Karan’ın koyu bakışları, şömine alevlerinin oynamasıyla daha da belirginleşmişti. Ateşin turuncu ve kızıl yansımaları, yüz hatlarındaki sertliği yumuşatıyordu. Şirin, kanepeye oturmuş, ceketine sıkı sıkıya sarılmış haldeydi. İçerisi ısınmaya başlasada Şirin’in titremesi tamamen durmamıştı.
Karan, şömineye odaklanmış gibi gözükse de, yanındaki kadını fark etmemesi imkânsızdı. İçeride, Şirin’in hafif nefes alıp verişleri dışında bir ses yoktu. Sonunda Karan’ın kaşları çatıldı, çünkü sessizlik onu rahatsız etmeye başlamıştı.
“Titremeye devam edeceksen ateşin yanına gel,” dedi, sesi biraz sert çıksa da aslında alttan alta bir endişe gizliydi.
Şirin, başını hafifçe sallayarak şömineye yaklaştı. Ellerini uzattı ve yanan odunlardan gelen sıcaklık tenine dokundu.
“Bu kulübeye sık sık gelir m
