A love she never expected

Aira POV “Ang aga-aga, love life agad ang topic?” Napairap si Aira habang sinasawsaw ang pandesal sa mainit na kape. Nasa dining table siya kasama ang pinsan niyang si Mira, na abalang-abala sa pagre-reply sa kung sinong lalaki sa phone niya. May pa-heart reaction pa sa bawat message. Nakakaumay. “Ano ka ba, hindi ko naman sinasadya,” sagot ni Mira, hindi man lang nagtaas ng tingin. “Naalala ko lang si kuya Nico. Grabe ‘yung effort niya, sis. Sabi mo dati, gusto mo ng lalaking consistent. Eh ‘di ayan na nga.” “Consistent? Sa una lang ‘yan. Lahat sila ganyan sa simula. Sweet. Masipag mag-chat. Pero kapag nakuha na ‘yung gusto nila—paalam,” sagot ni Aira. Diretso. Walang paliguy-ligoy. Tahimik si Mira saglit. Sanay na siya. Alam niyang hindi si Aira ang tipo na nagpapaniwala sa kilig. Hindi na. Hindi na kasi dati pa. “Alam mo, hindi lahat ng lalaki pareho.” “Maybe,” sagot ni Aira habang tumayo, dala ang mug ng kape. “But I’m not risking it again.” 7:42 AM – Papuntang Campus Nakasakay si Aira sa jeep, naka-hoodie at may earphones, pero hindi naman nakikinig ng kahit ano. Gusto lang niyang may barrier. Pagod na siyang ngumiti, makipag-small talk, o makinig sa mga kwentong pa-cute ng mga kaklase niyang tila walang ibang issue sa buhay kundi kung sinong crush ang nag-like ng story nila. Tumigil ang jeep. May sumakay—lalaking naka-itim, may backpack, at tahimik lang. Umupo ito sa tapat niya. Wala lang. Hindi niya pinansin. Pero napansin niyang hindi ito kagaya ng iba. Hindi maporma. Hindi din yung pa-cute na laging nag-aadjust ng buhok para mapansin. Tahimik lang. Pero hindi niya binigyan ng pansin. Wala siyang balak pansinin kahit sino. 10:12 AM – Classroom, 3rd Floor “Uy Aira, sama ka mamaya sa cafe? Try natin ‘yung bago sa tapat ng gym!” aya ng kaklaseng si Janine habang inaayos ang notes. “Pass ako,” tipid niyang sagot. “Lagi ka na lang pass. Para kang si Elsa, laging naka-isolate,” biro ni Janine, sabay tawa. Ngumiti si Aira, pero hindi umabot sa mata. Hindi nila alam. Hindi nila alam kung ilang beses siyang naniwala, umasa, nasaktan. Kung ilang beses siyang pinili sa simula—tapos iniwan rin sa dulo. Minsan, akala ng mga tao, choice mo lang maging cold. Pero totoo, minsan hindi mo na alam paano maging warm ulit. 12:26 PM – Sa Cafeteria Habang kumakain mag-isa, napatingin siya sa kabilang table. Andun na naman ‘yung lalaking nakita niya kanina sa jeep. Tahimik. Nanonood lang ng video sa phone, pero hindi ‘yung pa-t****k type. Mukhang focus siya sa pinapanood. Parang lecture. “Siya kaya?” bulong ng isang bahagi ng puso niya. “Wala. Wala ka nang karapatang umasa,” sagot ng utak niya agad. Flashback: Two Years Ago “Akala ko ako lang ang mahal mo,” tanong niya kay Carlo habang nakatayo sa ulan, nang mahuli niya itong may kasamang iba. “Hindi ko sinasadya,” sagot ni Carlo, pero wala nang silbi. Ilang beses nang sinadya ng tadhana na saktan siya. Ilang Carlo na ba ang dumaan? Ilang beses na ba siyang naniwala sa mga “Hindi ko ‘to gagawin sa’yo,” pero ginawa pa rin? Simula noon, nagsara na siya. 2:01 PM – Dismissal Naglalakad siya palabas ng building nang bigla siyang napahinto. Nasa harap niya si… siya. Yung lalaking tahimik. Hindi niya alam pangalan. Biglang nagsalita ito. “Miss, nahulog mo yata ‘to.” Napatingin si Aira. Ballpen niya. Nahulog pala. Kinuha niya iyon. “Thanks,” tipid niyang sabi. “By the way, Calix,” sabay ngiti ng lalaki. Hindi pilit. Hindi pa-cute. Just… sincere. Hindi siya sumagot. Tumango lang siya. Pero nang tumalikod siya at naglakad paalis, ngayon lang niya ulit naramdaman ‘yung kakaibang t***k sa dibdib. Kakaiba ‘yung presence ng lalaking ‘yun. Tahimik. Pero may dating. 