"ทำไมบ้านเงียบอย่างนี้ ลูกชายฉันไปไหน!" เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นจากด้านนอก รวีกานต์ที่กำลังยื่นขนมให้ไซม่อนถึงกับหยุดชะงักหันไปมองที่ประตู
" ไซม่อน! แล้วนี่ใคร แกไปเอาเด็กยากไร้ที่ไหนมานั่งเลี้ยงอยู่ตรงนี้... สกปรก "ฟ้ารดาแม่ของไซม่อนของดูรวีกานต์ด้วยแววตาเหยียดๆ
" จะพูดอะไรแม่ก็ควรให้เกียรติแขกของผมด้วย" ไซม่อนหยิบขนมจากมือของรวีกานต์ คิ้วของเขาเริ่มขมวดเข้าหากัน
" จะอะไรก็ช่างฉันมาที่นี่เพราะจะมาเอาเงินเดือนที่แกยังไม่ได้โอนให้ฉัน"
"ไปคุยกันที่ห้องทำงานผม... เธอรออยู่ตรงนี้อย่าไปไหน " เขาลุกขึ้นก่อนหันมาบอกเธอแล้วเดินออกไปพร้อมกับฟ้ารดา
" ค่ะ "ก็เงินยังไม่ได้จะให้ไปไหน แต่รู้สึกอึดอัดจังตอนที่แม่ของเขาอยู่และไม่ใช่แค่เธอที่รู้สึกเขาเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกันสีหน้าและแววตาแสดงออกชัดเจน เเต่ยังคงมีสายใยความรักของแม่ลูกซึ่งเธอเองก็แทบจะลืมความรู้สึกนี้ไปแล้วเหมือนกัน
"ผมบอกแล้วใช่มั้ย
