PSYCHOPATH LOVE SERIES #2: DASHIEL DAVIN CARTER

Kabanata 11

KABANATA 11

CATCHING my own breath, I woke up from another freaking nightmare..

Naliligo ako sa sarili kong pawis ng bumangon ako mula sa kinahihigaan ko. Hindi ko alam kung bakit ako pinagpapawisan ng ganito ka tindi, 'yong tipong parang pinanliligo muna ang sariling pawis mo gayong may aircon naman. Malamig sa buong silid ko dulot ng hangin na ibinibigay nong aircon, pero heto ako naliligo sa sariling pawis na tila ba'y ang init init ng lugar na ito.

Wala sa sariling ako'y napakapa sa dibdib ko ng maramdaman ko kung paano tumambol ang puso ko ng sobrang lakas. Sa sobrang lakas nito'y aakalain nang kung sino mang makakarinig sa tambol nito na magkakaheart attack ako o hindi kaya'y lalabas na ang puso ko sa heart cage nito.

Shit ano ba ang nangyayari sa akin?! At bakit parati ko na lang napapaniginipan ang trahedyang iyon kahit na'y ilang beses ko ng ibinaon ito sa limot?

Out of frustration, sinapo ko ang noo ko at saka marahas na ginulo ang buhok ko.

Damn! Ano ba ang nangyayari sa akin at bakit parati ko na lang napapanaginipan ang trahedyang iyon? For petes sake it's been a freaking year since that f*****g tragedy happened and supposedly naka-move on na na ako ngayon pero bakit ganon? Bakit magpa hanggang ngayon ay binabagabag pa rin ako niyon, gamit ang panaginip ko?

Taon na ang lumipas simula ng mamatay sila, at magpahanggang ngayon ay patuloy pa rin akong binabagabag ng tahedyang iyon gamit ang mga panaginip ko. 'To the point na nagigising na lang ako sa kalagitnaan ng gabi na hinihingal at pawis na pawis kagaya ngayon.

Taon na ang lumipas simula ng mangyari ang trahedyang iyon at sa loob ng mga taon na iyon ay paulit-ulit kong napapanaginipan ang mga bagay na iyon, na siya rin nagiging dahilan kung bakit sa bawat araw na nagdaan ay patuloy pa rin akong binabagabag ng konsensiya ko.

Yes, my conscience never failed to quake my world. I don't know why, and why the hell this f*****g conscience never failed to quake my world....but I guess, this is all about me being hard to myself. Paulit-ulit ko kasing sinisi ang sarili ko tungkol doon. Palit ulit ko kasing sinsisi at itinatak sa utak ko na ako ang may kasalanan niyon—na ako ang may kasalanan kung bakit ko hindi nabigyan ng magandang burol ang mga labi nila. Kasi kung sana'y binilisan ko ang kilos ko bago pa man pumutok ang tanginang bomba na iyon, edi sana nailigtas ko pa ang mga patay nilang bangkay—edi sana may matino sana silang lamay ngayon!

Pinilit ko naman ang sarili kong tigil tigilan ang pagsisisi sa sarili ko e, pero hindi ko kasi talaga magawa e. It was like dadalhin ko na talaga ang konsensiya kong ito hanggang sa pagtanda ko.

Isang marahas na buntong hininga ang pinakawalan ko bago ko tinungo ang daan patungo sa love of my life room ko ng nakahubad. Yes. Nakahubad! Nakahubad kasi ako kong matulog e. Hindi kasi talaga ako komportable pag may saplot sa tuwing natutulog ako. Hindi ko alam kung bakit, pero siguro nasanay na ang katawan ko na pagka tapos ng isang nakakapagod na s*x ay hindi na 'ko nagdadamit pa.

Wala sa sariling ako'y napangiti ng makita ko na ang buong kabuuan ng love of my room ko, dali dali akong lumapit sa isang punching bag at saka ito pinagsusuntok, pampapawis lang, you know.

Ang love of my life room na tinutukoy ko ay ang training room ko at ang lagayan ko sa mga gamit na ginagamit ko sa tuwing nakikipag b**m ako.

Alam kung ang kusina sana ang dapat kung tawagin na love of my life room ko, dahil sa ang hilig kung kumain at ang takaw ko, but f*****g and exercising is more fun for me, kaya pinili ko itong tawaging love of my life kesa roon.

Ang sarap kaya ng s*x at saka ng exercise para sa mga taong malilibog at health conscious na kagaya ko. Ang sarap kaya no'n lalo na pag game na game rin 'yong babae sa mga b**m. 'Yong tipong pang malakasan na—stop, I've reach to far.

