me. I smirked at myself when only Jane would make him avoid me.

"Hi Jane!" I greeted cheerfully at her, she raised an eyebrow, obviously shocked that my tone was off.

Pinaupo ako ng lalaki at dahil sa magkatabi na sila ni Jane, tinabihan ko na lang si Haymitch. Pagkain pala 'yung dala nila kanina.

"Canada really sucks because I cannot see you," nagpapa-cute na sabi ni Jane habang nakatingin sa lalaki.

Oh, umalis pala sila kaya hindi sila nakakapunta dito ng ilang araw. Nagsimula na lang akong kumain ng dala nilang rice in a box.

"Bakit di mo na lang kasi sinama si Eph? ako pa ang sinama mo." ismid ni Haymitch sa tabi ko at sumubo ng isang kutsarang kanin.

"Duh, it's family gathering."

"I can't leave my things here," wala sa mood na sabi nung lalaki. Napahinga naman ako ng maluwag nang makita ko na mukha nanaman siyang galit.

Now, he looked like the one that I knew.

"Alam mo, you're right. Dapat si Tarzan na lang ang sinama ko tas ikaw na lang ang maiwan dito kasama ang babaeng 'yan." Jane suggested while pointing at me, "Mukhang hindi maiwan ng baby ko ang dagang 'to."

I snickered while shaking my head, hindi kaya ginagaya ng lalaking nasa harap ko ang galawan ni Jane sa akin? I stifle a laugh in that thought. Maybe he is, at kailangan ko lang gayahin ang mga reaksyon nito.

"What's funny?" Haymitch asked when he saw my reaction.

"Just a funny thought that comes in my mind. It's nothing," naiiling na sabi ko at tinasaan naman niya ako ng kilay.

"Care to share?"

"Okay, ganito kasi—"

"Y'all just eat, stop blabbering nonsense." singit ng lalaki na ngayon ay hindi makatingin sa amin.

I smirked and looked at Jane, agad niyang nahuli ang tingin ko kaya bago pa niya ako maunang magtaray ay nagsalita na ako.

"Pupunta ka ba uli rito bukas?" I asked, anticipating for a better answer. The man knitted his eyebrow at me.

"What? Is there a problem?" mataray na sabi nito.

"It would be great, if you will." I exclaimed, "I just found out that your presence is needed here."

"How about mine?" tanong ni Haymitch sa akin kaya ngumiti rin ako.

"I'll appreciate yours. Parang kailangan kasi talaga ng lalaking nasa harap ko ang presensya ni Jane rito. Gosh, you wouldn't know what happened here within those days that you didn't visited him." pagkwekwento ko.

I sneered when the guy finally gave me the pissed look that I was searching at him after the day he confess.

"He totally missed you Jane!" I exclaim again with a laugh, Jane blinked twice. Parang ayaw niyang tanggapin 'yon mula sa akin pero mukhang gusto niya ang narinig niya.

"That's new," Haymitch commented.

"He started to get clingy, you know. I often hear him mumble your name in his dreams. Natutulala na lang siya bigla at sobrang pagod na pagod siya tuwing umuuwi rito."

Muli akong natawa nang makita kong hindi na maipinta ang itsura ng lalaki, si Jane naman ay napangiti habang sumusulyap sa katabi niya. Sumabay rin sa pagtawa si Haymitch

"Is that legit?"

"Oo, 'tol." sigang sabi ko habang may pahampas pa sa braso niya. "He went literally crazy. And now that you're here, he went back in his normal state. Grabe, ngayon ko lang naappreciate 'yung presence mo rito, Jane. You better visit him everytime."

Mukhang hindi pa rin naniniwala sa akin si Jane, tumango na lang siya sa akin. Nagawa niya pa ring ngumiti nang lumingon sa kaniya 'yung lalaki.

Hinintay ko na makabalik sila Jane bago ko masabi ang mga 'yon. Sabi ko na nga ba, may dahilan kung bakit hindi pumupunta dito sila Jane. At sila lang ang makakapagtigil sa mga binabalak ng lakaking 'to.

***

"Uuwi na talaga kayo?" tanong ko nang makita ko sila na papasok na sa kotse.

"Yup, we just went here to discuss something. Ihahatid pa namin 'yung parents namin." Haymitch answered.

I displayed a sad look and just wave a goodbye, "Ingat kayo."

Ako na lang ang naghatid sa kanila sa paglabas dahil parang walang pake 'yung lalaking 'yon. Mukha pa siyang badtrip kaya hindi na mawala ang ngiti sa labi ko.

Hindi rin naman nagtagal ay nakaalis na sila. Lumalalim na rin ang gabi kaya naman bumalik na rin ako sa kwarto niya para matapos ang ginagawa ko sa computer.

Ngunit pagdating ko doon ay bigla akong kinilabutan dahil sinalubong agad ako ng lalaki. Sobrang lamig ng tingin nito sa akin.

"You had fun, huh?"

"Yeah, I had."

Hinintay ko na magsalita siya pero wala akong narinig kaya nilagpasan ko na lang siya.

Uupo sana ako sa swivel chair nang bigla na lang akong lumutang sa ere. Sobrang bilis na hindi ko naramdaman na hinawakan nito bewang ko. Hindi ko nakontrol ang katawan ko at tumilapon sa kama.

Napasinghap ako nang daganan ng tuhod niya ang isang hita ko para hindi ako makagalaw. He put a weight in there that makes me whimper in pain. I slammed his arm and tried to push him but he grab both of my arms and put it in the top of my head. Pinigilan rin ng binti niya na makagalaw ang isa ko pang hita.

"You're gonna fall," he demanded in dangerous eyes.

"What are you doing? Let me go." madiing sabi ko at pinilit na kumawala pero masyado siyang malakas.

"If you think I'm doing this because I am copying Jane, then you're fvckin' wrong." he hissed at me. I bit my lip to stifle a scream when he pressed his knee harder in my thigh.

Ipinikit ko ng mariin ang mata ko dahil sa takot sa kaniya, hinihintay kung anong susunod ng gagawin niya. Is this a punishment? Did I do something wrong? I didn't tell them the truth, I just played along. I was just taunting him to stop him being clingy around me. I just wanted him to get sarcastic to me just like what he used to. Did I reach his limit?

All of those train of thoughts were clouded by just one; what is he gonna do to me now?

Napariin ang pikit ko nang maramdaman ko ang hininga nito.

Then the next thing I knew, I felt lighter. Mabilis siyang nakaalis sa ibabaw ko kaya agad kong dinilat ang mga mata ko.

"I'm done with this." galit na sabi nito at hinawi ang buhok niya sa mukha niya papaitaas. "You're messing with my life."

I breathe in relief after hearing that. So I won!

"Sure," I smirked at him, "This will be the first dare that you'll ever lose. And I'm glad, I'm part of it."

He clenched his teeth and avoided my stare, I sat up and smile the most genuine one.

"Welcome back to your own, Ephriam."