
Bir aşk hikâyesi bazen bir bakışla başlar. Bir yalanla çatlar ve bir sırla paramparça olur. Defne ve Aras birbirini büyük bir aşkla sevdiler hatta hayatlarını birleştirirken sonsuza kadar süreceğine inandıkları bir mutluluğa adım attılar. Ama bazen en büyük yıkımlar, en çok güvendiğimiz insanların sessizliklerinde saklıdır. Aras’ın yaptığı tek bir hata, yalnızca kendi hayatını değil, sevdiği kadının da kaderini değiştirdi.
İhanetin gölgesinde başlayan bir sır, ölümcül bir hastalıkla büyüdü. Aras gerçeği sakladıkça bedenini kaybetti; Defne ise gerçeği öğrendikçe kalbini…
Peki insan, kendisini mahveden birini hâlâ sevebilir miydi?
İhanetle kırılmış bir kalp, sevginin peşinden gitmeye devam eder mi? Ve ölüm kapıya dayandığında, geriye sevgi mi kalır yoksa yalnızca pişmanlık mı?
Peki ya hayat seni senin istemediğin yerden vurursa?
Defne her şeyi doğru bir şekil de ilerletmek isterken aslında her şeyin yasak bir hale götüreceğini bilse bu yola girebilir miydi?
Tutku öyle bir kelepçeydi ki onun tadını aldıktan sonra ondan bir insan kolay kolay kurtulabilir miydi?
Harun, başarılı, karizmatik ve herkesin saygı duyduğu bir adamdı. Ancak en büyük problem onun evli olmasıydı.
Peki bu yasak aşkın getirmiş olduğu duygudan kaçabilir miydi?
Ya da Defne onun evli olduğunu bile bile bu ilişkiyi nasıl devam ettirebilirdi?
Bir yanda vicdan, bir yanda tutkuyla atan kalpler. Saklanan bakışlar, yarım kalan cümleler ve her geçen gün büyüyen bir yasak aşk ne kadar sürdürebilirdi?
Defne kendi değerlerini kendi görüşlerini bir kenara atıp eskisi gibi kalabilecek miydi?
Yoksa her şey son bulduğun da eskisi kadar masum olunabilecek miydi?
Aşk bazen insanı hayata döndürür, bazılarının da aklını başından alıp başka yerlere sürüklerdi.
Peki ya o aşk, başkasına aitse?
İşte bunun sonun da ne olacağını kim bilebilirdi?

