Babası, biriktirdiği sabrını kaybetmiş gibi bir anda yerinden fırladı. “Sen kimsin bana bu tonda konuşuyorsun lan?” diye bağırdı. “Babanım ben senin baban, bunu unutma! Sesini bana nasıl yükseltirsin, ha?
“Baba mısın? Ne zamandan beri?
Karanın sinirinden her yeri yıkıp yakacak gibi duruyordu. Eli silahına giderken, Babası: benimi vuracaksın lan! diye bağırdı.
Babası, gözlerini kapatıp bir an durdu. Benim de mutlu olmaya hakkım yok mu? Sen beni yargılamadan önce kendi hayatına bak, Karan!”
Bu mal mülk hepsinde emeğim var!
“Emeğin mi var? Yaptığın tek şey kaçıp gitmekti. Şimdi hangi yüzle bana bunu söylüyorsun?”
“Sen anlamazsın Karan. Annen gidince her şey çöktü.”
Karan, bu sözlerle daha da öfkelendi. Yumruğunu sıktı ve masaya sert bir şekilde vurarak konuşmaya başladı. “Annem gidin
