ตกดึกอุณหภูมิในร่างกายเริ่มร้อนผ่าว..ปวดร้าวไปทั้งร่างกาย..ไข้กำลังเล่นงานเขาอยู่ แต่สติยังคงแจ่มชัด..เขาจำได้ว่าเผลอหลับไปบนโซฟา..มือหนาใหญ่พยายามเอื้อมควานหาโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะกลาง แต่เรี่ยวแรงกลับหายไปเสียดื้อๆ
ภายในห้องเพนท์เฮ้าส์สุดหรูเงียบสงบ..ทว่าเสียงพูดคุยแว่วๆ ของใครบางคน มันทำให้เขาอดตระหนกไม่ได้ มันจะเป็นไปได้ยังไงเล่า ในเมื่อเขาไม่ได้เปิดทีวีทิ้งไว้ และระบบรักษาความปลอดภัยของตึกก็อยู่ในระดับ ss
คนที่มีคีย์การ์ด ก็มีเพียงเลขาหนุ่ม..ซึ่งจะมาหาที่ห้องก็ต่อเมื่อติดต่อเขาไม่ได้เท่านั้น
“วสันต์..เหรอ” เสียงแหบแห้งของคนจับไข้ที่คิดว่าดังมากพอ แต่ที่จริงแล้วเป็นเพียงเสียงกระซิบแผ่วเบา แต่ไอ้คนที่คิดว่าใช่กับไม่ใช่...สองเสียงที่คุยกันเป็นเสียงที่เขาคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยได้ยิน..ฟังดูทั้งน่าลุ่มหลง และลึกลับ
“หึ ไหนเจ้าว่าจะไม่ช่วยไงโครนอส” น้ำเสียงเหนื่อยหน่ายจากแขกผู้ไม่ได้รั
