Kışlanın üzerine çöken ilk kar tabakası, Çukurca’nın o sert ve çetin coğrafyasını beyaz bir tül gibi örtmüştü. Güneş, Kırmızı Dere’nin dik kayalıklarının ardından cılız bir ışıkla doğarken, hava bıçak gibi keskin bir soğukla kavruluyordu. Ancak Alparslan için bu soğuk, içindeki o yakıcı ve sabırsız ateşi söndürmeye yetmiyordu. İki gün önce Tuana’nın karnındaki o minik varlığı, kendi evladını öğrendiği andan itibaren Yüzbaşı’nın zihninde tek bir düşünce hakim olmuştu. Bu kadın, onun karanlık dünyasına bir güneş gibi doğmuş, o kanlı sığınaklarda ölmeyi bekleyen ruhunu hayata bağlamış, şimdi de ona bir aile veriyordu. O kadın, sadece bir hekim ya da bir sevgili değildi; Alparslan’ın bu dünyadaki tek gerçek sığınağıydı. Ve ona verilecek sözün, atılacak o resmi adımın zamanı çoktan gelmişti.
G