Itinigil ko ang pag-iisip ko ng kung ano-ano ng maramdaman ko ang patigas ng alaga ko, isa kasi iyong masamang pamahiin kaya itinigil ko na. Isang masamang pamahiin para sa kagaya kong single at para lamang sa one night stand. Masamang pamahiin iyon kasi wala kasing tutulong sa amin sa oras na tumigas ang mga alaga namin—walang tutulong na magpapakalma sa mga alaga namin kung kaya't nauuwi na lang tuloy kami kay mariang palad na siyang nakakapagod naman.

Nakakapagod kayang magtataas baba ng paulit-ulit. Mas better kaya 'yong may susubo, may tutuwad, may luluhod—stop, I've done too far na naman.

Itinuon ko ang buong atensiyon ko sa puching bag na sinusuntok ko bago pa man tuluyang tumigas ang alaga ko. Itinuon ko na ang atensiyon ko dahil gaya nga ng sinabi ko'y nakakapagod ang mag mamariang palad, kaya itinigil ko na bago paman tuluyang tumigas si jr ko.

Sunod sunod na malalakas na pagsuntok ang pinakawalan ko dito, at sa bawat pasuntok ko ay ang bawat paghampas naman ng alaga ko sa hangin. Kung may kasama lang sana ako ngayon at makita nito ang pustura ko habang nag e-excrecise paniguradong mabibigla iyon, sino ba naman ang hindi mabibigla kung ang guwapo na kagaya ko'y nag e-exercise habang walang saplot sa katawan?

Gigil na gigil kong sinuntok ang puching bag dahil sa kaka imagine na si Vildamir ang sinusuntok ko. Galit na galit pa rin ako magpa hanggang ngayon sa punyemas na iyon, pinatay ba naman ang matalik kung kaibigan at ang asawa nito na siyang naging dahilan kung bakit lumaki si Spear ng mag-isa, sino ang hindi manggigigil at magagalit do'n?

Nasaan na kaya ang mga tanginang 'yon? Nakakatulog rin kaya ang mga punyemas na iyon ng mahimbing o baka naman binabangongot rin ang mga iyon kagaya ko?

Ako nga na siyang hindi pumatay kela Spencer at Jeanshe ay binabangungot, sila pa kaya?

Kung nasaan man ang mga ugok na iyon ay sana natigok na ang mga iyon para kahit papano man lang ay magkaroon ng hustisya ang pagkamatay ng mga kaibigan. Yes, until now hindi pa rin namin nakakamit ang hustisya sa pagkamatay nila Spencer at Jeanshe. Nakatakas kasi ang mga ugok, hindi kasi sila nagawa pang habulin ng mga pulis dahil sa kadahilanang may isa raw'ng malaking truck ang bigla na lang humarang sa daraanan, na siyang naging dahilan kung bakit nakatakas ang mga punyemas na iyon. At ang mas nakakasama pa roon ay ang nag dri-drive nong punyemas na truck na iyon ay kasabwat pala ng mga punyemas na iyon, bigla na lang raw kasing lumabas ang ilang daang tauhan ni Vildamir mula sa truck na iyon, at saka sila pinaulanan ng bala.

Mabuti na lang at naging maagap sila at agad na nakatakas pero yon nga lang, karamihan sa kanila ay sugatan na ng dumating at saka yong iba naman patay na. Out of 29 police na humabol sa SUV na iyon ay 10 lang ang nakaligtas kabilang na roon si Thunder na nong dumating ay nag-aagaw buhay na.

Muli kong pinagsusuntok ng malakas ang punching bag na iyon. Sinabayan ko na rin ito ng pagsipa dahil sa kadahilanang gustong gusto ko talagang sipain ang pagmumukha ni Lucille. Yeah, ang pagmumukha na naman ni Lucille ang na iimagine ko ngayon.

Isa pa yong si Lucille e, kung sana'y hindi 'yon nabaliw ngayon, paniguradong pinagsisipa ko na ang pagmumukha niyon. Nga lang, na baliw si Mother Lucille, kaya ayon nandon na sa Mental nakikipaglaro kay Budoy. Ako budoy.

Noon pa man pala ay may itinatago na itong mental disorder, na siyang naging dahilan kung bakit siya nagbago simula ng mamatay ang papa ni Spencer na siya ring naging dahilan kung bakit niya sinasaktan si Spencer at kung bakit kung makaakto siya ay tila wala siyang pakialam sa mundo.

And that mental disorder is psychopath disorder, the mental disorder that we have. Ang magaya kay Lucille ang isa sa mga kinatatakutan ko—namin may psychopath disorder. A side, kasi sa hindi namin na co-control ang emotions and actions namin, maari rin kaming mauwi sa pagiging baliw, at iyon ang ikinatatakot ko, natatakot akong maging baliw. Natatakot akong magaya sa ibang may Psychopath disorder.

