Karan, gece geç saatlerde eve döndüğünde üstü başı dağılmış, yorgun ve bir o kadar da gergindi. Kapıyı açtığında, oturma odasında hafifçe yanan lambanın altında Şirin’in kanepede uyuyakaldığını gördü. Üzerine örtülmüş battaniye vardı, yüzünde huzurlu bir ifadeyle derin bir uykudaydı. Karan, içeri sessizce girdi ve kapıyı kapattı. Şirin’in yanına yaklaştı, diz çökerek ona baktı. Hamileliğinin ilerleyen aylarındaydı ve yüzünde bir yorgunluk vardı. Karan, elini hafifçe Şirin’in yanağına dokundurdu.
“Güzelim,” diye fısıldadı, sesi yumuşak ve sevgi doluydu.
Şirin, hafifçe gözlerini açtı ve Karan’ı görünce gülümsedi. “Geldin mi?” diye mırıldandı, uykulu bir sesle.
“Evet, geldim,” dedi Karan, ona doğru eğilerek. “Neden burada uyuyorsun? Yatağa geçseydin.”
Şirin, oturarak esnedi. “Seni beklerk
