รวีกานต์

EP.2 เจอแต่คนหล่อ

หลังจากดูการแสดงเปิดงานจบ ไซม่อนมาเดินดูงานฝีมือของนักเรียนซึ่งในสายตาของเขาเด็กๆ เหล่านี้มีความสามารถกันหลายคนแต่ดูแล้วยังขาดโอกาสหลายด้าน เขามาสะดุดตาอยู่กับไอศกรีมที่ตั้งเด่นหราอยู่กลางงาน...ไอศกรีมสมุนไพร

"อ่อ! นี่เป็นผลงานเด่นของเลยครับไอศกรีมสมุนไพร อ้าว! แล้วเจ้าของผลงานไปไหน "

"อยู่นี่ค่า~"เจ้าของผลงานวิ่งหน้าตั้งเข้ามาพร้อมแจกรอยยิ้มสดใสกระจายทั่วบริเวณ ไซม่อนมองเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแต่รวีกานต์ไม่ได้สนใจยังคงแจกรอยยืมให้เขาอยู่แบบนั้น

"อ้าว! อธิบายให้คุณไซม่อนฟังสิยืนยิ้มแฉ่งอยู่นั่น" ครูสุนีย์สะกิดรวีกานต์

" อุ้ย! ขอโทษค่ะ สวัสดีค่ะรวีกานต์ค่ะชื่อเล่นลูกแพรนี่คือไอศกรีมสมุนไพรที่แพรคิดสูตรขึ้นมาเองค่ะโดยได้รับคำแนะนำจากคุณยายของแพรเอง ลองชิมดูนะคะ "ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปากปฏิเสธไอศกรีมถ้วยเล็กก็มาอยู่ในมือของเขาเรียบร้อยแล้วแถมคนเอามายัดใส่มือยังยืนยิ้มตาหยีให้อีกเขาจำใจต้องตักไอศกรีมเข้าปากเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจ แต่พอได้กินรสชาติ... อร่อยใช้ได้

"เป็นยังไงบ้างครับ"

"...อร่อยดีนะครับ"

"..." รวีกานต์ยิ้มดีใจจังหวะหนึ่งดวงตากลมโตสบเข้ากับสายตาคมของคนตรงหน้าเหมือนทุกอย่างรอบๆ ตัวหยุดชะงักหัวใจของเธอเต้นตึกตักจนแทบทะลุออกมาจากอก เธอส่ายหัวไล่ความคิดและความรู้สึกแปลกๆ ออกไป... ไม่ได้ๆ ต้องตั้งใจเรียน

"ผลงานของรวีกานต์ยังมีอีกนะคะงานแกะสลักผักผลไม้ทางด้านนั้นค่ะ"ไซม่อนพยักหน้าก่อนเดินไปดู

" อู้หู~หล่ออะไรขนาดนั้นนึกว่าพระเอกซีรี่ย์ฝรั่ง~" ริสาเดินเข้ามาทำหน้าตาเคลิบเคลิ้ม

" ก็หล่อจริงแหละ แต่แกเก็บอาการหน่อยได้มั้ยรินน้ำลายหกแล้ว"รวีกานต์มองดูริสาที่ทำท่าเช็ดน้ำลายตัวเอง

" หล่อไม่พอรวยอีกต่างหากใครได้เป็นแฟนนะสบายทั้งชาติ"

" หยุดเพ้อฝันแล้วไปอยู่ตรงผลงานของตัวเองด้วยจ้า... นู้นมองดูสิ "เธอชี้ให้เพื่อนมองดูคนที่ยืนมองผลงานที่ไร้เงาเจ้าของ

" อุ้ย! ไปล่ะ" ริสาก้าวขารัวเร็วไปที่ผลงานของตัวเอง รวีกานต์ยิ้มขำให้กับท่าทางตลกๆ ของเพื่อน

"ขอชิมไอศกรีมได้มั้ยครับ" เธอหันมาสนใจกลุ่มคนตรงหน้าที่อยู่ใน เป็นนักศึกษาชายหน้าตาดี (หล่ออีกแล้ว)

"ได้ค่ะ" มือเรียวสวยยื่นแก้วไอศกรีมให้ชายหนุ่มตรงหน้าเธอยิ้มอย่างเป็นมิตรโดยไม่คิดอะไรแต่ว่าใครบางคนกลับคิดอะไรไปไกลซะแล้ว คิดจนลืมรับถ้วยจากหญิงสาว

