Şirin, Karan’ın sıkı sarılışından kurtulmak için hafifçe hareket etti ama adam, uykusunun derinliklerinde bile kollarını gevşetmedi. Karan’ın göğsünden gelen düzenli nefes alışverişleri, Şirin’in nabzını hızlandırıyordu. Kendini bu kadar çaresiz hissetmek istemiyordu ama bu durumdan da kaçamıyordu.
Gözlerini yavaşça kapattı, kollarında kıvranmayı bırakıp olduğu yerde durdu. Karan’ın kokusu burnuna doluyor, güçlü kolları sıcaklık yayıyordu. Şirin, ona bu kadar yakınken ondan gelen erkeksi kokuyla burnunu daha çok yaklaştırma isteği duyuyordu. Kalbinin tuhaf bir ritimle atmasına engel olamıyordu.
Gecenin sessizliğinde, Şirin kendisini onun ritmine bırakmak zorunda kaldı. Zihni, bu anın ne anlama geldiğini sorguluyordu ama hiçbir cevap bulamıyordu.
Sabaha doğru Karan’ın sarılışı gevşedi. Ş
