Alparslan’ın revirin kapısını arkasından sertçe vurup çıkmasının ardından odada kalan o ağır, buz gibi sessizlik, Tuana’nın göğsüne bir balyoz gibi indi. Kürşat Başçavuş, elindeki evrakları sessizce toparlayıp Yüzbaşı’nın emirlerini yerine getirmek üzere odadan çıkarken, Tuana’ya dönüp hüzünlü bir selam verdi. Revirde tek başına kalan genç kadın, az önce Alparslan’ın koltuk değneğini hırsla vurduğu o yerdeki küçük zedelenmeye baktı. O küçücük iz bile, o adamın bu kışlada, bu dağlarda bıraktığı o derin, yıkıcı öfkenin bir kanıtıydı.
Tuana masasına oturdu, ellerini şakaklarına dayayıp gözlerini kapattı. Dudaklarında hala dün gecenin o yakıcı, sarsıcı hissi vardı. Hayatı boyunca mantığıyla, tıp etiğiyle ve soğukkanlılığıyla hareket eden bir kadın, nasıl olmuştu da o lojman odasında her şeyi
