Seductive Return

15. Bulletin Board of Crimes

HANGGANG ngayon ay lumulutang pa rin ang isip ni Suzie. Hindi niya akalaing hindi siya napatalsik sa kanyang trabaho at pagiging scholar. Iyon nga lang, nadagdagan naman ang trabaho niya. Pero ayos na rin iyon. Ang mahalaga ay makapagtapos siya ng pag-aaral.

While walking to her classroom, students kept on looking at her and she didn't know what she had done to them. Their glare was piercing through the very soul of her. Ano ba ang issue ng mga ito sa kanya? Hindi naman niya kilala ang mga ito.

“She’s a b***h,” a girl of her age said while looking at her with disgust. “So brave to seduce our silent prince.”

Silent prince? Who? At siya ba ang tinutukoy nitong “b***h”? Sapakin kaya niya ito? Kaso nasa eskwelahan sila. Baka ma-bad record siya kaya huwag na lang.

“Yeah, right. First was the sweetheart and then the Casanova. Now it was the Silent Prince.” sabi ng babaeng kausap ng babaeng nagsabi na b***h siya.

Napasimangot na lang siya. Hindi kaya niya kilala ang mga sinasabi nito. Sweetheart? Casanova? Silent Prince?

Suddenly, she remembered her first encounter with Dave.

“OMG! Ang sweetheart ng Knights of Love nasa building natin.”

So Dave was the sweetheart? And why would everyone call him sweetheart? It’s girly. Anyway, Dave is a nice guy. And Casanova? That’s Lance, right? And Silent Prince? Bakit ang wi-weird ng mga nickname ng mga student council?

“Suzie?”

Nagbalik siya sa kamalayan. It was Angela. She smiled at her readily. It just seems like an automatic reaction whenever she’s with Angela.

“You have a bad day.” Angela observed. Quite the sharp eye if she could say.

It wasn’t a question but still she answered it. “Yeah.”

Angela smiled at her. “You don’t have to mind what other people say anyway. Just go with your life.”

“I know that but what if they’ll crush me?” Hindi niya maiwasang hindi mag-alala. Madali lang siyang targetin ng mga estudyante ng unibersidad dahil isa nga lang naman siyang dukha. Hindi naman niya nilalahat pero some people can be really mean, especially if they have a strong background backing them.

“You don’t have to worry about that. You have the Knights of Love on your back.”

The skin between her brows puckered as she tried to process the meaning of Angela’s words.

“Knights of Love?” Napangiwi siya sa sinabi, ang baduy kasi pakinggan.

Angela smiled. “You encountered them several times yet you don’t know who they are.”

She got it now. “You mean the student council in college.”

“Knights of Love only have four members, Suzie.”

She raised a brow at her. “May I know who they are?”

“Sure. Luis, Keith, Dave and Lance.”

“Oh?”

“Luis is their leader. Whatever he commands, they will follow it without question. He’s also known as the ‘Silent Prince’. Keith is the ‘Heartless’. He doesn’t care for anyone. Well, that was how everyone knew him. You can never see him with another company but Knights of Love.”

“He’s scary.”

Ngumiti lang ito sa komento niya bago nagpatuloy. “Dave is the sweetheart. He is always bringing positive outlooks to everyone he is dealing with.”

“I agree.”

“And Lance, well, you already know his reputation. The ‘Casanova’.”

“I heard it from college students when I went to SCR-C the first time.” sabi niya. “Pero sabi rin nila nagbago na raw siya.”

“He stopped playing with girls when he met the girl who broke his heart.” Angela said, there was something in her eyes that Suzie cannot describe.

Suzie wanted to ask more but she let it go. It’s none of her concern.

“That must be a lesson for him,” she commented instead.

“Yeah, right. If you may allow, may I know your concern with the Silent Prince?”

She smiled when she remembered what happened just minutes ago.

She was about to leave when he called her again. “Suzie.”

She turned to him while opening the door of SCR-C. “Yes?”

“I’m serious about my promise. If you force yourself to work, you’re dead.”

“He knows a secret of mine and he blackmailed me.”

