"ปล่อย!"
"ไม่"
"..."
"ขอโทษค่ะ ที่วันก่อนน้องณีทำตัวไม่น่ารัก..พาลพี่ณะไป..ยกโทษให้ณีนะ..นะคะ"อดีตhr รีบใช้ไม้ตายออดอ้อนทันที
แม้จะเถียงกับตัวเองในใจว่าเขาก็ลงโทษให้หล่อนนั่งรอหลายชั่วโมงแล้วมั้ย?
แน่ละ..เมื่อคนฟังได้ยินคำที่อยากได้ยินความรู้สึกจึงดีขึ้นไม่น้อย..ร่างสูงยินยอมให้เด็กดื้อเกาะหลังเข้าลิฟต์...นางร้ายหมายเลขสองของนิยายถึงกับยิ้มแป้น ก่อนจะปล่อยมือปล่อยเท้าที่เกาะเกี่ยวเขาไว้..มือเล็กถือโอกาสแต๊ะอั๋นแขนแกร่ง..ใบหน้าเล็กถูไถออดอ้อน
"น้องณี คิดอยู่แล้วเชียว พี่ณะใจดีที่สุดในโลก"ยังคงสรรหาคำมาอวยไม่ได้หยุด สมองน้อยๆ พยายามเค้นหาคำสอพลอเอาอกเอาใจ..เผื่อพ่อหนุ่มจะเมตตาปรานีลดความไบโพล่าของตัวเองลงบ้าง
ทว่าตัวหล่อนกลับไม่คิดว่า...อยู่ดีๆ เขาจะหันกลับมาแล้วดึงตัวเธอเข้าไปกอด...แขนแกร่งข้างหนึ่งโอบรัดเอวคอดกิ่ว..อีกข้างดันคางเล็กขึ้น..ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว..กลิ่นน้ำหอมผู้ชายดิบเถ
