Urfa'da yer yerinden oynuyordu. Ağa'nın karısı ölmüş, cenazesi getirilmişti; bu acı haber ve fısıltılar her yerde, herkesin dilinde yankılanıyordu. Sokak başlarında, kahvelerde hep aynı konu konuşuluyordu.
"Asil Ağa döndü!" diyordu birileri. Bundan sonra Korhan amcası yerine ağalığa o gelecekti.
Korhan ağa, Asil'in yokluğunda millete anasından emdiği sütü burnundan getirmişti. Onun adaleti zulüm, sözü ise emirdi.
Cenaze mezarlığa geldiğinde kalabalık iğne atsan yere düşmeyecek cinstendi. Urfa’nın ileri gelenleri, aşiret reisleri, halk... Kim varsa oradaydı. Korhan Ağa en önde durmuş, taziyeleri kabul ediyor üzüntüye ortak oluyor gibi davranıyordu.
Asil mezarın başında durmuş, öylece atılan toprağa, derin mezara bakıyordu. Acısı çok tazeydi. Onun için ölen sadece bir eş değildi; sanki b