Angela’s brow twitch. “Oh?”

Tumango lang siya.

“Anyway, why ‘Knights of Love’? It’s...you know, baduy.” Napangiwi siya habang iniisip ang tawag ng mga estudyante sa magkakaibigan. Napaka-baduy talaga.

Angela chuckled. “I know. Diring-diri nga silang apat sa pangalan nilang iyan. Ang totoo, ang mga fans lang nila ang nagpangalan sa kanila niyan. Puro kasi sila makikisig at gwapo pa. And I’m sure you’re aware that every woman who saw them, swoon at their feet.”

Napangiwi siya. Marami nga namang nabibiktima sa kagwapuhan ng mga ito. “Yeah, I know.”

“Suzie.”

“Yes?”

Nilingon niya ang tumawag sa kanya. It was Haily who called her. Parang nag-aalangan ito. “Suzie, you know those pictures on the bulletin board?”

“Ha? Pictures ng ano?” nalilitong tanong niya rito.

“You did not see it, then.” sabi nito. “It’s yours and President Luis' pictures.”

Nagtagpo ang kanyang mga kilay. “Ha? Hindi naman kami nagpakuha ng litrato ah.”

Alanganing ngumiti si Haily. “Tingnan mo na lang sa bulletin board para malaman mo kung kailan kayo nagpakuha ng litrato.”

Kinamot niya ang ulo. Nagpakuha ba talaga sila ng larawan ni Luis? Bakit hindi niya maalala? Kung totoong nagpakuha nga sila ng larawan, natitiyak niyang hindi niya iyon makakalimutan na lang.

“Ah, saan ba banda ang bulletin board na sinasabi mo?”

“Sa may gate.”

Nagkibit-balikat siya. “Okay. Puntahan ko lang muna.”

Snack time pa naman kaya may oras pa siyang tingnan ang mga larawan na sinasabi nito.

Tumango lang ito kaya umalis na rin siya. Pilit niyang inaalala kung mayroon nga ba silang larawan ni Luis na magkasama. Pero wala naman talaga eh. Imposible naman niyang makalimutan iyon. At saka kung mayroon man, bakit nakadikit sa bulletin board?

Nang makarating siya sa bulletin board sa gate ng SJU, maraming estudyante ang nakakumpol doon at maririnig ang bulungan ng mga ito, hindi nga lang niya marinig ng mabuti kung ano ang pinag-uusapan ng mga ito. Nakisiksik siya sa kumpulan at nang nakita na niya ang tinutukoy ni Haily ay muntik ng malaglag ang panga niya dahil sa dami ng mga larawan nila ni Luis. Halatang patago ang pagkuha niyon.

“Paano ito nakunan?” she asked in disbelief.

Isa sa mga pictures ay ang muntik na paglalapat ng mga labi nilang dalawa ni Luis sa pool area. Naitakip niya sa kanyang bibig ang mga kamay dahil sa pagkagulat.

Dahil nakatuon sa mga larawan ang kanyang atensiyon, hindi na niya napansin ang biglang pagtahimik ng mga estudyanteng nakapalibot sa kanya at ang biglang pagluwang mga ito.

“Sino ba ang sira ulo na kumuha ng mga larawang ito?” bulong niya sa sarili.

“Si Cris Luarez,” narinig niyang sabi ng isang pamilyar na boses mula sa kanyang likuran. At ang kamay nito ay kumuha ng larawan sa ‘bulletin board of crimes.’ Ang kinuha nitong larawan ay iyong drama nila ni Luis sa corridor na muntik na silang maghalikan. Nilingon niya ang may-ari ng kamay na iyon, only to see Luis himself.

Napangiwi siya. Ilang pulgada na lang ang layo ng mukha nila sa isa’t-isa.

“Hmm?”

“Ah…kasi ginulat mo ako.” Pinamulhan siya ng pisngi. Gusto niyang yumuko para itago ang pamumula pero hindi niya magawa. Naduduling kasi siya sa sobrang lapit ng mga mukha nila.

Umatras ito kaya nakahinga na siya ng maluwang.