Paylaştığınız yorumlar için çok ama çok mutlu oldum. Asıl ben sizlere çok teşekkür ederim.
Yorum yapamıyorum. Ama burdan söylüyorum. Güzel yorumların her bir sahibine bölümler ithaf olsun.:))
Keyifli okumalar.
----------------------------
Sesi İslim'in öylesine telaş ve endişeli çıkıyordu ki Yiğit iliklerinde korku hissetti. Ona bir şey olmasının korkusu vardı.
"Nerdesin?" hayattaydı ve ona gelmesi taş çatlasa on dakikasını alırdı. Bu sırada arabasına geçmiş zaten çoktan yola koyulmuştu.
"Evinin önündeyim." zaten, Yiğit gerisini dinlemedi. Telefonu kapatıp evine doğru telaş içinde sürdü. O iyi mi kendi gözleri ile görmek istiyordu? Ancak kalbi bu şekilde mutmain olurdu.
Akşam olduğunu fark etmemişti ki önünde bekleyen arabalara korna bastı. Yol açılsın istiyordu. İslim, o iyi mi bil
