ตอนที่ 6 มันคือการแสดงอาการ หึงหวง อย่างชัดเจนที่สุด!

1250 Words

เช้าวันต่อมา.. มินเดินออกมาจากห้องนอนในชุดนักศึกษาที่เตรียมไว้... พร้อมกับสีหน้าอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาของเธอดูคล้ำเล็กน้อย เธอแทบไม่ได้นอนเลยทั้งคืน... ในหัวมันสับสนวุ่นวายไปหมด เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่ตื่นเต้นนอนไม่หลับน่ะ... เป็นเพราะ "เขิน" ที่เขาจำรูปนั้นได้แถมยังมาแซวหน้าตาย... หรือเพราะ "ดีใจ" ที่ในที่สุดก็ได้แชทกับเขาเป็นเรื่องเป็นราวเสียที ...ข้อความ "พี่ยังดูไม่ชัดเลย" กับ "เซ็นเซอร์ทำงานได้ดีมาก" มันวนเวียนอยู่ในหัวเธอทั้งคืนจนแทบจะบ้า! "มิน! ลงมากินข้าวได้แล้วลูก!" เสียงแม่ดังมาจากชั้นล่าง เธอสะพายกระเป๋า เดินลงบันไดมาอย่างเหม่อลอย เห็นพ่อ แม่ และพี่สาวนั่งกันพร้อมหน้าที่โต๊ะอาหาร "มาๆ ลูก วันนี้มีของโปรดเราด้วย" พ่อกวักมือเรียก แต่ตอนนี้... ท้องไส้มันปั่นป่วนจนไม่อยากอาหารใดๆ ทั้งสิ้น "ไม่หิวค่ะ" เธอบอกเสียงอ่อย แล้วเดินผ่านโต๊ะอาหารไปทางประตูบ้าน แม่หันมามองตามทันที "อ้าว! แล้วนั่นจะไม่กินอะไรเลยเหรอ ข้าวปลาไม่ยอมกิน... ดูซิ ผอมยังกับไม้เสียบลูกชิ้นอยู่แล้ว!" ร่างบางไม่สนใจคำบ่นนั้น เธอยกมือไหว้ลวกๆ "ไปนะคะ" แล้วรีบเดินออกจากบ้านไปทั้งอย่างนั้น... เพราะในหัวตอนนี้... มีแต่เรื่องนัด 10 โมงที่ห้องแล็บเท่านั้น หลังจากที่มินออกไปแล้ว... พี่สาวที่นั่งไถ่มือถือไปพลาง ตักข้าวเข้าปากไปพลาง ก็ค่อยๆ หันมากระซิบกับแม่ "แม่..." "อะไร" "น้อง... น่าจะกำลังมีความรักนะ" "เอ๋? จริงเหรอ" ผู้เป็นแม่เลิกคิ้วสูง "จริงสิ" พี่สาวยิ้มกริ่ม "เมื่อคืนหนูได้ยินเสียงน้องกรี๊ดกร๊าดอยู่ในห้องตั้งนานสองนาน... แถมตอนดึกๆ ที่น้องออกมาหาน้ำกินนะ... อารมณ์ดีผิดปกติ... ยิ้มคนเดียวเหมือนคนบ้าเลย" แม่ส่ายหัวเบาๆ มองตามหลังลูกสาวคนเล็กที่รีบออกจากบ้านไป "มีความรักเหรอ..." ผู้เป็นแม่พึมพำ ก่อนจะหันมาค้อนใส่ลูกสาวคนโตที่นั่งยิ้มกริ่มอยู่ "ไอ้นี่ก็ไปว่าน้อง!" แม่เอ็ดขึ้น "แกล่ะ... จะมีแฟนกับเขาเมื่อไหร่ จะ 30 อยู่แล้ว ยังขอเงินพ่อแม่อยู่เลย!" พี่สาวที่กำลังเคี้ยวข้าวแก้มตุ่ย หันมาเถียงทันควัน "เอ้า! ก็หนูมีพ่อมีแม่จะให้ไปขอใครเล่า!" "ทำงานเงินเดือนก็มี ยังจะขออีก" แม่บ่นอุบ "โธ่แม่... ก็เงินเดือนมันไม่พอค่าครีม!" พี่สาวสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "พอๆ ทั้งแม่ทั้งลูก" พ่อที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยปราม พลางส่ายหัวเบาๆ กับสงครามย่อมๆ บนโต๊ะอาหารยามเช้า "รีบกินกันได้แล้ว เดี๋ยวก็สายกันหมด" แม่ถอนหายใจ แต่สายตาก็ยังมองไปทางประตูที่มินเพิ่งเดินออกไป... 'มิน่าล่ะ... ถึงเหม่อๆ ลอยๆ'. ในขณะเดียวกัน.. มินที่มาถึงมหาวิทยาลัยแล้ว เธอยังคงรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง '10 โมง... ห้องแล็บ...' เวลาที่เขานัดหมายวนเวียนอยู่ในหัวเธอ "โอ๊ยยย!" หญิงสาวเผลอยกมือขึ้นทึ้งหัวตัวเองเบาๆ "จะเอาหน้าไปเจอเขายังไง! หลังจากที่เขาส่งข้อความแบบนั้นมา!" เธอเหลือบมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกตึกคณะ... สภาพดูไม่ได้เลย! "ขอบตาก็คล้ำ... หน้าก็ซีด..." เธอบ่นกับตัวเอง ...นี่เขาจะคิดว่าเธอหมกมุ่นเรื่องของเขา... หรือคิดถึงเรื่องรูปนั้น... จนตื่นเต้นนอนไม่หลับรึเปล่าเนี่ย! ...ซึ่งมันก็... จริงทั้งหมดนั่นแหละ! มินเดินมาได้แค่นิดเดียว... วันนี้โชคดี (หรือโชคร้าย?) ที่คณะนิเทศฯ ของเธอมีเรียนบ่าย ทำให้เธอไม่ได้เจอกับกลุ่มเพื่อนสาวอย่างฟ้าใส พิมดาว หรืออิงฟ้า ที่จะต้องมาซักฟอกเธอเรื่องเมื่อคืนแน่ๆ เธอกำลังเดินเหม่อๆ คิดว่าจะหาอะไรรองท้องที่โรงอาหารก่อนจะถึงเวลานัด 10 โมง... ...