Hikmet dede abdestini almış kıvrık kollarını aşağı indirirken koridorda bekleyen Efe’ye bakıp “Unutmadın inşallah, nasıl abdest alınır hatırlıyor musun?” diye sordu.
Hatırlıyordu Efe ama şu an hafızasını kaybetmiş olmayı öyle çok isterdi ki, hatta dedesinin zorla diz çöktürüp tüm dini vecibeleri öğrendiği yaşa bile ışınlanmaya yeğlerdi.
Tamam, 28 yaşına gelmiş şu zamana kadar öğrendiklerinin sadece yüzde 10, değil 5, yüzde 5’ni hayatına adapte ederek uyguluyor olsa da o öğrenim zamanı bile şimdiki yaşadıklarından 10 bin kat güzel geliyordu.
Başını bir kez sallamakla yetindi. Dedesi ona sıra verdikten sonra hemen az ileride Efe’nin başını bekleyen Seyfo az beriye gelip onu görmeye çalıştı.
Az önce babasından çok şiddetli bir bakış yemiş asla gözünü ayırma demişti. Seyfo nefes almasın am
