Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyari kanina. Pinaniwalaan ako ni Mateo. Hindi ko lubusang akalain na papaniwalaan niya ako at nais niya pa akong tulungan.
Gusto ko na sana ulit sumuko. Gusto ko nang tapusin ang buhay ko, buo na ang aking desisyon, pero nang sabihin ni Mateo na handa siyang tumulong... at hindi niya ako susukuan, tila ba nagkaroon ako ng lakas at nabuhayan ng loob... baka nga... may pag-asa pa.
Nang matapos ang pag-uusap namin ni Mateo sa Paraiso Valentina ay agad niya na rin akong hinatid sa amin. Ninais niya pa sanang manatili rito, pero sinabi kong umuwi na muna siya.
Siguro marahil ay hindi pa ako sanay at hanggang ngayon ikinakahiya ko pa rin ang itsura ko tuwing gabi. Kahit alam na ni Mateo ang itsura ko sa paglubog ng araw ay nahihiya pa rin
