Sa bawat araw na lumilipas, mas lalo akong nagpupursigi sa paghahanap kay Angelique. Mahirap, masakit...lalo na at nakikita kong nauubos na rin si Althea. Minsan, kinakain na rin ng takot at lungkot ang aking buong pagkatao, pero ni sa hinagap ay hindi sumagi sa aking isipan na tumigil sa paghahanap sa aking prinsesa. Kahit iyon na ang sinasabi ng mga taong nakapaligid sa amin. Naiinitindihan ko naman, nais lamang nila kaming magpatukoy sa aming mga buhay, talikuran ang nakaraan, ibaon sa limot ang lahat ng sakit at pagtangis. Ngunit hindi, hindi ko maaring kalimutan ang anghel na bumuo sa aking pagkatao, ang taong simbolo ng pagpapatawad sa akin ng aking kabiyak. Ang taong nagbigay sa amin ng saya at nagpaskil ng ngiti sa aming mga labi. Kahit kailan, kahit malamig na bangkay ko na si
