จันทร์ลำเอียง

"ถ้าแม่ไม่เอามันไว้ หนูคงต้องเอามันไปทิ้งไว้กับยายทวดนะ" เสียงของแม่ที่สนทนากับหญิงชราคนนึงซึ่งผมก็ได้มารู้ในวันนั้นว่าเธอคือย่าแท้ๆของผม เหตุการณ์ในวันนั้นผมจำมันได้ดีไม่เคยลืม วันที่ผมต้องเดินทางข้ามจังหวัดมาที่นี่พร้อมกับแม่และพ่อเลี้ยงของผม ซึ่งผมไม่เคยรับรู้มาก่อนเลยว่าผมต้องโดนนำมาทิ้งที่บ้านหลังนี้ในวัยเพียง6ขวบเศษ วันแรกของการพลัดพรากจากผู้เป็นแม่มันช่างหดหู่ อ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก แต่ไอ้ความรู้สึกอ้างว้างหดหู่มันเทียบอะไรไม่ได้เลยกับสิ่งเลวร้ายที่มันกำลังจะเกิดขึ้นกับผมในไม่ช้า....... บ้านทรงไทยหลังใหญ่ที่คงผ่านมือจากรุ่นสู่รุ่นจนปัจจุบันสภาพตัวบ้านจึงดูทรุดโทรมมาก สมาชิกในบ้านมีทั้งหมด4คน เอ๊ะ..!!ไม่สิ ต้อง5คนรวมทั้งตัวผมด้วย "ก่อนอื่นผมอยากจะขอแนะนำสมาชิกภายในบ้านให้คุณได้รู้จักก่อนว่า พวกเขาคือใคร" คนแรกคือ ย่า หรือ แม่ใหญ่ ถัดมาคือน้องสาวของพ่อกับสามี และคนท้ายสุดคือลูกสาวของอาซึ่งรุ่นราวคราวเดียวกันกับผม.... ผมมารู้ความจริงหลังจากที่แม่เดินทางกลับไปแล้วว่า แม่เลี้ยงผมไม่ไหว เพราะไหนจะลูกกับสามีใหม่อีกตั้ง2คน จึงเอามายัดเยียดให้กับแม่ของสามีเก่า และเขาก็จำใจที่จะต้องรับผมไว้แบบกลืนไม่เข้า คลายไม่ออก และได้สัญญากับผมว่า "ทุกๆปิดเทอมแม่จะมารับนะ" แต่คำสัญญาของแม่ก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลย หลังจากที่แม่เดินทางกลับไปแล้ว นี่คือความรู้สึกแรกที่ว้าเหว่,คิดถึง,ร้องไห้,อยากเจอแม่ อยากให้แม่มารับ แต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว อารมณ์เหล่านี้อยู่กับผมได้ไม่นาน ก็มีหลายๆสิ่งเข้ามาแทนที่ การอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้มันไม่ง่ายสำหรับเด็กชายอายุ6ขวบเศษเลยจริงๆ ในทุกๆเช้า(ประมาณตี5) ผมจะต้องถูกปลุกขึ้นมา ตักน้ำใส่กระป๋องบวกกับผ้าขี้ริ้ว2ผืนทบกัน ถูทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมของบ้าน เสร็จจากการถูบ้านที่ใช้เวลาพอสมควรเพราะขนาดของบ้าน หลังจากพื้นบ้านสะอาด หน้าที่ต่อไปคือ รดน้ำต้นไม้ ตักน้ำใส่อ่างล้างเท้า...."คุณคงคิดว่าพอทำภารกิจต่างๆพวกนี้เสร็จก็คงได้พัก.!!!? คุณคิดผิด" หลังจากเสร็จงานบ้าน ต้องรีบเข้ามาในครัว ตำกระเทียมด้วยครกหินครั้งละเป็นกิโล แรกๆไม่มีประสบการณ์ในการตำกระเทียม จึงออกมาแบบไม่ค่อยละเอียด อาเขยจึงเข้ามาสอนด้วยการตบกกหูไปทีนึง ตามด้วยเขกหัวแรงๆซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกเจ็บๆคันๆ ทำได้แค่น้ำตาไหลสั่นกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น