Everything is Possible

Chapter 2

MALAKAS na tunog ng alarm clock 4:35 AM at napawi ang mahimbing kong pagkatulog.

Damn! umaga na pala! what was that? bakit nagkaroon ako ng ganoong klase panaginip? who is that man? and his face was to blur ...No , it's just a dream! there is no meaning of that dream...

But they said, the unfamiliar face in your dreams are the possible ghost who stare at you while you are sleeping. Kinalibutan ako.

Mayamaya ay tumayo na ako sa kama at nag- shower para mag-jo-jogging sa park...

'' Hah'' nang mapagod ay napaupo ako sa isang bench at nagmasid sa paligid.

Maraming joggers sa paligid... nalibang ako sa panonood sa mga ito...at nag simulang nag munimuni...

Mamaya lalabas kami, siguro nakita niya ang necklace ko kaya yan ang gusto iganti niya sa akin. Well, siguro...they said he's the man full of surprise.

Tumayo na ako pagkalipas ng 10 minutes at nakakita ang fastfood .."tamang-tama bibili nalang ako ng breakfast namin."

nang pumila na ako sa harap ng counter ay may pumila rin na lalaki katabing counter...naka-jacket ito at halata ang malaking braso...

" one coffee and cheeseburger, please? " narinig ko pa ang order ng lalaki.

"what's your order, ma'am ?"

"H-ha?" I was even frightened because the cashier was asking for my order.

" ah, breakfast meal letter A lang, Miss. coffee and drinks!"

" thank you, Ma'am '' inayos na nito ang aking order , lihim lang akong nakatingin sa lalaking naghihintay sa order.

He looks so familiar to me...napaawang ang labi ko dahil biglang tumingin ang lalaki and he caught me staring at him.

Gosh! what is he doing here? kulang nalang may sabihing tila may paa ng kabayong tumadyak sa aking dibdib nang maalala sino siya.

Then, he looked at me and smiled...

oh! what the hell is that smile...mas lalong kumabog ang aking puso dahil sa ngiti nito. Nang magsimula na itong humakbang papalapit sa akin, my heart skip for a minutes.

" Hi! I thought, mamayang gabi pa tayo magkikita?" huminto ito sa paglapit at nanunudyo ang kislap ng mga mata.

"what are you doing here?" Tanong ko kaagad sa kanya.

" Bakit? Did I ruined your day, Hazel?" He chuckled, his eyes really flirting at me.

"No," I awkwardly smiled at him, hindi ko alam Anong sasabihin ko sa kanya,I couldn't even directly looked at him.

"M-magbi-breakfast... Sana ako dito eh."sabi ko sa kanya.

''sabay na tayo?"he asked and looked around to find space table.

"ahh...ehh magti-take out lang ako dahil hinihintay na ako ni Fretche" pagpapalusot ko. nang tinawag ng order ko nagmamadali pang kinuha ito para maka alis na.

"hey,let"s go,ihahatid na kita!" Sabi niya. Lalabas na sana ako ng may nakasalubong kaming dalawang babae at he seems like a celebrity, Ang dami nakakilala sa kanya.

Gusto ko mang tanggihan siya, pero na una na siyang lumabas at kinuha niya sa kamay ko ang order ko kanina, siya na Ang nag dala.

Naglalakad kami sa,"So, nag-usap na ba kayo ni Ka— I mean ng girlfriend mo?" I asked.

"Yeah, she called me early in the morning... she just called me to say we're done," he chuckled, and drink a bottle of water.

"It's okay, take time to heal that scars okay." I said and tap his shoulder, nagpatuloy kami sa paglakad.

He laughed, "take time to heal ka diyan, Hindi ko nga sineryoso, e. Ginamit ko lang Yun para magselos si Daniel."

"Wahhhh...shooo, user ka pala ha!." I rolled my eyes at him. I felt something twisting my chest, this man is such an pathetic person I ever met.

He laughed.

nang maka rating na kami sa tapat ng condomium namin ay nagpaalam na siya dahil may pupuntahan pa daw siya.

"BAKIT ang tagal mong naka uwi?''salubong kaagad sakin ni fretche sa pintuan.

"H-ha" nagulat ako kaya nakalimotan ko ang dapat Kong sabihin.

"at saka sino yong kasama mo sa labas? huwag mong sabihin may jowa ka na...pero hindi mo sinasabi sa akin?"

"Oo,nga! may Jowa kana? "Tanong naman si Jean.

"ah..." napalunok nalang ako, Hindi ko inaasahang naghihintay pala sa akin sina Chanda, Pamela, Jean, fretche at Edzon sa condo namin.'' W-wala.. kaibagan ko lang yun.

"Ano? wehhhh di nga? so.. nagkaroon ka ng kaibigan na lalaki ha? without telling me ha?" She asked, nakataas na ang kilay niya and she's expecting my answer.

