Makalipas ang dalawang araw . . .
Masakit.
Napakislot si Isla, pilit na inililihis ang mukha mula sa matalim na sinag ng araw na tumama sa kanyang mga mata. Parang espada ang liwanag na pumutol sa kanyang katahimikan. Mabigat ang talukap ng kanyang mga mata, ngunit mas mabigat ang pakiramdam sa buong katawan niya—parang may humigop ng lahat ng lakas niya at iniwang walang-laman ang kanyang kaluluwa.
Unti-unti niyang inilibot ang kanyang paningin sa paligid.
Puting kisame. Puting dingding na may guhit ng kahoy. Hindi ito ang kwartong alam niya—walang poster ng paborito niyang banda, walang maliliit na libro sa tabi ng kama, at higit sa lahat, walang bakas ng sarili niya sa lugar na ito.
Pinilit niyang igalaw ang katawan. Dahan-dahan. Para siyang idinaraan sa alon—hindi niya alam kung n
