Yiğit gün içinde başını kaşıyacak vakit bulamamıştı. İslimi o kadar aramayı istemesine rağmen arayan kızın çağrısına bile dönememişti. İçine en büyüyen bu olmuştu. Şükür işi bitmişti de Melis ile az önce konuşmuştu ve ona yapılması gereken işini anlatırken bir de işi yok gibi Yiğit çıkmadan onla uğraşmıştı. O İslim'e gitmek istiyor gün ise sanki onu ona götürmek istemezcesine ayrı bir iş çıkıyordu. Yiğit bıkıp, usanmıştı.
Düşünün saat, akşamın onu olmuştu.
Uyudu mu bilmese de ışığı açık olan kızın evinin ziline bastı. Bekledi. İnanın şurda oturacak ve sabahına kalkıp gidecek kadar Yiğit yorgundu. Üzerinden gün geçmişti.
"Yiğit." kapıyı açan kız bir ona bakmış ve yorgunluğu yüzünden direk okunuluyor olmalı kapıda durmuş iki sevgili birbirine bakıyordu. Onu özlemişti.
"Evimize gidelim