" P-pwede papasukin niyo naman ako...ang dami n'yong tanong." Pagpapalusot ko sa kanila, nilapag ko sa table ang mga nabili ko.

Pumunta ako sa kusina para I handa na Ang nabili ko at maka pag breakfast na rin.

"Pero ang gwapo ha?" napapitlag ako ng biglang sumipot si Chan. Tinulungan niya ako.

"hay, nako sayo chan, I'm not in my mood. So please stop asking me." I rolled my eyes at her.

"ayon ang daling mapikon!" She just laugh at inayos na Ang mga plates.

"Guys breakfast is ready!" I screamed.

"Yeyyy"

Pagkatapos kumain, nagkulitan silang lahat at ako naglinis muna sa kwarto kasi ang kalat nung hinanap ko ang necklace ko.

Buong hapon sila nasa condo at nag movie marathon. Malaya naman silang maka stay dito kasi pa Minsan-minsan nalang kami makakapag-bonding.

Ilang sandali pa ay pumunta na ako sa kanila ay mukhang kakatapos lang nilang nanoud ng isa pang palabas.

"Hoy...Ed wag yong nakakatakot ha?" sabi ni Jean matakutin ito.

"The sadness nalang kaya?" natatawang tumayo si edzon at pinatay ang ilaw kaya napatili si chanda at jean.

" ang OA naman?'' sabi ni Pam, kumuha ang soda at pop corn si Fretche, I sat besides her.

Malapit na mag-six kaylangan ko ng maghanda kaya iniwan ko na sila sa Sala at nagready nako. Hindi ko sinabi sa kanila na magdi-dinner kami ni Dominic baka kasi aasarin na naman nila ako.

Pagka-six ay tumawag na si Dominic sa na akin dahil nasa baba na daw siya ng condo at lumabas na ako sa kwarto...nakita ko pa rin na iiyakan pa sila kaya sumigaw nalang ako na lalabas ako saglit.Pagka-baba ko sa labas nakasandal lang siya sa kotse n'ya at nakangiti ito.

" Hey, you look so good at your dress," bati agad niya sa akin. Nakasuot ako ng bulaklaking dress na lagpas-tunod ang haba. Puti ang damit ko at may disenyong dilaw na bulaklak.

"Hi! Sorry pinaghintay kita." Sabi ko sa kanya...hindi ko na kasi siya pinapasok sa condo kasi nandoon ang mga tropa ko.

"Yeah.. it's okay, So.. let's go" pinag-buksan niya ako sa at umikot siya para pumasok na sa driver set. Hindi ko alam saan niya ako dadalhin,napakatahimik namin dalawa.

"We're here!" Bumaba na siya at pagbubuksan sana niya ako ng pintuan kaso na hunahan ko siya, marunong ako mag bukas no.

Seriously? Dito niya ako dadalhin?

Sa gilid ng baywalk sa Roxas Boulevard niya ako dinala... Napaupo kami at tumingin sa kalangitan.

"See? Ang ganda, rito kapag Gabi, hindi ba?" His smile makes my heart faltered more, "I really like this place! Ang lamig at ang Bango ng hangin. Parang bang ang lapit ko sa mga bituin kapag natatanaw ko Ang reflection sa tubig."

" O-oo nga" nakangiti akong nakatitig sa mga bituin I miss my parents tila may Anong kumirot sa aking puso at gustong umiyak ang damdamin.

"Anyway, I have a some stuff here. Binili ko kanina bago nagpunta sa iyo." Isang plastic bag na bit-bit niya kanina pa.

"A-ano yan?" Tanong ko sa kanya habang naka kunot Ang noo.

"Food! Sitsirya lang at canned juice! Para naman may pagsaluhan tayo habang nagkukuwentuhan."

" T-talaga? Bumili ka pa talaga ng pagkain natin?" Natatawa ako habang inilapag niya sa gitna namin ang pagkain.

"Oo naman! Para hindi tayo magutom. Anyway, kwento ka naman o!"

" H-Ha? A-nong pagkukuwentuhan natin?"tanong ko sa kanya.

" Wala lang, kahit na ano lang. Tell me about yourself."

"H-Ha?"

" Kaya nga kita inayang lumabas dahil I want to know you better," nakangiti naman ito at tumitig sa aking mga mata.

"D-Dominic..."

"Sige na, kuwento ka na tungkol sa iyo."

"Ahh-okay saan ko ba sisimulan," I took a deep breath.

"Umm- how about your family?" He asked.

Natahimik ako saglit at pinipigilan ang mga luhang kanina pa nanonudyong ibuhos.

"They both die in a car-accident, nawalan kasi ng control si papa kaya nahulog Yung sasakyan sa pang-pang" I felt something twisting my chest, habang nagkukwento ako sa kanya.

