“จื่อเหนิง” หานลี่ชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่นานแล้วเอ่ยเรียกน้องชายเบา ๆ อยู่ด้านหลังก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยขึ้น
“คุณแม่ท่านคงไม่ได้คาดหวังให้นายต้องรู้สึกผิดและโทษตัวเองหรอกนะ” จื่อเหนิงคุณชายรองถึงกับหัวเราะในลำคอเบา ๆ คล้ายทั้งยอมรับและปฏิเสธในเวลาเดียวกัน
“ที่พี่ใหญ่พูดมาบางทีก็อาจจะถูกนะพี่ใหญ่ แม่อาจไม่ได้คิดแบบนั้นแต่ถึงอย่างนั้น ฉันเป็นได้เท่านี้ พี่ใหญ่คิดว่าฉันไม่เสียใจหรือไง แต่ก็นั่นล่ะ อย่างไรฉันก็ยังเป็นน้องของพี่ใช่มั้ยล่ะ” จื่อเหนิงเอ่ยพลางหันไปสบตามองพี่ชายที่ ยืนส่งยิ้มพร้อมกับบีบที่หัวไหล่ของเขาราวกับเป็นการยืนยันแทนคำตอบ
“ที่นายต้องเป็นอย่างนี้ก็อย่าเอาแต่โทษตัวเองอยู่เลย จื่อเหนิงพี่แค่อยากให้นายรู้เอาไว้ว่าสิ่งที่นายเป็นอยู่ มันไม่ใช่เพราะว่านายไร้ความสามารถ แต่มันเป็นเพราะเรื่องความไม่สมบูรณ์ของพันธุกรรมตางหาก”
อีทั่นชายหนุ่มร่างที่สูงกว่าคู่รักของประธานเยี่
