Sabahın erken saatlerinde, malikânenin bahçesini serin esen rüzgârla dolmuştu. Hatice Hanım, mutfaktan çıkarken Şirin’i koridorda buldu. Gözleri onu baştan aşağı süzerken, “Kızım, çarşıya ineceğim. Yanımda gelmek ister misin?” diye sordu.
Şirin’in gözleri parladı. Uzun zamandır dışarı çıkmıyordu, ama çekingen bir tavırla “Efendim, Karan Bey buna izin verir mi?” diye sordu.
Hatice Hanım elini havada salladı. “Benim yanımda kimse sana bir şey demez. Hazırlan, hadi.” Hem yardım edersin bana
Şirin hevesle başını sallayıp hızla odasına doğru koştu. Dolabından en sade elbisesini seçti ve üstüne bir şal aldı. Aynadaki görüntüsüne baktı. Şalını iyice yüzüne çekti; kimse onu tanımasın istiyordu.
Çarşı, sabahının telaşıyla doluydu. Hatice Hanım tezgahları gezerken, Şirin biraz geride duruyordu.