"Ohhh sorry, sana di ko na tinanong " humingi siya ng tawad sa akin.

" No, it's okay" nakangiti ako sa kanya at nag patuloy magkwento. " Kasali sana ako noon eh..kaso pinatalon ako ng mama ko...that was my biggest regret to jump and leave them" Hindi ko na mapigilan ang mga luha ko at unti-unti na itong tumutulo.

Damn! This life of mine was so damned! Bakit sa lahat ng tao nangyari sa akin pa? I miss them very much...I want to hug them even in a short of time...

Hinaplos ni Dominic ang likod ko at pinunasan ang namumuong luha sa aking mga mata.

" Pero maghihintay ako sa tamang panahon na magkikita kami at magsasama habang-buhay." Kahit na pa paano ay naging matatag ako sa akin sinabi kasi ayaw kong,tignan niya ako ng mahina..

" May naiwan silang maliit na negosyo at ang kamag-anak ni mama ang nag-alaga that's why I studied finance and commerce."

"Talaga? Well, that's the spirit!I know you can achieve your dream." Sabi naman niya.

"T-talaga?" I gave him a lovely smile.

"Oo naman, ano? Ang totoo mas lalo ngang gusto Kong mapalapit sa iyo ngayong may nalaman na akong mumunting bagay tungkol sa iyo."

"Ganon?" Humalakhak kaming dalawa.

"Yeah!"

"Salamat. Ah, i-ikaw, kuwento ka naman tungkol sa iyo"

" I'm a Doctor and Isa akong Vicente, my family owns that Vicente hospital...my parents want me to handle that hospital pero mag gusto Kong magkaroon ng sariling sikap at tiyiga, I choose to chase my own path,at iyon ay ang pagiging Doctor."

"Talaga?Wala ka naman palang problema sa buhay, e. ~na sayo lang na ang lahat~" kumanta pa ako. We both laughed.

"Oo naman! Lalo na at nakilala kita." and he stared at me with a deep aura.

Guwapo,huh! A devilishly and ruggedly handsome, and at the same time... Napa iling si Hazel dahil sa kanyang inisip...

Oh my gosh!! Hindi naman ako ganito ha?.

Kumain na kami at habang kumakain, madami kaming na pag kwentohan about sa mga bagay na gusto namin at ayaw namin maranasan.

Ilang sandali, nanaig na Ang katahimikan namin dalawa, I looked at him...and study every angle of his face.

I cleared my throat,"U-uwi na tayo?" Sabi ko sa kanya.

"Ha? Sge hatid na kita." Naputol ang pagkatitig niya sa kawalan at tumayo na.

An awkward silence fell between us...as we traveled. Hindi ko alam bakit natahimik na siya....may na gawa ba ako? May nasabi ba ako?Wala naman diba?.

"Stop staring at me, Hazel," he said while laughing, kaya napapitlag nalang ako.

"I-im not!" Palusot ko sa kanya, sabay tutok nalang sa daan. Stop blushing, you i***t! Saway ko pa sa aking sarili...Hindi ko alam bakit ako nagba-blush.

Naka rating na kami sa tapat ng condominium at bumaba na ako.

"Thanks sa paghatid" I gave him a lovely smile.

"Yeah, bye next time ulit." There was a malicious smile on his lips and I didn't like the look of it.

Umalis na siya, Papasok na sana ako sa elevator ng bigla akong may na alala. My necklace.

Gusto ko sana siya tawagan piro baka nagda-drive pa siya ngayon.

Pagkapasok ko sa loob na nakita ko si Fretche, Wala na silang Ed mukhang umuwi na silang lahat, I thought dito sila matutulog.

"Where have you been?" Tanong niya kaagad sa akong habang nakatitig lang sa tv.

"A-ahhhh may pinuntahan lang." Sabi ko sa kaya.

"Sino Kasama mo?" Fretche asked me and her eye survey me from Head to toe.

" Lalabas lang piro damit na damit!"

" A-ahhhh Anong oras naka uwi sila?" Pagpapalusot ko sa kanya para hindi na siya tanong ng tanong.

She rolled her eyes,"kanina pa sila naka uwi"

"N-nagugutom kana ba? Ipagluluto kita ng favorite food mo!"

"No... thank you nalang."

ganito talaga siya pag-nagtatampo.

"Nagtatampo Kaba?" Tanong ko sa kanya.

"Obvious...ba?" Padabog siyang pumunta sa kanyang kwarto.

Naku, Galit nga siya...bakit kaylangan ko pang sabihin sa kanya kung saan ako pupunta.

Busog naman din ako pumunta na ako sa kwarto para matulog. I can't stop thinking about him, siguro dahil lang sa hindi ko na tanong sa kanya ang tungkol sa kwentas.

~UrgirlSunshine