“Cengiz!”
“Söyle Rana.”
“Bizim çocuklarımız aptal mı?”
Cengiz bakışlarını biri onları duyuyor mu diye hafifçe etrafında gezdirdi.
Karısına muzipçe baktı, şu olanlardan sonra onu azıcık rahatlatmak isteyerek “Aptal olurlar mı hiç? Biz yaptık onları nasıl aptal olsunlar?” deyince Rana çatlayan başında gözlerini baymamak için kendini çok zor tuttu.
“Şu 10 gündür yaşadıklarımız bana aptal olduklarından başka hiçbir şeyi düşündürmüyor! Başka bir açıklama bulamıyorum. Sınanıyorsak ta aptallıklarından sınanıyoruz işte!”
“Rana! Zor şeyler yaşıyoruz evet ama bu ilk zorluğumuz değil! Üstelik düşününce belki de onların hayat çizgisi bu evliliklerle doğruyu bulacak.”
Rana içkisini içip salonun köşesinde kendi kendine takılan Efe’ye ardından da Yulia’nın yanında sessizce oturmuş Dicle’ye baktı.
