Üçü birlikte arabaya doğru ilerlerken, Şirin’in aklı Karan’ın tepkisindeydi. Arabaya binerken adamların yüz ifadelerinden durumun ciddiyetini fark etti. Şirin, sessiz bir şekilde koltuğa oturdu, çantasını kucağına sıkıca bastırdı.
Malikaneye vardıklarında, arabadan iner inmez Karan’ın sert duruşuyla karşılaştı. O, verandada ayakta bekliyordu, yüzündeki ifade her zamanki gibi soğuk ve kontrolcüydü. Şirinin, içindeki korku adımlarını yavaşlatıyordu.
Karan, gözlerini Şirin’e dikti. “Nereye kayboldun?” diye sordu, sesi soğuk ama tehlikeli bir tondaydı.
Şirin, ellerindeki çantalara sıkıca sarılarak başını kaldırdı. “Efendim, sadece mağazadan çıktım bir diğer mağazaya göz attım. Haber vermeden hareket ettiğim için özür dilerim,” dedi titreyen bir sesle.
Karan, birkaç saniye sessiz kaldı. Onu