แต่แล้วร่างบางก็ชะงักกึก... กลุ่มคนที่ยืนคุยกันอยู่ด้านหน้าตึก... นั่นมัน... กลุ่มพี่วิศวะฯ... และ... พี่พาย! มินรู้สึกเหมือนเลือดทั้งตัวสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าทันที! ด้วยความเขินอาย เธอก้มหน้างุด รีบหันตัวกลับ ตั้งใจจะเดินเลี่ยงไปทางอื่นทันที... แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวหนี... "อ้าว! น้องมิน!!!" เสียงตะโกนที่ดังลั่นอย่างเป็นมิตรของ 'พี่เติ้ล' ก็ดังขึ้น "น้องมิน! ทางนี้!" เสียงนั้นดังลั่นจนคนแถวนั้นหันมามองเป็นตาเดียว... "น่าอายชะมัด!" มินบ่นอุบอย่างหัวเสีย เธอไม่มีทางเลือกอื่น... จึงต้องค่อยๆ หันตัวกลับไปอย่างจำยอม พยายามฉีกยิ้มที่ฝืดเฝื่อนที่สุดส่งไปให้ "ส... สวัสดีค่ะพี่เติ้ล พี่ๆ..." และในจังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นนั้นเอง... ดวงตาของเธอก็สบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่หนึ่ง... ...พี่พายกำลังมองเธออยู่... ...ไม่สิ... เขากำลัง... ยิ้ม ให้เธอ! มันไม่ใช่รอยยิ้มมุมปากแบบที่เคยเห็น... แต่มันเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ชัดเจน... รอยยิ้มที่ดู... เอ็นดู? หรือ... ขบขัน? ติ๊ง! ภาพคำพูดเมื่อคืนมันผุดเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ! "เสียดายนะ" "ลบเร็วจัง พี่ยังดูไม่ชัดเลย" "เซ็นเซอร์ทำงานได้ดีมาก โดยเฉพาะตอนที่พี่จับบ่าเธอ" อ๊ากกกกกกกกก!!! มินอยากจะบ้าตายตรงนั้น! ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวจนแทบจะมีควันลอยออกมา เธอทำได้เพียงยืนเกร็ง ก้มหน้างุด... ไม่กล้าสบตาเขาอีกเป็นครั้งที่สอง! "เฮ้ย! น้องมิน" พี่เติ้ล ที่เห็นอาการของเธอชัดที่สุด ขมวดคิ้วเดินเข้ามาใกล้อีกนิด "เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมหน้าแดงๆ แบบนั้นล่ะ ไม่สบายเหรอ" มินสะดุ้ง ทำตัวไม่ถูก "อ... เอ่อ... เปล่าค่ะ! อากาศ... อากาศมันร้อนน่ะค่ะ" "ร้อนอะไร นี่มันหน้าตึกนะ" พี่เติ้ลหัวเราะอย่างไม่เชื่อ พลางยื่นมือออกมาทันที "ตัวร้อนรึเปล่าเนี่ย" เขาตั้งใจจะอังหน้าผากของเธอเพื่อวัดไข้ ตามประสาพี่ชายที่ไม่ได้คิดอะไร... มินยืนตัวแข็งทื่อ... เบิกตากว้าง... ไม่รู้จะหลบยังไงดี... หมับ! แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของพี่เติ้ลจะได้สัมผัสกับผิวของมิน... มือแกร่งของพี่พายที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ... ก็ยื่นมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของพี่เติ้ลไว้กลางอากาศ! รวดเร็ว... และหนักแน่น... "!!!" ทุกคนในวงสนทนาชะงักกึก! พี่เติ้ลหันขวับไปมองเพื่อนรักอย่างงุนงง "อะไรของมึง?" พายไม่ตอบ... ใบหน้าหล่อคมคายของเขายังคงเรียบเฉย... แต่แววตาที่มองเพื่อนสนิทกลับเย็นชาลงอย่างน่าประหลาด แรงบีบที่ข้อมือของเติ้ลนั้นหนักแน่น... เป็นการเตือนที่ชัดเจนว่า... 'อย่าแตะ' มันคือการแสดงอาการ หึงหวง อย่างชัดเจนที่สุด! พี่เติ้ลที่ปกติเป็นคนตลกขี้เล่น ถึงกับชะงักค้างเมื่อเห็นแววตาจริงจังของเพื่อนรัก เขากลืนน้ำลายเอื๊อก... ก่อนจะค่อยๆ ชักมือกลับอย่างงงๆ "...เออๆ ไม่แตะก็ได้วะ... ดุจริง" เขาพึมพำเบาๆ ส่วนมินน่ะเหรอ... เธอยืนอึ้งยิ่งกว่าเดิม! เมื่อกี้... พี่พาย... ห้ามพี่เติ้ลเหรอ? หญิงสาวรู้สึกเหมือนใบหน้าจะระเบิดออกมาให้ได้อยู่แล้ว!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more