Pawis na pawis at hingal na hingal akong napasalampak sa sahig matapos kung pagsuntukin at pagsipain ang punching bag na kalauna'y naging kick bag na iyon. Kasabay ng pagkasalampak ko sa sahig na iyon ay ang paghalik rin ng alaga ko sa malamig na sahig.

Ramdam na ramdam ko ang pagdaloy ng pawis ko sa buong katawan ko na siyang ikinangiti ko naman, dahil alam kong sa pagkakataon na ito'y nawala na ang fats ko sa katawan na nakuha ko mula sa kinain ko kagabing lechon. Ang rami rin ng nakain kong lechon kagabi, birthday kasi ni pareng Shawnel kaya ayon marami rin silang handa na siyang gusto ko naman.

Food is life, you know!

Nang mawala na ang hingal ko'y 'tsaka pa lang ako tumayo mula sa pagkakasalampak ko sa sahig. Nilisan ko ang love of my life room ko, at saka ko tinungo ang daan ng kuwarto ko ng sa gayon ay makaligo na ako.

Malamig na tubig ang unang dumampi sa balat ko pagkasulong na pagkasulong ko pa lang sa shower which made me feel the cool feeling that I wan't.

Mabilis ko lang tinapos ang pagliligo ko ng bigla kong maalala na may pupuntahan pa pala ako. Kung hindi ko lang sana kailangan ng pera pang board ko'y paniguradong ini-enjoy ko pa ngayon ang pag sho-shower ko, but I really need this, because this is the only way na makakapag board ako. Ang pera kasi na gagamitin ko sa trabahong ito'y gagamitin ko sa pang board exam ko, kaya kailangan ko talaga ito,

Dala dala ang tuwalaya na nakasabit sa leeg ko'y lumabas ako sa banyo ng kuwarto ko at saka lumapit sa walk in closet ko para magbihis.

Isang faded Jeans at white t-shirt lamang ang isinuot ko, na pinatungan ko na naman ng isang leather jacket.

Dala dala ang mga papeles na kakailanganin ko para sa pag a-aplayan kong trabaho ay lumabas ako ng kuwarto ko at bago pa man ako tuluyang makalabas ng dorm ay kinuha ko pa muna ang black na helmet ko.

Sakay sa motor kong ducatti ay nilisan ko ang building na siyang kinaroroonan ng condo unit ko. Pinaharurot ko ang motorsiklo ko dahil sa kaisipan na baka ma late ako, at pag nagkataon ay paniguradong hindi ko makukuha ang trabaho na iyon, marami kasi kaming applicant at paniguradong magagaling ang mga iyon. Kaya kailangan ko na talagang makapunta sa lugar na iyon bago pa man sila makaka hire ng applicante.

Sa kalagitnaan ng pag dri-drive ko'y bigla bigla na lang tumawid ang isang babae sa karsada na siyang naging dahilan kung bakit ko 'to muntikan ng masagasaan, mabuti na lang at na kapag brake ako agad, kasi kung hindi'y paniguradong patay na 'kaming dalawa ng babaeng 'yon.

Gustuhin ko mang ipagpatuloy ang pag dri-drive ko'y hindi ko magawa dahil sa kadahilanang segundo na ang lumipas pero hindi pa rin umaalis ang babae na iyon sa kinatatayuan niya na tila ba'y na star struck siya, kung kaya't wala na akong iba pang nagawa kundi ang bumaba mula sa motorsiklo ko at saka pagsabihan ito.

Pinagsabihan ko siya, and I never thought that she will fought back, kaya ang ending? Nagkasigawan kaming dalawa.

Palaban siya, hindi hindi basta sumusuko. Ang mga katagang iyan ay ang tanging madedepina ko sa babaeng ito. Palaban kasi e, tas ang ingay ingay rin.

E, sa kama kaya? Palaban rin kaya ito at saka mainga—stop it Dashiel.

Napailing na lang ako sa naisip ko, bago ko pinasadahan ng tingin ang babaeng mataray na ito, at isa lamang ang masasabi ko, at iyon ay ang napakaganda niya, pero nga lang ang taray!

Wala sa sariling ako'y napangiti ng makita mismo ng dalawang mata ko kung paano siya napakagat labi habang nakatitig sa gawi ko, "Did you know miss, that it is rude to stare someone while bitting your lower lips?" nakangisi kong tanong sakanya, habang pilit na pinipigilan ang sarili na huwag lumapit sa gawi niya at saka halikan ang mapupulang labi niya.

I don't know why, but her red lips are tempting me. It was like parang nang-aakit ang mga iyon na halikan ko. At bago ko pa man tuluyang mahalikan iyon, ay iniwas ko na ang tingin ko at saka nagsalita pero bago ko pa man matapos ang balak ko sanang sasabihin ay isang nakakarinding busina na ang umalingawngaw na siyang nagpabalik sa akin sa realidad, sa realidad na kung saa'y nasa gitna pala kami ng kalsada, at kasulukuyang nag ca-cause ng traffic.

