"Hazan..." dedi Asil, sesi bir yalvarış gibi odaya yayıldı. "Ne olur bırak... İzin ver sana yardım edeyim Hazan. Seni o cehenneme kendi ellerinle yürürken izlettirme bana. Canımdan can gidiyor, duyuyor musun?"
Hazan, hıçkırığını bastırmak için elini ağzına kapattı. Dizleri artık onu taşımıyordu, yavaşça yatağının kenarına çöktü. Gözyaşları telefonun ekranına düştükçe, Asil’in isminin üzerindeki ışık kırılıyor, bulanıklaşıyordu.
"Yardım edemezsin Asil.
"Geç kaldık. Bizim hikayemiz daha başlamadan kül oldu. Şimdi gelirsen, sadece beni değil, kendini de yakarsın.
"Hayır Hazan! Hayır!" diye bağırdı Asil.
"Geleceğim anladın mı? Geleceğim! Şimdi, şu saniye geliyorum! O evden bu gece bir şekilde çıkacaksın, o kadar! Seninle konuşacağız, her şeyi anlatacağım. Öyle 'bırak beni' demekle, kendi
