Basang-basa siya ng ulan habang binabaybay ang daan, halos hindi na niya makita ang kalsada sa harap dahil sa paghahalo ng ulan at luha. Walang tigil ang pag-agos ng kanyang mga mata—tulad ng ulan, hindi rin niya mapigil ang sakit.
Akala niya, magsisimula na sila muli ni Clay. Akala niya, totoo na ang lahat. Ngunit palabas lang pala—isang magandang eksenang tinapos agad ng isang masakit na twist. Kaya pala ang bilis ng lahat. Kaya pala biglang nagbago ang ihip ng hangin.
Napahigpit ang kanyang hawak sa manibela habang patuloy ang malakas na pagbuhos ng ulan. Hindi niya alam kung saan siya tutungo, pero sigurado siya sa isang bagay: hindi siya babalik sa bahay.
"Para akong tanga," bulong niya sa sarili, boses niya'y garalgal sa luha. Pinahid niya ang mga mata gamit ang likod ng kamay, sa