"พี่คะ... ไม่กินแล้วเหรอคะ"

"อะ…ครับ" เขาคลี่ยิ้มยื่นมือไปรับถ้วยไอศกรีมจากเธอ เพื่อนๆ ที่เหลือพยักหน้าใส่กันรู้ทันอาการของเขา

"พวกพี่กินมั้ยคะ"

"ครับผม ว่าแต่ได้ไอศกรีมแล้วแถมเบอร์ด้วยหรือเปล่าครับ "รามาหันไปมองเพื่อนเขาส่ายหัวห้ามปรามการกระทำ

" มีนะคะเป็นเบอร์ติดต่อของอาจารย์ถ้าสนใจเรื่องไอศกรีม ตักให้ครบทุกคนแล้วช่วยหลบด้วยนะคะมีคนอื่นรออยู่ค่ะ"

" ครับ หลบเลยพวกมึงเกะกะน้อง "รามาใช้นิ้วเขี่ยเพื่อนให้พ้นทางและพากันมายืนหลบมุม

" ไอ้รามมึงชอบน้องไอติมกูดูออก" แม็ก หนุ่มหล่อตี๋ขี้หลีประจำกลุ่มหรี่ตามองหน้ารามาที่ยังยืนยิ้มไม่หุบ

"น้องน่ารักดีตาเหมือนกวาง ยิ้มทีนี่สดใสถึงข้างในใจเลยใช่มั้ยไอ้ราม" ทศ หนุ่มหล่อล่ำเอ่ยแซวเพื่อน

" พวกมึงนี่จ้องจับผิดกูจังเลยนะ กูจะรู้สึกยังไงมันก็เรื่องของกู "เขาส่ายหัวเบือนหน้าหนี

" สลัด! เขินจนหน้าแดงทำเฉไฉ "

" เรื่องของกู "

"เหนื่อย~" ริสาบ่นอุบอิบมือก็ไม่หยุดเก็บกวาด พองานเลิกแล้วสิ่งที่เหลือคือสิ่งที่ต้องเก็บ

"เหนื่อยเหมือนกัน" รวีกานต์เองก็เหนื่อยไม่ต่างกันตั้งแต่เตรียมงาน ระหว่างงานและจบงานเธอยังไม่ได้พักเลย

"เอ้อ! พรุ่งนี้มีหนังสือเกร็งข้อสอบลดราคาเห็นในเพจหนังสือแจ้งเอาไว้ ไปซื้อกันนะ "

" ได้สิ "

" เก่งขนาดนี้ยังต้องซื้อหนังสืออ่านอีกเหรอแพร"เจนจิราหรือเจน คู่ปรับของรวีกานต์

" จะเก่งไม่เก่งก็ต้องหาความรู้ใส่หัวไว้เยอะๆ จะได้ไม่มีเวลาว่างคอยไปกวนประสาทใคร "ใจไม่ได้อยากจะตอบโต้แต่ถ้าเหงาๆ อยากไฟท์ก็จัดให้ไม่ต้องร้องขอ

" นี่ว่ากันเหรอ"

"เอ้า! ก็ฉลาดนี่"

"ตบสักทีดีมั้ย! "

"ก็ลองดูพยานเยอะแยะได้เข้าไปเจออาจารย์ฝ่ายปกครองแน่ "

"…ฝากไว้ก่อนเถอะ! "

"... เพื่ออะไรวะ "ริสาทำหน้าสงสัยนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เพื่อนของเธอโดนหาเรื่อง ตลอดการเรียนที่นี่ไม่ว่าจะเหตุการณ์ไหนเจนจิราก็จะเข้ามาแขวะ

"ถ้าไม่ได้ทำแบบนี้คงนอนไม่หลับมั้ง ช่างเหอะอย่าไปสนใจเลย" เธอก็ไม่เข้าใจทั้งๆ ที่ไม่เคยทำอะไรให้เจนจิราเลยด้วยซ้ำ

"ก็จริง รีบเก็บกันเถอะ"

หน้าโรงเรียน

"แพรทางนี้!" ริสาเรียกเพื่อนสาวที่ยืนหน้าตาน่ารักในชุดเอี๊ยมยีนรอเธออยู่หน้าโรงเรียน

