Çukurca’nın sarp, geçit vermez kayalıklarını döven o deli fırtına, dağların uğultusunu kışlanın her bir koridoruna, her bir beton çatlağına taşırken, zaman bir kez daha Alparslan için donmuş, katılaşmış ve keskin bir bıçak halini almıştı. Tuana’nın göğsüne yaslanmış vaziyette, donmuş toprağın üzerinde nefes almaya çalışırken, sağ bacağından yukarıya, kasıklarına doğru tırmanan o yakıcı, kemikleri eritiyormuş gibi hissettiren acı bile ruhundaki o devasa mağlubiyet hissinin yanında hafif kalıyordu. İkinci kez. Aynı adam, aynı sinsi firar, aynı kahredici çaresizlik. Sekiz ay önce Gara Operasyonu’nun o kanlı dere yatağında yaşadığı o yıkım, şimdi Çukurca’nın sisli yamaçlarında bir kez daha tekerrür etmişti. Alparslan’ın yumrukları toprağa öyle bir gömülmüştü ki, tırnaklarının arasına dolan çak
