Gülce TURAN
“Canım ben çıkıyorum.” Cemre’nin seslenmesi ile elimdeki tabakları tezgaha bırakıp mutfaktan çıktım.
Olanların üzerinden iki gün geçmişti ve biz hala Cemre’de kalıyorduk. Egemen ne zaman eve döneceğimize dair bir şey demezken ben kızın düzenini bozduğumuz için huzursuzdum.
Her ne kadar Cemre böyle düşünmeme kızsa da elimde değil. Bir anda üç kişi gelmiş ve evine çöreklenmiştik resmen.
Hoş Cemre’nin Burak abi ile tartışmaktan bizi pek gördüğü söylenemez ama olsun, yine de huzursuz oluyorum.
“Sanırım senin için yoğun bir gün.” Dememle ayakkabılarını telaşla giyinen Cemre kısa bir an bana bakıp başını salladım.
“Bugün çok fazla randevum var. Akşama kadar ofisimden çıkabileceğimi sanmıyorum. Yetmiyormuş gibi son randevum danışanımın evinde olacak. Oraya yetişmem zor olacak.”