"มาเร็วมาก สวัสดีค่ะลุงสิน" รวีกานต์เดินไปขึ้นรถกระบะสีขาว เธอหันไปไหว้สินชัยพ่อของริสา

"จ้า แพรเอาของที่ลุงสั่งมาครบมั้ยลูก"

"ครบค่ะ มะม่วงน้ำปลาหวาน 2 ข้าวผัดโบราณ 2 ข้าวผัดแกงเขียวหวาน 1 "

" ดีลูกนี่ค่าของไม่ต้องทอน " สินชัยยื่นแบงก์ 500 ให้ รวีกานต์รีบปฏิเสธทันที

" ไม่ค่ะๆ ยายให้เอามาให้ฟรีไม่คิดเงินค่ะลุงสิน"

"โหย~แพรไม่ได้สิบ้านเรากินฟรีมาหลายมื้อแล้ว แล้วนี่เจ๊นงค์ออกคำสั่งมาว่าต้องจ่ายให้ได้ไม่งั้นกลับไปพ่อชะตาขาด "สินชัยตกใจตาโตเขาจำได้ว่าเมียไม่ได้พูดแบบนี้แต่พอหันไปเห็นลูกสาวยักคิ้วหลิ่วตาให้ก็เข้าใจ

"ตามนั้นแหละลูก รับไปเถอะนะอย่าให้ลุงต้องโดนเมียดุเลยนะ"

"แต่แพร…"

" เอาน่าแพรอย่าคิดเยอะ "

"... อืม ขอบคุณนะคะลุงสิน "

ห้างสรรพสินค้า Sm

" เด็กๆ กลับตอนไหนโทรมานะลูก "

" จ้าพ่อ " เมื่อรถสินชัยแล่นออกไปสองสาวก็เดินเข้าไปในห้างและตรงดิ่งไปยังร้านขายหนังสือ พอเห็นผู้คนถึงกับพากันอ้าปากค้างเพราะมันเยอะเกินกว่าที่คาดคิดไว้

"แพร... "

"หืม... "

"ศึกนี้ช่างใหญ่หลวงยิ่งนัก" กลุ่มคนตรงหน้าไม่ต่างจากคู่ต่อสู้ถ้าหยิบไม่ทันคือจบ... แพ้ราบคาบ

"อืม... เพราะฉะนั้นรีบไปกันเถอะ"

"อ้าว! มาด้วยเหรอเด็กทุน" เสียงอันคุ้นเคยทำเอารวีกานต์เหลือบตามองบน คิดอยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องเจอ

"ใช่ แล้วนี่มาด้วยเหรอคิดไม่ถึงนะว่าเธอก็อ่านหนังสือเหมือนคนอื่นเขาด้วย "

" อู้ว~ "

" นั่นมันก็เรื่องของฉัน... เอาใจช่วยพวกที่ต้องไปแย่งหนังสือกับคนอื่นเขานะไม่เหมือนพวกเราที่ไม่ต้องไปคอยแย่งกับใครแค่บ้านมีเงินอยากได้อะไรก็ได้มาง่ายๆ ไปกินบิงซูกันดีกว่าฉันเลี้ยงเอง "เจนจิรายิ้มเยาะเดินสะบัดผมไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อน

" บ้านมีเงิน~หมั่นไส้ บ้านใครก็มีเงินเว้ย! "

"ริน" เธอขำก่อนจับขาเพื่อนที่ทำท่าจะยกขึ้นถีบใครสักคน

"ยังมีหน้ามาขำอีกนั่นมันพึ่งแซะแกเลยนะแพร"

"รู้น่าแค่มองให้เป็นเรื่องขำๆ ตลกดีออกริน"

"จ้าแม่คนสวยจิตใจดี~ "

" ไปๆ ร้านเปิดแล้วเดี๋ยวไม่ทัน" เมื่อเดินเข้าไปทุกอย่างก็เกิดขึ้นเร็วมาก หนังสือ 50 เล่มถูกคนทยอยหยิบไปจนเกือบหมด เหลือเล่มสุดท้ายอยู่ใกล้แค่มือเอื้อมของเธอแต่กลับถูกหยิบตัดหน้าไปเพียงเสี้ยวเดียว