5:17 PM – Sa Dorm, That Same Day Pagkauwi sa dorm, dire-diretso si Aira sa kama. Bagsak ang katawan, pero mas bagsak ang iniisip. “By the way, Calix.” Paulit-ulit tumatakbo sa isip niya ang sinabi ng lalaking ‘yun. Calix. Simple. Tahimik. Hindi mukhang mapanakit. Pero ganun din naman dati, ‘di ba? Lahat sila noong una, maayos. She hugged her pillow tighter. “Hindi mo siya kilala, Aira,” bulong ng isip niya. “Don’t even try.” Pero bakit ba may parteng gusto niyang subukan? Kahit kaunti lang. Kahit simpleng “hi” lang ulit bukas. “Stop,” sabi niya sa sarili. “Hindi lahat ng ngiti, totoo. Hindi lahat ng mabait, sincere.” Pero kahit anong convince niya sa sarili, hindi niya maalis sa isip niya ‘yung ngiting walang halong pang-aakit. Hindi ‘yung tipong gusto kang makuha. Parang gusto ka lang talagang makilala. Dahan-dahan. 8:03 PM – Group Chat with Mira & Friends MIRA 🌼: OMG, girl. Sino ‘yung lalaki na tinitigan mo sa cafeteria kanina? 👀 AIRA: Hala? Wala! Imaginary lang yun. JANE: Oh no. Umamin ka na. May naka-catch ng atensyon ng ice queen 😂 MIRA 🌼: Luh. Bumigay si reyna?? AIRA: Guys pls. Isa lang ‘yung tiningnan ko, hindi buong pagkatao ko ang bumigay 😭 MIRA 🌼: Name pls. AIRA: …Calix. 10:42 PM – Lights Off, Pero Gising Pa Rin Tahimik ang dorm. Karamihan sa roommates niya, tulog na. Pero siya, gising pa rin—nakatingin sa kisame, nag-iisip. Hindi naman niya balak kilalanin si Calix. Wala siyang plano. Wala siyang time. Wala rin siyang tiwala. Pero bakit parang may konting kaba? Hindi takot. Kundi ‘yung parang… hope? Napailing siya. “Wala, Aira. Don’t be stupid.” The Next Day – 9:36 AM – Lecture Room Late si Aira. Galing siyang clinic—nagpa-check ng mild migraine. Hindi niya inaasahan na sa pagpasok niya ng room, isang bakanteng upuan na lang ang meron. At katabi ni Calix. Oh great. “Hi,” sabi ni Calix, calm lang. “Okay ka lang?” Nagulat siya. Concern? From someone na barely kakilala niya? “Yeah, migraine lang,” sagot niya habang umupo. “Thanks.” Napangiti si Calix. Hindi ‘yung pilit. Hindi rin ‘yung awkward. Just… warm. At doon nagsimula ang tanong sa isip ni Aira: Bakit parang hindi siya katulad ng iba? Flashback – Aira, 16 Years Old “Pangako, Aira. Ako lang.” Paulit-ulit ‘yun sinabi ni Marco, first boyfriend niya. First heartbreak. First time niyang naramdaman na parang kulang siya. Kasi kahit anong effort niya, may iba pa rin siyang piniling mahalin. From then on, she learned: “Love isn’t always enough.” Back to Present – 1:23 PM – Group Activity Nagulat siya nang tawagin ang pangalan niya. “Group 4, Aira and… Calix.” Ayan na naman. Napatingin siya sa langit. “Lord, anong test ‘to?” Pero habang nag-uusap sila ni Calix tungkol sa topic ng activity, napansin niya… Wala ‘yung pressure. Wala ‘yung pilit. Wala ‘yung flirt. Ang meron lang ay normal conversation. Maayos. Magaan. And for the first time in a long time, she didn’t feel the need to protect herself. 4:56 PM – Walking Out of Campus “Thank you ha, for earlier,” sabi ni Aira habang naglalakad sila palabas ng gate. “Wala ‘yun,” sagot ni Calix. “I’m just glad I finally got to talk to you properly.” “Ha?” “Matagal na kitang napapansin,” sagot niya. “Pero halatang ayaw mong pinapalibutan ka. So I waited.” Aira froze. Waited? “Hindi ko balak pumasok sa buhay mo nang biglaan,” dagdag niya. “But I hope I get the chance to know you… little by little.” Tahimik. Walang sagot si Aira. Kasi totoo, hindi niya alam ang isasagot. Pero sa loob-loob niya… "Bakit parang ang gaan ng sinabi niya?" "Bakit parang hindi nakakatakot?" 5:03 PM – Just Outside the Campus Gate Calix’s POV She didn’t say anything after I told her I wanted to know her. And that’s okay. I didn’t expect a smile, a spark, or a sudden change. Because the truth is—I didn’t come into this hoping for some movie scene. I just wanted to understand her. I’ve seen her a lot of times. Sa cafeteria. Sa hallway. Sa jeep minsan. Laging mag-isa. Laging parang layo ng iniisip. Pero never siyang mukhang malungkot. Hindi rin siya mukhang masaya. She looked like… she was surviving. And that caught my attention more than any loud laugh or bold personality ever could. Hindi ako ‘yung type na basta na lang lalapit sa babae para lang magka-conversation. But something about Aira made me stay still. Not chase. Not push. Just… stay near. Until the moment felt right. And today, that moment came. Earlier – During Group Work Tahimik lang siya sa simula. Halatang ayaw makipag-eye contact. Pero nung