“Efe! Uyan!”
“Hımm?”
“Uyansana be adam!”
“Hıı?”
Dicle onu uyandırmayı beceremeyince kendini sarmalayan kolunu çektirmeye çalıştı.
Efe ise aldığı kokudan, hissettiği sıcaklıktan çok memnun rüyasının en can alıcı yerinde sıcak ve sıkı bir kavuşmaya ulaşmak üzere olduğu andaydı. Dün gece olduğu gibi yine karısının bacaklarının arasında.
Dicle görmese de pis bir sırıtış dudaklarına yerleşmişti.
Ancak mutluluğu uzun sürmedi, tam kavuşuma erecekken böğrüne yediği dirsek darbesinin nefesini kesen acısıyla uyanıp karnını tutup homurdandı.
“Sikeyim! N’oluyo?”
Kendini yatakta kıvrandıran acının kaynağını düşünürken yine evli olduğunu unutmuş başka sebepler aramaya başlamıştı. Savaşta mıydı? Vurulmuş muydu?
Neydi ve nereden gelmişti bu acı çözemedi. Yalnızca kulaklarına dolan patırtı sesi