Dali dali 'kong isinuot ang helmet ko bago ako dali daling sumakay sa motorsiklo ko, pakatapos ay inis-start ko na ito at saka pinaharurot, pero bago 'yon ay sinulyapan ko pang muli ang babaeng iyon, at wala sa sariling ako'y napangiti ng makita mismo ng dalawang mata ko kung paano siya nagkandarapang tumakbo palapit sa gate ng building na iyon. Siguro na realize na niyang late na siya, what a cute girl!

"Sorry to say this sir, but the position that you wan't are already taken na 'po. Kani-kanina ko lang po na hire."

Bumagsak ang mga balikat ko dahil sa mga narinig ko na 'yon, kasabay niyon ay ang pagbasak rin ng puso ko na tila ba'y gumuho rin ang mundo at ang pag-asa na meron ako ng marinig ko ang mga katagang iyon. Ang pag-asang kung saa'y makakapag board ako.

Shit! Tanginang panaginip na yon e no! Kasi kung sana'y hindi niya ginulo ang utak ko'y paniguradong naalala ko pa sana na may interview pa pala ako ngayon. Kung sana'y hindi ko napaginipan iyon, edi sana hindi ako na late ngayon, edi sana naunahan ko pa yong sinabi niyang kaka hire pa lang niya. s**t naman e! Ba't ko ba kasi iyon nakalimutan? 'Yan tuloy naunahan ako!

Wait—ba't ko ba sinisisi ang panaginip ko na iyon, e sa simulat sapul pa lang naman ay palagi ko ng napapanaginipan iyon? Kaya bakit ko ba ito sinisisi? E, ang dapat nga sigurong sisihin ko ay ang sarili ko dahil ang kupad ko kung kumilos, 'tas yong pag e-enjoy ko sa pag e-exercise ko kanina na siyang naging dahilan kung bakit ko nakalimutan ang oras, at siguro, nararapat lang rin naman sigurong sisihin ko yong tangang tangang babae kanina e no? Dahil kung hindi pa yon tanga—kung hindi lang 'yon basta basta tumatawid edi sana hindi kami nagkasagutan, edi sana nakarating ako dito ng mas maaga pa. Tss..

"O-kay thank you miss," bagsak ang mga balikat at bahagyang nautal na ani ko sakanya bago ko siya tinalikuran.

Mabibigat na paghakbang ang aking pinapakawalan habang tinatahak ko ang daan papunta sa pintuan nitong opisina niya.

Mukhang kakailanganin ko na talagang lumapit sa mga magulang ko para maka pag board ako, dahil ang tanging pag-asa na sana'y meron ako, ngayon ay wala na. Napabuntong hininga ako ng malalim dahil sa naisip. I don't have any choice, because the choice that I have? Now gone.

I was about to hold the door knob ngunit hindi ko na ito naituloy pa ng marinig ko ang mga sumunod na katagang binitawan no'ng hr head na siya sanang mag hi-hire sana sa akin, kung hindi lang ako naunahan.

"Pero kung gusto niyo po talaga sir, sa kabilang campus po'y naghahanap sila ng psychology professor, kasalungat sa pre law na subject na gusto niyo," she said which made me stopped.

Ang mundo ko na kung kanina'y gumuho dahil sa mga narinig kung kataga na mula sakanya, ngayon ay muling nanumbalik at napuno ng saya. f**k! Yes! May puwede na akong trabaho!

Literal na sumaya talaga ako dahil sa mga tinuran niya, 'cause f**k! Akala ko kasi talaga na wala na, na kakailanganin ko na namang lumuhod sa harapan ng mga magulang ko para magkapera ako—nang sa gayon ay mag kapag aral ako, but looks like, totoo nga ang kasabihan na after the rain is rainbow, dahil pagkatapos niyang sabihin sa akin na hindi na available ang posisyon na gusto ko, ngayon naman ay sinabi niya sa akin na sa kabilang campus ay may position pa roon, but the question is am I qualified for that position? Am I qualified for being a psychology professor?

I was about to asked her those question ngunit hindi ko na ito naituloy pa ng sambitin niya ang mga sumunod na katagang hindi ko inaakalang mas magpapasaya pa sa 'kin ng todo.

"And I guess you're qualified for that position sir, since you're a psychology graduate and a board passer, not just a board passer but a top notcher, right? You even take some confidential for that course," she added which made me f*****g freaking smile.

Tuluyan na akong napalingon ng nakangiti sa gawi niya dahil doon, "So do you wan't to take it or leave it?"

I smirked.