nagtanong ako tungkol sa topic, bigla siyang nagbago. Nag-shift ang boses niya. She was smart. Logical. And for someone who always looked distant—ang dami niyang naiisip. And for the first time, I saw the girl behind the silence. She wasn’t bitter. She wasn’t cold. She was just guarded. And maybe, she had every reason to be. Flashback: First Time I Noticed Her Nasa jeep ako noon, papuntang campus. May umupong babae sa tapat ko—hoodie, earphones, pero halatang walang sound. Napatingin ako saglit. Hindi dahil maganda siya (though she is), kundi dahil may bigat sa mga mata niya. Yung mata na parang may kwento, pero ayaw nang ikwento. Since then, I’ve noticed her more than once. Sa library. Sa likod ng klase. Sa tapat ng window habang umuulan. Hindi siya invisible, pero hindi rin siya gustong mapansin. And yet, here I am. Noticing. Always. Back to Present – Calix’s Thoughts Maybe I’m not part of her plan. Maybe I’m just another face in the crowd. Pero if I can stay long enough to show her not all intentions are selfish, then maybe—just maybe— she’ll stop running from love. Not fall into it. Not rush. Just… stop running. Later That Night – 9:18 PM – Calix’s Dorm “Bro, sino ‘yung girl na kasama mo kanina?” tanong ni Marco, roommate niya. “Cute ha. Tahimik pa.” “Si Aira,” sagot ni Calix habang nakatingin sa laptop. “Groupmate ko.” “Oo na. Pero type mo?” Calix smiled to himself. “Hindi ko siya type.” Marco raised a brow. “Hala, sinungaling ka—” “Gusto ko siya. Pero hindi siya type lang.” Marco paused. “She’s more than that.” then marco said parang familiar yung name --- Meanwhile – Aira’s POV – 9:19 PM – Her Dorm Nasa kama si Aira, nag-i-scroll sa gallery. May random photo siya ng board kanina sa klase… pero nandun din si Calix. Nakasingit sa gilid ng frame. Napangiti siya. Kaunti lang. Pero totoo. "What if… totoo siya?" "What if… this time, hindi ako masaktan?" Napailing siya agad. “Don’t be stupid.” Pero kahit ilang ulit niyang sabihing hindi, hindi niya maitago ang kakaibang saya sa dibdib. Kasi kahit isang simpleng “Hi, I’m Calix” lang… ramdam niyang iba na. The Next Day – 11:08 AM – Sa Café sa tapat ng Campus “Ano ulit gusto mo?” tanong ni Mira habang nakapila sila. “Same. Iced mocha. Less sugar,” sagot ni Aira. “Wow, less sugar. Pero ‘yung bitterness mo—overflowing pa rin,” sabay tawa ni Mira. “Funny,” sagot ni Aira, deadpan. “Gusto mo ng standing ovation?” Umupo sila sa may corner table. Tahimik sandali habang hinihintay ang order. Then Mira leaned forward. “Seryoso na. May something ba sa inyo ni… Calix?” Napakunot-noo si Aira. “Wala.” “Pero gusto mo, no?” Tumahimik siya. Mira tilted her head. “Ayun na nga. Silence means yes.” Aira sighed. “It’s not that simple, Mira.” “Then explain.” And so, she did. --- Aira’s Thoughts – Spoken Out Loud “Every time I think someone might be real… may part sa utak ko na nagsasabing, ‘Don’t fall for it.’ Kasi I did that before. Akala ko totoo. Akala ko ‘forever’ na. Pero sa huli, ako pa rin ‘yung iniwan.” “Kaya hindi ko na alam kung gusto ko pang sumubok. Kasi what if… mas masakit kung totoo siya tapos mawala rin? Mas masakit kung magtiwala ulit… tapos mabigo ulit.” Mira softened. “Pero Aira, what if this time… he stays?” --- 12:12 PM – Aira Alone, Walking Back to Campus Umambon habang naglalakad si Aira pauwi. Naka-hoodie siya, tahimik lang. Nasa likod ng isip niya pa rin ang lahat. Bigla siyang napahinto. May taong nakatayo sa labas ng building—may hawak na payong. Si Calix. “Uy,” sabi niya. “Wala ka pang class?” “Wala. Napansin kong wala kang payong. So I waited.” Napatingin si Aira sa kanya. Sa simpleng gesture na ‘yon. Walang drama. Walang pa-cute. Just… concern. Real, quiet concern. “Calix… bakit mo ‘to ginagawa?” tanong ni Aira, halos pabulong. He looked at her calmly. “Because you matter.” She blinked. “Hindi mo naman ako kilala.” “Then let me,” sagot niya. “Little by little.” 5:33 PM – Aira, Writing in Her Journal Today, something shifted. And for the first time in a long time, I didn’t feel afraid… just unsure. And somehow, even that feels like progress.